Children's Hour

http://www.mediamatic.net/id/8783 2010-07-09T11:18:51+02:00 Children's Hour

Tanaka Kei'ichi is the maker of Marketing Heaven a program that used the deceptive form of an 'infotainment' current events program to resolutely expose the very structure of commercialism in Japanese television and unmask the sponsorship system. In Tokyo David d'Heilley writes about Tanaka, one of the oddest men out in the Japanese tv world.

Late night tv is interesting everywhere, if only because it is so loosely tied to standard advertising revenue schedules. Marginal profit margins for marginal tv where marginal commercials replicate themselves, mirroring the marginal doubts and talents of their not-ready-for-prime-time programmers. Late-night chat shows with comedians in $35 suits, pro-wrestling, and Charlie's Angels appear as cautionary reminders of what insomniacs with undisciplined lifestyles are consigned to endure until we can prove ourselves a viable consumer cohort! <a href="http://www.mediamatic.net/153835/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/356/153835-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153835/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> For the past few years Fuji tv's approach has been to offer the first after-hours time slot to a group still in their pock-marked 20's. Everyone involved in developing, writing and directing these programs must fulfil one requirement: they must be under 30. They can be broadly divided into three categories: those that have aspirations towards television (confused, but who cares?); the theorists who thought they were making media history (confusedly influential), and Tanaka Kei'ichi, whose confusion seemed to lie somewhere between deconstructionist tv as an assault by hypertextual infotainment data-burst and advertising as a social experiment in education. Forget the ones that thought they were making tv. The works of the media theorists viewed like reports from the two influential schools of Japanese media theory. Fukuhara Shinji's Einstein and Ugo-Ugo Lhuga tipped their hats to the 'paradigm shift' approach (Asada Akira/Kyoto University), while Takashiro's Banana Chips Love and Alphabet 2/3 owed more to Takemura Mitsuhiro's 'sensual media' approach. Asada and Takemura, of course, disowned their former pupils' work as hopelessly incompetent diversions from 'the path,' but Fukuhara and Takashiro did become two rare examples of pop heroes born from behind the tv camera. <a href="http://www.mediamatic.net/153837/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/777/153837-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153837/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> Fukuhara's Ugo-Ugo Lhuga (see Masuyama's article on Ugo-Ugo Lhuga), is a bona fide cultural phenomenon. A daily semi-interactive kids show using virtual sets and characters, it is already part of the modern Japanese pop lexicon. (Character merchandising, lampooned by the national broadcasting station nhk, cd-roms have been produced of its virtual worlds and snatches of Ugo-Ugo Lhuga slang can be overheard in any video gaming parlour.) Takashiro, the more famous 'personality' of the two, became Japan's first 'hyper-media' pop star, adored by thousands of young fans, and sought after as the most popular spokesman of the Japanese 'multi-media' scene. Tanaka Kei'ichi was the odd man out. He graduated from the law department of Gakushuin, a prestigious school attended by the Japanese royalty. He is a shaven-headed Buddhist who bows deeply, hands clasped in prayer like a monk, as he sees you to the elevator. If you ask a stupid question, or attempt conjecture, he will cut you to ribbons. He has also enjoyed the same series of phenomenal successes with his programming, but has completely shunned developing a 'media personality' profile. His aim is not to make arty tv, or usher in a new era in mass media. No, his aim is to punish. <a href="http://www.mediamatic.net/153838/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/653/153838-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153838/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> His attacks on trends become trends. He ridicules advertising and his ratings go up. He assaults 'sophistic'-ated urbanites, and becomes the 'darling' of this very same 'intelligentsia.' <h3>Marketing Heaven</h3> Tanaka despises Japan's crass commercialism, with its advertising tie-in culture and infotainment education. His response was t create a program called Marketing Heaven to expose the very structure of commercialism in Japanese tv and unmask the sponsorship system. An infotainment 'news' program on Japanese consumerist culture, Marketing Heaven illustrated the rise of products in Japan (marketing heaven) with a play-by-play analysis of how the media, connived with advertising, to create 'life style' trends. Japanese advertising relies very much on co-ordinated media entry, i.e., a new Arnold Schwarzenegger movie will invariably be accompanied by advertising activity, either a new product launch, or Arnie becoming the 'character' for the campaign – much like the Olympics' has adopted 'characters' for each quadrennial event since Dentsu took it over. Any advertising-generated product and media topic will do – Desert Storm, the soft-drink for the fighting spirit is one example that comes to mind – though wars are generally so unreliable, few are as marketable (i.e. morally 'unambiguous') as that block-buster mini-series was. Things like 'the environment' (Suntory is thinking about the earth) are much better, and more quantifiable. <a href="http://www.mediamatic.net/153839/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/083/153839-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153839/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> So the planning teams at the new product's advertising company will gather all of their marketing data on an upcoming 'event,' and find that Schuwa-chan (Mr. A.S.), stuffing his face with carbohydrates, with a 'new' (maybe 2% different from the last) flavor concept, is just the ticket to capitalize on the new movie. Meanwhile, a soon-to-be-released pop song by some songbird looking to surf in and beach itself on the body of the public's adulation is chosen as the soundtrack. Et voila! The three find their marriage in advertising; a commercial for the new flavor concept (thinner noodle production technology, etc.), Arnie's pects, and the young starlet is created, all at once - and they all get paid for promoting. Marketing Heaven identified and quantified Japanese management of the media. In charting the rise and fall of a variety of trends, from instant noodles to weddings, according to how many magazines, lps, movie tickets &#8230; they sold, he identified the workings of infotainment as infotainment, and called it news. He turned mass media upon itself. Assuming that network television is an advertising and not a communications medium (and cnn, filled with ads for cnn showing history as viewed by cnn is probably the most obvious example), Tanaka, in effect, created a reference point for watching tv as tv. In it's final weekly episode, it analysed (consumed) itself, illustrating its own machinations. The final proof, was of course, that in the end, those same sponsors were vying for air time. It was a success but it didn't go far enough. <h3>The Humiliation at Canossa</h3> Tanaka was not satisfied. What good was it to pretend critical distance, merely illustrating the phenomenon? Wasn't this itself tv? And weren't people too jaded and apathetic to make this snake eat its tail? Did they not just gape at the program in half-comprehending awe of the mechanism? And so, Tanaka moved one step up the cultural food chain, to the next level of information resources. Turning his guns on the Japanese educational system, with its examination-oriented, rote-learning 'manual education' methodologies, he made an even more commercialist and far more cynical program whose (seeming) sole purpose was to laugh at how the Japanese are made into assembly-line fact-reciting automata. The examination-hell syndrome that all Japanese teenagers must undergo is fairly well documented. Their teen years are a blurred rush to position themselves on the right elevator up the ladder of success, like salmon that raced upstream in childhood, to spend the last two-thirds of their lives in the shallow spawning riverbeds. As in many industrialized democracies, if the path to societal position doesn't come from your father's genes, there are ways to pay for the elevator to be extended clear into your mother's womb. Applications into kindergartens must be made before you're even born, so that you can come out running to try and keep up with your parents expectations for you. To determine if you will fail, maintain, or exceed your parents' expectations, tests are the preferred, verifiable mechanism of 'fair' regulation. You have a choice: either trade your childhood for knowledge as approved by the Ministry of Education, or go out and ruin your future, hanging out at the corner 7-11, trying desperately to learn about what concerns the opposite sex, and the rest of growing up. By the time you get to be in your mid-30's, however, you know how much talent and ambition you have, and, with life-time employment, how far you are likely to go -- if anywhere. You also have a pretty good idea if you were a success personally, having married by the age 30 deadline (if you want to remain on the escalator), you can pick up any number of 'women's magazines' filled with tests on mate compatibility. The Humiliation at Canossa (the name was taken from the incident in the northern Italian town of Canossa in 1077 ad when Henri IV was made to wait in the snow for three days before Pope Gregory VII would grant him an audience and reverse his excommunication) was yet another test – a check-up, if you will - in the format of a cultural documentary. It paralleled the true histories of pop ephemera and the official Ministry-approved textbooks syllabus. An ageing academic seated in a library greeted you at the beginning of the program, to introduce today's topic. You took out your pencils, and a video tape would begin. Then as you (attempted to) followed the parallels between Chinese emperors and Japanese pop idols, or the development of fast-food culture seen in the light of the Enlightenment, you would soon know if you were one of the true elite: those smart enough to have learned something in school and still find time to remain fashionable enough to have had a sex life. It's a joke, but do you get it? If you couldn't laugh, for the right reason and at the right time, and explain to your date while watching (were you un-cool enough to be dating bimbos who needed it explained to them?), exactly what was so clever about that section of the program, it would tell them instantly, which you were: a failure at being a book-worm, or a wastrel. It was, of course, a run-away success. <h3>Television Bookmaker</h3> Now that he had successes with the present and past under his belt, Tanaka decided to take on the intelligentsia, by showing off what they're not at all prepared for, the future. The third program in his trilogy brought advertising and intellectuals into a common arena, ridiculing condescending Japanese 'know-it-all-ism,' with a betting game of upcoming events, pitting the 'intelligentsia' against the 'pop.' A panel of four leading 'opinion makers' were assembled to bet on the little details of the coming week. Did university professors have a better grip on the up-and-coming, or did advertising copywriters? Taking trivial points which would underlie important events, such as where the Prime Minister would stand in the group photo at the g-7 conference, and what this says about Japanese/g-7 relations? (This was even copied by Japan's highest rated news program as a new kind of news analysis.) Literally raising the stakes on their assertions, the game was constructed such that a player received a fixed amount of currency at the beginning of the program, and if they lost on their bets, they were thrown out of the game, and never allowed back on, as someone caught in possession of bankrupt opinions. With such stakes, what percentages would you bet against in asserting your beliefs? Television Bookmaker borrowed its format from the 'gentlemen's club' betting world of British aristocracy. There were no females ever seen on screen, the show began with the players seated, sipping tea, and awaiting the arrival of the betmaster. Upon his arrival, the results of the previous week's trivia, and who had gained and lost how much currency, following by the upcoming week's issues, details, and their odds. By the end of its run, predictably enough, the educators and businessmen were bankrupt, and the otakki and copywriters ruled supreme. Tanaka's work addresses the same info-fetishism that bred the shinjin-rui, otaku and all of the other buzz-word classifications, but it assaulted it from the inside, taking these fetishistic impulses to an aggressive extreme. Frankly his work since doesn't interest me very much. It includes a program on the irrelevance of lifestyle choices and another referring to early Japanese pro-wrestling. However the fact that Tanaka pitted people with non-standard body types into battle in a mud pit (it has long been a self-imposed rule that midgets and handicapped people do not appear on the Japanese airwaves), shows he has not lost his touch of turning tv upon itself. Het Kinderuurtje

Tanaka Kei'ichi is de maker van Marketing Heaven, een programma dat in de bedrieglijke vorm van een 'infotainment' actualiteitenmagazine, doelbewust de commerciële structuur van de Japanse tv blootlegde en het sponsorsysteem ontmaskerde. Vanuit Tokio schreef David d'Heilley over Tanaka, een van de raarste eenden in de Japanse tv-bijt.

Nacht-tv is overal interessant al is het alleen maar omdat het minder gebonden is aan de reclamecriteria die voor standaardprogramma's gelden. Marginale winstmarges voor marginale tv waar marginale tv-reclames zichzelf voortplanten, terwijl ze de marginale twijfels en talenten spiegelen van hun 'net-geen' prime-time-programmeurs. Nachtelijke kletsshows met komieken in $35-pak, profworstelen, en Charlie's Angels verschijnen als waarschuwingsborden voor wat ons slapelozen met ongedisciplineerde leefstijl te wachten staat, totdat we ons als wakkere consumenten zullen manifesteren. <a href="http://www.mediamatic.net/153835/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/356/153835-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153835/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> De afgelopen paar jaar was het beleid van Fuji tv er op gericht om het gat van de eerste 'late uren' te vullen met een groepje pokdalige twens. Of het nu gaat om de ontwikkeling, het schrijven of het regisseren van deze programma's, iedereen moet aan één eis voldoen: wees onder de dertig! De resultaten kunnen grofweg verdeeld worden in drie categorieën: degenen die iets in tv ambiëren (verward, maar wat zou het?), de 'theoretici' die dachten mediageschiedenis te maken (verward invloedrijk), en Tanaka Kei'ichi, wiens verwarring ergens tussen deconstructionistische tv als verkrachting door hypertekstuele infotainment-dataplosie en reclame als sociaal experiment in educatie lijkt te liggen. Vergeet de lui die dachten tv te maken. Het tv-werk van de mediatheoretici leek op een verslag van de twee belangrijke Japanse mediatheorie-scholen. Fukuhara Shinji's Einstein en Ugo-Ugo Lhuga wortelen in de 'paradigma shift'-benadering (Asada Akira/Kyoto University), terwijl Takashiro's Banana Chips Love en Alphabet 2/3 meer te danken hebben aan Takamura Mitsuhiro's 'sensual media'-benadering. Zowel Asada als Takamura wezen het werk van hun voormalige leerlingen natuurlijk af als hopeloos incompetente dwalingen, maar Fukuhara en Takashiro werden desondanks twee zeldzame voorbeelden van pophelden die zijn voortgekomen van achter de tv-camera. <a href="http://www.mediamatic.net/153837/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/777/153837-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153837/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> Fukuhara's Ugo-Ugo Lhuga (zie Masuyama's artikel over Ugo-Ugo Lhuga ), is een bona fide cultureel fenomeen. Het dagelijks semi-interactief kinderprogramma dat gebruik maakt van virtuele decors en figuren, is al opgenomen in het moderne Japanse poplexicon.(Er is character merchandising, met de helpende hand van de nationale Omroep nhk, er zijn cd-roms gemaakt van zijn virtuele werelden en overal waar videospelletjes worden gespeeld kun je flarden Ugo-Ugo-Lhuga-slang horen) De beroemdste van de twee, Takashiro, werd Japans eerste 'hypermedia' popster, vereerd door duizenden jonge fans en erg populair als woordvoerder van de Japanse 'multimedia'-scene. Tanaka Kei'ichi was de vreemde eend in de bijt. Hij studeerde af aan de prestigieuze rechtenfaculteit van Gakushuin, waar o.a. Japans koninklijk bloed studeert. Hij is een kaalgeschoren boeddhist die, terwijl hij je uitlaat, diep buigt en daarbij als een monnik zijn handen vouwt. Als je een stomme vraag stelt of iets insinueert, hakt hij je aan mootjes. Met zijn programma's heeft hij net zoveel succes geboekt als Fukuhara maar Tanaka was er niet in geïnteresseerd een mediapersoonlijkheid te worden. Hij wil geen arti-tv maken of een nieuwe periode in de massamedia inluiden. Nee, hij wil straffen. <a href="http://www.mediamatic.net/153838/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/653/153838-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153838/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> Zijn aanvallen op trends worden trends. Hij ridiculiseert reclame en de kijkcijfers gaan omhoog. Hij opent de aanval op het 'sophistic'-ated stadsleven en wordt de lieveling van diezelfde 'intelligentsia'. <h3>Marketing Heaven</h3> Tanaka walgt van Japans' botte handelsgeest waar commerciecultuur en infotainment-educatie hoogtij vieren. Hij goot zijn afkeer in de vorm van een programma met de titel Marketing Heaven. Hierin wordt de structuur van de commercie op de Japanse tv blootgelegd en het sponsorsysteem ontmaskerd. Als een infotainment 'nieuws'programma over de Japanse consumptiecultuur, illustreerde Marketing Heaven de stijging van de producten in Japan (marketing heaven) aan de hand van een slowmotion analyse waarop te zien was hoe de met de reclame collaborerende media, lifestyle trends creëerden. Japanse reclame is erg afhankelijk van een gecoördineerde campagne binnen allerlei media op hetzelfde moment. D.w.z. een nieuwe Schwarzenegger-film zal altijd vergezeld gaan van een reclameactiviteit, óf van de lancering van een nieuw product óf van Arnie als hét gezicht van de nieuwe campagne – zoals de Olympische Spelen haar 'gezichten' heeft voor elk vierjaarlijks evenement sinds de overname door Dentsu. Elk reclamegegeneerd product en mediathema is geschikt – Dessert Storm, de frisdrank for the fighting spirit, is er zo een – maar oorlogen zijn in het algemeen onbetrouwbaar, er zijn er maar weinig zo goed verkoopbaar (d.w.z. moreel 'onvaag') als het kassucces van deze tv miniserie. Zaken als 'het milieu' (Suntory is thinking about the earth)zijn veel beter en kwantificeerbaarder. <a href="http://www.mediamatic.net/153839/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/083/153839-400-74.jpg" height="74" width="400" alt="" title="Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour - Mediamatic.net" href="/153839/en/some-frames-from-marketing-heaven-something-chart">Some frames from 'Marketing Heaven: Something Chart, Cup Enter Noodle. - Children's Hour</a> De planningsteams van het reclamebureau van het nieuwe product gaan dus alle marketinggegevens over een komende 'gebeurtenis' verzamelen. Ze zullen er achter komen dat als Schuwa-chan (Mr A.S.) zich volpropt met koolhydraten, met een 'nieuw' (zeg ongeveer 2% anders dan het vorige) smaakconcept, dit hét middel is om munt te slaan uit de nieuwe film. Intussen wordt een binnenkort uitgebracht liedje van de een of andere zangvogel die, popelend om binnen te zeilen en te stranden op het lichaam van de publieke bejubeling, gekozen als soundtrack. Et voilà!De drie gaan een huwelijk aan in de reclame; een reclamespotje voor een nieuw smaakconcept (productietechnologie voor dunnere noedels, etc.), Arnie's spieren, en de jonge aankomende ster worden, allemaal tegelijk, gecreëerd - en ze krijgen allemaal betaald voor de promotie. Marketing Heaven identificeert en kwantificeert Japans management van de media. Door het in kaart brengen van de stijging en de daling van allerlei trends, van instant noedels tot aan huwelijken, naar aanleiding van de hoeveel tijdschriften, lp's, bioskaartjes... er verkocht zijn, identificeerde het programma de werking van infotainment als infotainment en noemde het nieuws. Het keerde de massamedia tegen zichzelf. Tanaka creëerde in feite een referentiekader voor tv-kijken als televisie, ervan uitgaande dat netwerktelevisie een reclame- en geen communicatiemedium is (en cnn, vol met reclame voor cnn door geschiedenis te laten zien vólgens cnn, is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld). In zijn laatste wekelijkse aflevering analyseerde (consumeerde) het programma zichzelf, illustreerde het zijn eigen machinerieën. Het definitieve bewijs voor Tanaka's standpunt was natuurlijk dat uiteindelijk diezelfde sponsors vochten om zendtijd. Het was een succes maar het ging niet ver genoeg. <h3>De Vernedering te Canossa</h3> Tanaka was niet tevreden. Wat voor zin had het om kritische afstand te veinzen en alleen het fenomeen te illustreren? Was dit niet zelf tv? En waren mensen zelf niet te afgemat en te apathisch om deze slang in zijn eigen staart te laten bijten? Staarden zij niet gewoon naar het programma in een vage staat van ontzag voor het mechanisme? En dus klom Tanaka een trapje hoger op de culturele voedselketen naar het volgende niveau van informatiebronnen. Terwijl hij zijn pijlen richtte op het Japanse educatieve systeem, met zijn examengeoriënteerde en op stampen gebaseerde manual education methodes, maakte hij een nog commerciëler, nóg cynischer programma waarvan het enige doel (leek) was: lachen om de manier waarop de Japanners verworden zijn tot aan de lopende band feiten opdreunende automaten. Het examenhel-syndroom waarvan alle Japanse tieners slachtoffer zijn is tamelijk goed vastgelegd. Hun puberteitsjaren staan in het teken van een warrige stormloop naar de juiste ladder van succes, zoals zalm in zijn kinderjaren de rivier stroomopwaarts zwemt om het laatste tweederde van zijn leven door te brengen in de ondiepe rivierbedding om kuit te schieten. Als het pad van de maatschappelijke positie niet door je vaders genen uitgestippeld is, zijn er, zoals vaak in geïndustrialiseerde democratieën, mogelijkheden om de ladder te betalen zodat ie uitgetrokken wordt naar moeders schoot. De kindercrèches moeten geregeld zijn voordat je geboren bent zodat je meteen kunt beginnen met proberen aan de verwachtingen van je ouders tegemoet te komen en deze bij te benen. Om te weten te komen of je zult falen, verwezenlijken of voorbijstreven, zijn bepaalde testen in trek, controleerbare mechanismen, met een 'eerlijk' reglement. Je hebt de keuze: of je ruilt je kindertijd voor kennis die goedgekeurd is door de minister van onderwijs, of je doet er niet aan mee en je verknalt je toekomst, hangt rond in het louche café op de hoek en probeert wanhopig iets te leren over de andere sekse en andere zaken van het opgroeien. Tegen de tijd dat je midden-dertig bent weet je hoeveel talent en ambitie je hebt en, in het geval van een vaste baan, hoever je zult komen, als je al ergens zult komen. Je bent dan ook aardig op de hoogte van je succes in je persoonlijke leven; getrouwd op je dertigste (als je op de ladder wilt blijven), kun je met een gerust hart elk damesblad openslaan dat vol staat met testen over passende huwelijkspartners. De Vernedering te Canossa (de naam is afgeleid van het incident in het Noord-Italiaanse dorp Canossa in 1077 na Chr. toen Hendrik IV drie dagen in de sneeuw moest wachten voordat Paus Gregorius VII hem wilde ontvangen om daarbij zijn ballingschap ongedaan te verklaren) was de volgende test – check-up kan ook – met de formule van een culturele documentaire. Het programma was vergelijkbaar met de ware geschiedenissen van eendagsvliegen uit de popmuziek en de door het officiële ministerie goedgekeurde lijst van handboeken. Aan het begin van het programma werd je begroet door een grijzende academicus in een bibliotheek die het thema van de dag aankondigde. Je pakte je pen en een videotape begon af te lopen. Vervolgens, terwijl je de parallellen tussen Chinese keizers en Japanse popidolen (probeerde te) volgde, of de ontwikkeling van Fastfoodcultuur gezien in het licht van de Verlichting, wist je al snel of je deel uitmaakte van de ware elite: diegenen die slim genoeg waren om op school iets te leren en toch modieus genoeg bleven om er een seksleven op na te houden. Het is een grapje maar heb jíj 'm door? Als je niet kon lachen met de goede reden en op het goede moment, en uit kon leggen aan je vriendinnetje (was je on-cool genoeg om afspraakjes met bimbo's te hebben die uitleg konden gebruiken?) wat nou precies zo slim was aan dat onderdeel van het programma, zou meteen duidelijk zijn wat je was: mislukt als boekenwurm of gewoon een mislukkeling. Natuurlijk was het programma een geweldig succes. <h3>Television Bookmaker</h3> Nu hij de successen van het verleden en het heden in zijn zak had, besloot Tanaka dat hij de intelligentsia voor zijn rekening zou nemen door de aandacht te vestigen op iets waar zij helemaal niet op bedacht waren: de toekomst. Het derde programma van zijn trilogie bracht reclame en intellectuelen in dezelfde ring. Het ridiculiseerde het Japanse hooghartige 'weet alles al'-trekje, met een wedden-dat-spelletje over aankomende gebeurtenissen, waarbij het de 'intelligentsia' tegen de 'pop' opzette. Een panel van vier toonaangevende 'opiniemakers' was verzameld om te wedden op kleine details van de komende week. Zouden de professoren een betere kijk hebben op komende gebeurtenissen, of zouden de reclameschrijvers winnen? Uitgaande van triviale aspecten binnen belangrijke gebeurtenissen, zoals waar de premier zou staan op de groepsfoto van het G-7-congres, en wat dit zegt over de Japan/G-7-verhouding. (Dit werd zelfs overgenomen door Japans belangrijkste nieuwsprogramma bij wijze van een nieuw soort analyse.) Het spel was zo opgebouwd dat een speler aan het begin van het programma een vast bedrag kreeg om letterlijk in te zetten op zijn beweringen; verloor hij de weddenschap, dan werd hij er uitgegooid en mocht hij nooit meer terugkomen, alsof hij betrapt was op het in bezit zijn van failliete opinies. Welk percentage van zo'n inzet zou jij gebruiken om je overtuigingen te verdedigen? Television Bookmaker ontleende zijn formule aan de 'gentlemen's' club geldwereld van de Britse aristocratie. Op het scherm waren nooit vrouwen te zien. De show begon met spelers die thee zaten te drinken terwijl ze wachtten op de gokmeester. Bij zijn komst volgden de uitslagen van de beuzelarijen van de vorige week, wie hoeveel had gewonnen of verloren, en daarna de thema's van de komende week, de details en de inzet. Op het laatst, zoals wel te verwachten viel, waren de 'onderwijzers' en zakenlieden failliet, terwijl de otakki en de reclameschrijvers het oppergezag voerden. Tanaka's werk richt zich op hetzelfde infofetisjisme als de shinjin-rui, otaku en al die andere populaire buzz-word classificaties, maar het bewerkstelligt een aanval van binnenuit door deze fetisjistische impulsen tot aan het extreme door te voeren. Eerlijk gezegd vind ik zijn latere werk niet zo interessant. Hij maakte een programma over de irrelevantie van lifestyle-keuzes en een programma dat refereert aan vroeg Japans prof-worstelen. Maar uit het feit dat hij hierin mensen met een afwijkende lichaamsbouw met elkaar liet knokken in een modderpoel (lange tijd was het een onuitgesproken regel dat dwergen en gehandicapten niet op de buis verschenen), blijkt wel dat hij zijn vermogen om tv tegen zichzelf op te zetten niet verloren heeft. vertaling kristi van riet David D'Heilly http://www.mediamatic.net/id/875 d d ARTICLE publication 1