Click Click op Conky

Conky is speciaal in het leven geroepen om een album van een zekere Franse muzikant op plaat uit te brengen. De naam van deze welgevallige Franse dame is Clemence Freschard. Freschard schrijft soms kleine liedjes vol grote dromen en andere keren grote liedjes vol kleine knipogen. En de man achter Conky zag hier wel wat in.

Click Click

Conky: “Ik volgde de band Herman Düne al een poos. André Herman Düne, ook wel
Stanley Brinks, runde een CDR label waarop hij een album van Freschard uit heeft gebracht, Click Click. Het klonk als de franse pop uit de jaren zestig. Het was eerlijk, tijdloos, compleet zonder pretentie. Toen ik haar met Stanley Brinks in Winston Kingdom hoorde spelen, werd ik compleet weggeblazen.”

Een fan was geboren. Erg makkelijk om fan van deze dame te zijn is het echter niet. Ze heeft geen telefoon, geen internet verbinding; haar cd’s verkoopt ze alleen bij optredens en zelfs die zijn moeilijk te achterhalen.

“Ik begon cd’s bij haar af te nemen. Voor mezelf, en toen voor vrienden en voor vrienden van vrienden. Ze werd door iedereen, ongeacht hun muzikale achtergrond, goed opgepikt. Ik had een label, The Hooter Listens, waarmee ik singles uitbracht en stelde voor om er één van haar uit te brengen. Na overleg besloten we echter dat het label en zij niet juist waren voor elkaar. Ook had zij het altijd in haar hoofd gehad dat haar eerste release een volledig album zou zijn.”

En toen wisten ze het: ze zouden de plaat waar het allemaal mee begon, Click Click, op vinyl uitbrengen. En daar was Conky voor nodig. De geboorte van het label was pijnloos (“Er is geen website, je kunt mij niet bereiken. Op Discogs en MySpace is al de nodige info te vinden.”) en na een half jaar was hij er dan eindelijk. De plaat is bij Rush Hour opgenomen in de rock/wave/folk sectie en is een perfecte aanvulling op hun groeiende collectie alternatieve rock, waartoe onder andere Bonnie Prince Billy behoort. Maar de plaat heeft ook bij onder andere Rough Trade en Honest Jons (“great songs, sexy singing”) onderdak gevonden.

“Freschard neemt er zelf ook een stapel mee. Ze komt net terug van een tour met The Wave Pictures en is in maart in Nederland. Niemand kan de plaat beter presenteren dan zij. Haar optredens, waar ze overigens gitaarloos naartoe reist, zijn magisch, kleine kunstwerkjes. Ik ken niemand die niet meteen verliefd werd op haar muziek.”

Nog even tot 15 maart wachten dus, wanneer ze in Café Belgique (Amsterdam) zal spelen. Tot die tijd kun je bij Rush Hour terecht voor de plaat, waar inderdaad tien kleine revelaties opstaan. Conkys persoonlijke tip? “Who The World Belongs To is het nummer waarvan ik meteen zeker wist: dit moet ik op plaat hebben. En als ik er daarvoor vijfhonderd moet drukken en distribueren, het zij zo.”