Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

Frits Maats
1986
English  Nederlands

Het Schilderij als Halffabrikaat

Een schilderij dat af is wordt aan de muur gehangen. Een statisch beeld, een rustpunt tussen alles wat beweegt. Dat wat zich aan de schilder openbaart, zoals zijn idee, de fysieke handelingen, de bewegingen en het geluid in zijn omgeving verstomt in een poging het te reduceren tot op het platte vlak. Een schilderij is nooit af. Het is een uitgangspunt voor het maken van video. Door middel van dit medium kan ik direct beschikken over o.a. geluid, licht, kleur, beweging, technologie en mijn eigen geschiedenis als schilder; ik ben beeldhouwer, componist, choreograaf, schilder en regisseur. De persoonlijke beelden ontwikkeld als schilder, het ruimtelijk denken en mijn onderzoek van
verschillende vormen van kunst wil ik transformeren en confronteren met de beeldende mogelijkheden die de videotechniek heeft. Dit maakt een cirkel rond. Mijn ervaring die ontstaat door het maken van videokunst geeft een andere kijk op mijn manier van schilderen. Ze bevruchten elkaar.

De de-constructieve praktijk bestaat uit het ontmantelen van alle betekenissen door het bewerkstelligen van een inflatie van beladen beelden, bij voorkeur verwijzend naar geweld, reclame en pornografie.
Hiertoe wordt geput uit de media en de (vaak recente) kunsthistorie.
De aldus verkregen beelden, die vaak al lijden aan betekenisinflatie, worden inn een nieuwe samenstelling gereproduceerd. Deze handeling dient niet alleen betekenisloosheid te bewijzen maar propageert in plaats van bekritiseert haar. Aan deze houding ligt een latente maar dwingende behoefte aan betekenis ten grondslag; de behoefte aan wezenlijke emoties en aan een bewustzijn dat het zelf in een kader plaatst van morele absolutismen. Uit angst voor deze behoefte en uit het besef van de gevaarlijke consequenties ervan, wordt in onmacht het andere uiterste gepropageerd.

Een complexiteit van materiaal, vorm en betekeniswaarde is het resultaat van deze inspanningen. Polyvalentie is nonvalentie. Het is opvallend dat er binnen het streven naar complexiteit een duidelijke voorkeur bestaat voor reproducerende technieken en media. Deze worden echter niet beneut teneinde een oplage te realiseren en het werk een breder verspreidingsgebied te geven.
Reproductie dient hier ten enene male slechts als bewijs van de mogelijkheid om een beeld te maken zònder enige betekenis te ontlenen aan, of te bevestigen van het oorspronkelijke model.