Beyond Blade Runner: Urban Control (2)

http://www.mediamatic.net/id/9065 2011-05-08T17:47:47+02:00 Beyond Blade Runner: Urban Control (2) The Ecology of Fear

The Half-Moons of Repression

In the original Burgess diagram, the 'half-moons' of ethnic enclaves (Deutschland, Little Sicily, the Black Belt, etc.) and specialized architectural ecologies ('residential hotels', 'the two flat area', etc.) cut across the 'dart board' of the city's fundamental socio-economic patterning. In contemporary metropolitan Los Angeles, a new species of special enclave is emerging in sympathetic synchronization to the militarization of the landscape. For want of a better generic appellation, we might call them social control districts' (SCDs). They merge the sanctions of the criminal or civil code with land-use planning to create what Michel Foucault would undoubtedly have recognized as further instances of the evolution of the `disciplinary order' of the twentieth-century city. As Christian Boyer paraphrases Foucault: Disciplinary control proceed<a href="http://www.mediamatic.net/id/s">*</a> by distributing bodies in space, allocating each individual to a cellular partition, creating a functional space out of this analytic spatial arrangement. In the end this spatial matrix became both real and ideal: a hierarchical organization of cellular space and a purely ideal order that was imposed upon its forms. Currently existing SCDs (simultaneously 'real and ideal') can be distinguished according to their juridical mode of spatial 'discipline'. Abatement districts, currently enforced against graffiti and prostitution in sign-posted areas of Los Angeles and West Hollywood, extend the traditional police power over nuisance (the legal fount of all zoning) from noxious industry to noxious behavior. Because they are self-financed by the fines collected or special sales taxes levied (on spray paints, for example), abatement districts allow homeowner or merchant groups to target intensified law enforcement against specific local social problems. Enhancement districts, represented all over Southern California by the 'drug-free zones' surrounding public schools, add extra federal/state penalties or 'enhancements' to crimes committed within a specified radius of public institutions. Containment districts are designed to quarantine potentially epidemic social problems, ranging from that insect illegal immigrant, the Mediterranean fruit fly, to the ever increasing masses of homeless Angelenos. Although Downtown LA's 'homeless containment zone' lacks the precise, if surreal, sign-posting of the state Department of Agriculture's 'Medfly Quarantine Zone', it is nonetheless one of the most dramatic examples of a SCD. By city policy, the spillover of homeless encampments into surrounding council districts, or into the tonier precincts of the Downtown scanscape, is prevented by their 'containment' (official term) within the over-crowded Skid row area known as Central City East (or the 'Nickle' to its inhabitants). Although the recession-driven explosion in the homeless population has inexorably leaked street people into the alleys and vacant lots of nearby inner-ring neighborhoods, the LAPD maintains its pitiless policy of driving them back into the squalor of the Nickle. The obverse strategy, of course, is the formal exclusion of the homeless and other pariah groups from public spaces. A spate of Southland cities, from Orange County to Santa Barbara, and even including the 'Peoples' Republic of Santa Monica', recently have passed 'anti-camping' ordinances to banish the homeless from their sight. Meanwhile Los Angeles and Pomona are emulating the small city of San Fernando (Richie Valens' hometown) in banning gang members from parks. These 'Gang Free Parks' reinforce non-spatialized sanctions against gang membership (especially the recent Street Terrorism Enforcement and Prevention Act or STEP) as examples of 'status criminalization' where group membership, even in the absence of a specific criminal act, has been outlawed. Status crime, by its very nature, involves projections of middle-class or conservative fantasies about the nature of the 'dangerous classes'. Thus in the 19th century the bourgeoisie crusaded against a largely phantasmagorical 'tramp menace', and, in the 20th century, against a hallucinatory domestic 'red menace'. In the middle 1980s, however, the ghost of Cotton Mather suddenly reappeared in suburban Southern California. Allegations that local daycare centers were actually covens of satanic perversion wrenched us back to the seventeenth century and the Salem witch trials. In the course of the McMartin Preschool molestation case - ultimately the longest and most expensive such ordeal in American history - children testified about molester-teachers who flew around on broomsticks and other manifestations of the Evil One. One legacy of the accompanying collective hysteria, which undoubtedly mined huge veins of displaced parental guilt, was the little city of San Dimas' creation of the nation's first `child molestation exclusion zone'. This Twin-Peaks-like suburb in the eastern San Gabriel Valley was sign-posted from stem to stern with the warning: Hands Off! Our children are photographed and fingerprinted for their own protection. I don't know if the armies of lurking pedophiles in the mountains above San Dimas were actually deterred by these warnings, but any mapping of contemporary urban space must acknowledge the existence of such dark, Lynchian zones where the social imaginary discharges its fantasies. Meanwhile, post-riot Southern California seems on the verge of creating yet more SCDs. On the one hand, the arrival of the federal 'Weed and Seed' program, linking community development funds to anti-gang repression, provides a new set of incentives for neighborhoods to adopt exclusion and/or enhancement strategies. As many activists have warned, 'Weed and Seed' is like a police-state caricature of the 1960s War on Poverty, with the Justice Dept. transformed into the manager of urban redevelopment. The poor will be forced to cooperate with their own criminalization as a precondition for urban aid. On the other hand, emerging technologies may give conservatives, and probably neo-liberals as well, a real opportunity to test cost-saving proposals for community imprisonment as an alternative to expensive programs of prison construction. Led by Heritage Institute ideologue Charles Murray - whose polemic against social spending for the poor, Losing Ground (1984), was the most potent manifesto of the Reagan era - conservative theorists are exploring the practicalities of the carceral city depicted in sci-fi fantasies like Escape from New York (which, however, got the relationship of landvalues all wrong). Murray's concept, as first adumbrated in the New Republic in 1990, is that drug-free zones for the majority may require social-refuse heaps for the criminalized minority. If the result of implementing these policies (landlords' and employers' unrestricted right to discriminate in the selection of tenants and workers) is to concentrate the bad apples into a few hyper-violent, antisocial neighborhoods, so be it. But how will the underclass be effectively confined to its own 'hyper-violent' super-SCDs and kept out of the drug-free shangri-las of the overclass? One possibility is the systematic establishment of discrete security gateways that will use some bio-metric criterion, universally registered, to screen crowds and bypassers. The most elegant solution, according to a recent article in the Economist, is a bio-metric that can be measured without the subject having to do anything at all. The individually unique cart-wheel pattern of the iris, for example, can be scanned by hidden cameras without the subject being any the wiser. That could be useful in places like airports - to check for the eye of a Tamil Tiger, or anybody else whose presence might make security guards' pupils dilate. Another emerging technology is the police utilization of LANDSAT satellites linked to Geographical Information Systems (GIS). Almost certainly by the end of the decade the largest US metropolitan areas, including Los Angeles, will be using geosynchronous LANDSAT systems to manage traffic congestion and oversee physical planning. The same LANDSAT-GIS capability can be cost-shared and time-shared with police departments to surveil the movements of tens of thousands of electronically tagged individuals and their automobiles. Although such monitoring is immediately intended to safeguard expensive sports cars and other toys of the rich, it will be entirely possible to use the same technology to put the equivalent of an electronic handcuff on the activities of entire urban social strata. Drug offenders and gang members can be 'bar-coded' and paroled to the omniscient scrutiny of a satellite that will track their 24-hour itineraries and automatically sound an alarm if they stray outside the borders of their surveillance district. With such powerful Orwellian technologies for social control, community confinement and the confinement of communities may ultimately mean the same thing. <h3>The Neighbors are Watching</h3> An anxious delegation of police officials from the ex-DDR recently contacted the LA Police Department. The former East Germans, faced with a massive upsurge in crime and ethnic violence following Westernization, desperately wanted to find out more about Los Angeles' most celebrated law enforcement personality. But they were not enquiring about Chief Willie Williams or his predecessor Daryl Gates. Rather they wanted to know more about 'Bruno the Burglar', the felonious cartoon in a mask, who appears on countless signs that proclaim the borders of a 'Neighborhood Watch' area. The Neighborhood Watch program, comprising more than 5,500 crime-surveillance block clubs from San Pedro to Sylmar, is the LAPD's most important innovation in urban policing. Throughout what Burgess called the 'Zone of Workingmen's Homes', which in Los Angeles comprises the owner-occupied neighborhoods of the central city as well as older blue-collar suburbs in the San Fernando and San Gabriel valleys, a huge network of watchful neighbors provides a security system that is midway between the besieged, gun-toting anomie of the inner ring and the private police forces of more affluent, gated suburbs. <a href="http://www.mediamatic.net/154283/en/beyond-blade-runner-urban-control-2"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/865/154283-392-400.jpg" height="400" width="392" alt="" title="Beyond Blade Runner: Urban Control (2)" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Beyond Blade Runner: Urban Control (2) - Mediamatic.net" href="/154283/en/beyond-blade-runner-urban-control-2">Beyond Blade Runner: Urban Control (2)</a> Neighborhood Watch, now emulated by hundreds of North American and even European cities, from Rosemead to London, was the brainchild of former police chief Ed Davis. In the aftermath of the 1965-71 cycle of unrest in Southcentral and East LA, Davis envisioned the program as the anchor of a larger 'Basic Car' strategy designed to rebuild community support for the LAPD by establishing a territorial identity between patrol units and neighborhoods. Although Daryl Gates preferred SWAT teams (his invention) to Basic Cars, Neighborhood Watch continued to grow throughout the 1980s. According to LAPD spokesperson Sgt. Christopher West, Neighborhood Watch block clubs are intended to increase local solidarity and self-confidence in the face of crime. Spurred by their block captains, neighbors become more vigilant in the protection of each other's property and well-being. Suspicious behavior is immediately reported and home-owners meet regularly with patrol officers to plan crime prevention tactics. An off-duty officer in a Winchell's Donut Shop was more picturesque. Neighborhood Watch is supposed to work like a wagon train in an old-fashioned cowboy movie. The neighbors are the settlers, and the goal is to get them to circle their wagons and fight off the Indians until the cavalry - that is to say, the LAPD - can ride to their rescue. Needless to say, this Wild West analogy has its dark sides. Who, for example, gets to decide what behavior is 'suspicious' or who looks like an 'Indian'? The obvious danger in any program that conscripts thousands of citizens to become police informers under the official slogan Be on the Look Out for Strangers is that it inevitably stigmatizes innocent groups. Inner-city teenagers are especially vulnerable to this flagrant stereotyping and harassment. As an illustration, let me relate what happened at a meeting of my local Neighborhood Watch group (in the Echo Park area near Downtown). An elderly white woman asked a young policeman how to identify hardcore gang youth. His answer was stupefyingly succinct: Gangbangers wear expensive athletic shoes and clean, starched tee-shirts. The old woman nodded her appreciation of this 'expert' advice, while others in the audience squirmed in their seats at the thought of the well-groomed youth in the neighborhood who would eventually be stopped and searched because of this idiot stereotype. Critics also worry that Neighborhood Watch does double-duty as a captive constituency for partisan politics. As Sergeant West acknowledged, block captains are appointed by patrol officers and the program does obviously tend to attract the most pro-police elements of the population. These pro-police activists, moreover, tend to be demographically or culturally unrepresentative of their neighborhoods. In poor, young Latino areas, Watch captains are frequently elderly, residual Anglos. In areas where renters are a majority, the pro-police activists are typically homeowners or landlords. Although official regulations supposedly keep the Neighborhood Watch apolitical, block captains are generally regarded as Parker Center's de facto precinct workers. In 1986, for instance, the police union routinely campaigned in Neighborhood Watch meetings for the recall of the liberal majority on the state Supreme Court. The new 'community policing advisory boards' established in the wake of the Rodney King beating are hardly more independent. Although the reform commission headed by Warren Christopher criticized the LAPD's failure to respond to citizen complaints, it failed to provide for elected advisory boards. As with Neighborhood Watch groups, the board members serve strictly at the pleasure of local police commanders. When the Venice advisory board, for example, dared to endorse a Spring 1992 ballot proposal (Proposition F) crafted by the police commission, but opposed by the police union, they were simply fired by the captain in charge of the Pacific Division. The timorous police commissioners then refused to intervene on behalf of their own supporters. Although the rhetoric resounds with pioneer values lifted out of a John Ford Western, the actual practices of the Neighborhood Watch and Community Policing programs more often evoke the models of (ex) East Germany or South Korea, where police informers on every block scrutinize their neighbors and watch for suspicious strangers. <h3>Mini-Citadels and Gerontocrats</h3> When I first began to study gated communities in Southern California in the mid-1980s, it was a trend largely confined to very wealthy neighborhoods or new developments on the distant metropolitan frontier (e.g., the areas Burgess described as the 'restricted residential district' or the 'commuter zone'). Since the Spring 1992 rebellion, however, dozens of ordinary residential neighborhoods in Los Angeles have demanded the right to gate themselves off from the rest of the city. As one newspaper put it, The 1980s had their boom in mini-malls; the 1990s may bring a bull market in mini-citadels. Although crime and safety are the ostensible issues, increased equity may be the deeper motive. Some realtors have estimated that 'gatedness' can raise home values by as much as 40 percent over ten years. As communities - including black middle-class areas like Windsor Village and Baldwin Hills Estates - race to reap this windfall, Burgess' 'Residential Zone IV' begins to look like a fortified honeycomb, with each residential neighborhood now encased in its own walled cell. In most cases, the local homeowners' associations also contract 'armed response' private policing from one of the several multi-national security firms that specialize in residential security. Obviously this only further widens the 'security differential' between the inner city and the suburbs. 'Empty-nest' households are especially passionate advocates of restricted-access neighborhoods, and there is an important sense in which Los Angeles is not merely being polarized between rich and poor, but more specifically between the young poor and the old rich. Furthermore, the 1990 Census showed that metropolitan Los Angeles has the greatest discrepancy in the nation between household size and home size. On the Westside and Hollywood Hills, where 'mansionization' has been in vogue, older, smaller Anglo households occupy ever bigger homes, while in the rest of the city large Latino families are being crammed into diminishing floor-space. California as a whole is an incipient gerontocracy, and any post-Blade-Runner dystopia must take account of the explosive fusion of class, ethnic and generational contradictions. Three of the state's leading demographers have recently given us a preview of what the near-future may hold. In their 'worst-case scenario', civil war breaks out in the year 2030 after the ruling class of aged, Anglo Baby-boomers, living in 'security-patrolled villages' and confiscating the majority of tax revenues to support their geriatric services, imposes an Iron Heel on a huge underclass of young Latinos who live in ''unlit, unpaved barrios. Strikes broke out in assembly plants, security walls were set afire and toppled, the sale of guns, and their price, soared in the elderly areas. The younger Latinos painted the elderly as parasites, who had enjoyed all the benefits of society when those benefits were free and now blithely continued to tax the workers to maintain their style of living. The elderly painted the younger Latinos as foreigners who were soaking up benefits that should go to the elderly, as non-Americans who were threatening to dilute American culture, as crime-ridden, disease-ridden, and lawless. Each side prepared for a last assault on the other. '' At the end of summer 1992, the California legislature took a giant step toward the realization of this scenario when it savagely cut the budget for schools and social services. The Democrats capitulated to the intransigence of Republican Governor Pete Wilson, who repeatedly emphasized that the underlying issue is not the current recession, it is demographics. Wilson, of course, was calculating that aging Anglo voters (still an electoral majority) were not willing to support the traditional high standards of California public education now that the schools were full of Latino and Asian children. The budget vote, thus, effectively ratified two, unequal tiers of citizenship and entitlement. <a href="http://www.mediamatic.net/8467/en/beyond-blade-runner-urban-control-3" >Beyond Blade Runner: Urban Control (3)</a> Beyond Blade Runner: Urban Control (2) The Ecology of Fear

De Halve Manen van de Onderdrukking

In het oorspronkelijke Burgess-diagram wordt het 'dartboard' dat de fundamentele socio-economische stadsordening weergeeft, doorkruist door de 'halve manen' die gevormd worden door de etnische enclaves (Deutschland, Klein-Sicilië, de Zwarte Gordel etc.) en specifieke architectonische ecologieën ('familiehotels', 'laagbouw' etc.). In de hedendaagse metropool Los Angeles kunnen we het ontstaan zien van een nieuw, speciaal soort enclave welke nauw samenvalt met de militarisering van het landschap. Bij gebrek aan een nauwkeuriger gemene deler zullen wij de term 'sociale beheersingswijken' (SBW's) gebruiken. Hier zien we de versmelting van ruimtelijke ordening en de sancties uit het (burgerlijk) strafrecht, tot wat Michel Foucault ongetwijfeld herkend zou hebben als verdere voorbeelden van de evolutie van de 'disciplinaire orde' van de twintigste-eeuwse stad. Zoals Christian Boyer Foucault parafraseert: De disciplinaire heerschappij distribueert lichamen in de ruimte door aan elk individu een celvormige sectie toe te wijzen, waarbij uit deze analytische ruimtelijke ordening een functionele ruimte ontstaat. Uiteindelijk wordt deze ruimtelijke matrix tegelijkertijd werkelijk en onwerkelijk: een hiërarchische organisatie van cellulaire ruimte en een zuiver ideale orde die wordt opgelegd aan de vorm van die ruimte. De hedendaagse SBW's (die zowel 'werkelijk' als 'ideaal' zijn) kunnen worden ingedeeld naar hun mate van justitiële ruimtelijke 'discipline'. Bestrijdings-gebieden, momenteel in aangegeven wijken van Los Angeles en Hollywood in het leven geroepen ter bestrijding van graffiti en prostitutie, breiden het traditionele recht van de politie om op te treden tegen 'overlast' (de juridische basis van iedere indeling in zones) uit van de produktie van schadelijke stoffen tot schadelijk gedrag. Doordat zij direct gefinancierd worden uit de geïnde boetes of bijzondere belastingen (bijv. op verfspuitbussen), bieden de bestrijdingsgebieden de mogelijkheid aan huiseigenaren en winkeliersverenigingen om een harder optreden te eisen tegen specifiek plaatselijke sociale problemen. In toezichts-gebieden, zoals in heel Zuid-Californië vertegenwoordigd door de 'drugsvrije zones' rondom openbare scholen, worden door de staats- of landelijke overheid extra straffen of 'verzwaringen' opgelegd aan misdrijven die begaan worden binnen een gespecificeerde omtrek rond openbare instellingen. De beheersings-gebieden zijn bedoeld ter isolatie van potentieel epidemische sociale problemen, die kunnen variëren van onze illegale immigrant, de Mediterrane fruitvlieg, tot de immer groeiende massa dakloze Angelenos Al worden de grenzen van de 'daklozenbeheersingszone' in Downtown-LA niet op even surrealistisch nauwkeurige wijze aangegeven als de 'Medfly Quarantine Zone' van het Ministerie van Landbouw, vormt deze toch een van de meest dramatische voorbeelden van een SBW. De stadspolitiek verhindert de verspreiding van daklozen-kampementen naar de omliggende wijken en chiquere delen van Downtown, door hun 'beheersing' (officiële term) in de overbevolkte achterbuurt die als Central City East bekend staat (oftewel de 'Bajes' volgens de bewoners). Hoewel de door de crisis veroorzaakte explosieve toename van het aantal daklozen de zwervers onverbiddelijk de stegen en leegstaande gebouwen van de aangrenzende wijken in de binnenring indrijft, houdt de LAPD vast aan haar meedogenloze politiek om hen terug te jagen naar de uitzichtloosheid van de Bajes. De tegenovergestelde strategie bestaat natuurlijk uit de formele uitsluiting van daklozen en andere groepen paria's van gebruik van de openbare ruimte. De laatste tijd heeft een hele reeks steden in Southland, van Orange County tot Santa Barbara en zelfs de 'Volksrepubliek Santa Monica', 'anti-kampeer verordeningen' aangenomen die de daklozen uit het gezicht moeten houden. Intussen volgen Los Angeles en Pamona het voorbeeld van het stadje San Fernando (de geboorteplaats van Richie Valens) door aan gangleden een parkverbod op te leggen. In deze 'Gang-vrije Parken' wordt het gang-lidmaatschap bestraft met niet-ruimtelijke sancties (met name STEP, de nieuwe Wet Terrorismebestrijding en -voorkoming); een soort 'verbod op vereniging' waarbij, ook zonder specifiek gepleegde misdaden, het lidmaatschap van een groep strafbaar gesteld wordt. Dit soort criminalisering van groepen heeft in diepste wezen te maken met de projectie van middenklasse- en conservatieve fantasieën omtrent aard en wezen van de 'gevaarlijke klassen'. Zo voerde de negentiende-eeuwse bourgeoisie een kruistocht tegen het grotendeels denkbeeldige 'zwerversgevaar' en hallucineerde men in de twintigste eeuw over een 'rood gevaar'. Uiteindelijk dook halverwege de tachtiger jaren de geest van Cotton Mather plotseling weer op in de voorsteden van Zuid-Californië. Beschuldigingen aan het adres van de plaatselijke kinderdagverblijven, die in werkelijkheid brandhaarden van duivelse perversie zouden zijn, wierpen ons in één klap terug naar de zeventiende eeuw en de heksenprocessen van Salem. Gedurende de kindermishandelingszaak tegen de McMartin-kleuterschool - die de duurste en langstslepende vergelijkbare zaak van de Amerikaanse geschiedenis zou worden - getuigden de kinderen over misbruik door leraren die op bezemstelen rondvlogen of op andere wijze blijk gaven van bezetenheid door de Duivel. Eén nalatenschap van de collectieve hysterie waarmee dit gepaard ging en die ongetwijfeld grotendeels voortkwam uit het plaatsvervangend schuldgevoel van vele ouders, was het ontstaan in San Dimas van de eerste 'kindermishandelingsvrije zone' in het land. Dit voorstadje à la Twin Peaks, in de oostelijke San Gabriel Valley, werd van onder tot boven volgeplakt met de waarschuwing, Handen thuis! Onze kinderen zijn beschermd. Wij hebben hun foto's en vingerafdrukken. Mij is niet bekend in hoeverre de legers loerende pedofielen in de bergen rond San Dimas ook werkelijk werden afgeschrikt door deze waarschuwing, maar het is een feit dat iedere poging om de hedendaagse stedelijke ruimte in kaart te brengen, het bestaan zal moeten erkennen van dergelijke duistere, Lynchiaanse zones, waar de sociale verbeelding haar fantasie op loslaat. Ondertussen lijkt het Zuid-Californië van na de rellen zich op te maken om steeds meer SBW's te creëren. Enerzijds worden de buurten er, met de komst van het landelijke Weed and Seed-programma dat de financiering van de wijkopbouw koppelt aan de gangbestrijding, hernieuwd toe aangezet om uitsluitings- en/of toezichtsstrategieën te ontwikkelen. Zoals veel activisten al waarschuwden, heeft het 'wieden en zaaien' veel weg van een politiestaat-karikatuur van de War on Poverty van de jaren '60, waarbij het justitiële apparaat de rol van manager van het stadsherstel krijgt toegeschoven. De armen zullen geen andere keus hebben dan hun medewerking te verlenen aan hun eigen criminalisering, als de eerste voorwaarde voor ontwikkelingshulp. Anderzijds is het niet ondenkbaar dat de nieuwe technologieën de conservatieven – en vermoedelijk ook de nieuw-linksen –, pas echt de kans zullen geven te experimenteren met kostenbesparende voorstellen voor gemeenschapsdetentie, als alternatief voor de bouw van dure nieuwe gevangenissen. Aangevoerd door Charles Murray, de ideoloog van het Heritage Institute – wiens polemiek tegen sociale voorzieningen voor de armen, Losing Ground uit 1984, als het krachtigste manifest van het Reagan-tijdperk gold - beginnen conservatieve theoretici al te speculeren over de uitvoerbaarheid van een bajesstad zoals we die kennen uit SF-fantasieën zoals Escape from New York. Murray's uitgangspunt, zoals voor het eerst uiteengezet in de New Republic van 1990, is dat drugsvrije zones voor de meerderheid mogelijk de creatie zullen vereisen van sociale vuilnisbelten voor de gecriminaliseerde minderheid. Als het resultaat van deze politiek (het onbeperkte recht van huiseigenaren en werkgevers tot discriminatie bij de selectie van huurders en werknemers) de concentratie betekent van de rotte appels in enkele super-gewelddadige asociale buurten, dan moet dat maar. Maar hoe de onderklasse effectief in haar eigen 'supergewelddadige' mega-SBW's, en uit de drugsvrije Shangri-la's van de bovenklasse te houden? Eén mogelijkheid zou de systematische aanleg zijn van discrete beveiligingspoorten, die aan de hand van universeel geregistreerde biometrische kenmerken de menigte en voorbijgangers zouden kunnen doorlichten. De elegantste oplossing, aldus een artikel in de Economist, is een biometriek die kan worden gemeten zonder dat de betrokkene er ook maar iets voor hoeft te doen. Het per individu unieke patroon van de iris bijvoorbeeld kan gescand worden door verborgen camera's zonder dat de betroffene er iets van hoeft te merken. Dit zou bijvoorbeeld van nut kunnen blijken op vliegvelden - bij de opsporing van een Tamil Tijger of van hen wiens aanwezigheid verder nog pupilverwijding zou kunnen veroorzaken bij het bewakingspersoneel. Een andere technologie in opkomst is het gebruik dat de politie maakt van LANDSAT-satellieten gekoppeld aan Geografische Informatie Systemen (GIS). Het is vrijwel zeker dat aan het eind van dit decennium alle grotere metropolen in de VS, waaronder ook Los Angeles, gebruik zullen maken van geosynchrone LANDSAT-systemen om het verkeer te regelen en zicht te houden op de stedelijke planning. Kosten en baten van datzelfde LANDSAT-GIS-vermogen zouden gedeeld kunnen worden met de politiekorpsen om de bewegingen bij te houden van tienduizenden elektronisch gemerkte individuen en hun automobielen. Hoewel dit toezicht zich in de eerste plaats zal richten op de beveiliging van dure sportwagens en ander speelgoed van de rijken, zal niets kunnen verhinderen dat dezelfde technologie wordt toegepast als equivalent van een elektronische handboei op de activiteiten van hele groepen stadsbewoners. Drugscriminelen en gangleden kunnen van een 'streepjescode' worden voorzien en onder het alziend toezicht worden gesteld van satellieten die 24 uur per dag hun bewegingen in de gaten houden, om automatisch alarm te slaan als zij de grenzen van hun bewakingsdistrict overschrijden. In het licht van dergelijke machtige, Orwelliaanse sociale beheersingstechnologieën zou 'detentie in de gemeenschap' wel eens hetzelfde kunnen gaan betekenen als 'detentie van de gemeenschap'. <h3>De Buren Kijken</h3> Onlangs nam een zorgelijke delegatie van politieambtenaren uit de ex-DDR contact op met de LAPD. De voormalige Oostduitsers, die sinds hun toetreding tot het Westen te kampen hadden met een massale toename van misdaad en racistisch geweld, waren wanhopig op zoek naar meer informatie over LA's meest gevierde ordehandhaver. Hiermee doelden ze echter niet op commissaris Willie Williams, of zijn voorganger Daryl Gates. In plaats daarvan wilden ze meer te weten komen over 'Bruno the Burglar', de gemaskerde stripboef die te bewonderen valt op de ontelbare borden waarmee de grenzen van de 'Buurtwacht'-wijken worden aangeven. Het Buurtwacht-project, waarin van San Pedro tot Sylmar meer dan 5.500 surveillancegroepen zijn opgenomen, vormt de belangrijkste innovatie op het gebied van de stedelijke ordehandhaving van de LAPD. In de 'Arbeidersbuurten' van Burgess, waartoe in Los Angeles zowel de koopwoning-wijken van de binnenstad als de oudere arbeidersvoorsteden in de San Fernando- en San Gabriel-valleys gerekend moeten worden, wordt door een gigantisch netwerk van waakzame buren een beveiligingssysteem geleverd dat het midden houdt tussen de belegerde en tot op de tanden bewapende anomie van de binnenring en de privé-politie van de rijkere omheinde voorsteden. <a href="http://www.mediamatic.net/154283/en/beyond-blade-runner-urban-control-2"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/865/154283-392-400.jpg" height="400" width="392" alt="" title="Beyond Blade Runner: Urban Control (2)" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Beyond Blade Runner: Urban Control (2) - Mediamatic.net" href="/154283/en/beyond-blade-runner-urban-control-2">Beyond Blade Runner: Urban Control (2)</a> Het idee van de buurtwacht, waarvan het voorbeeld inmiddels is opgevolgd door honderden Noordamerikaanse en zelfs Europese steden - van Rosemead tot Londen -, is het geesteskind van ex-commissaris van politie Ed Davis. Tijdens de nasleep van de onlustencyclus die van 1965-'71 woedde in Southcentral- en East LA, bedacht Davis het project als de basis van een uitgebreidere 'Basic Car'-strategie, die de aanhang van de LAPD in de gemeenschap zou moeten opvijzelen door de totstandbrenging van een territoriale identiteit tussen de surveillance-eenheden en de buurten. Hoewel zijn opvolger Daryl Gates de voorkeur gaf aan de SWAT-teams (zijn uitvinding) boven de 'Basic Car', werden de buurtwachten tijdens de tachtiger jaren verder uitgebreid. Volgens LAPD-persvoorlichter brigadier Christopher West zijn de per blok georganiseerde buurtwachtgroepen bedoeld ter verhoging van de plaatselijke solidariteit en het zelfvertrouwen van de bevolking tegenover de misdaad. Onder aanvoering van hun blokhoofden worden buurtbewoners waakzamer gemaakt wat betreft de bescherming van hun wederzijdse veiligheid en bezit. Van verdacht gedrag wordt onmiddellijk melding gemaakt en huiseigenaren plegen regelmatig overleg met de surveillerende agenten om misdaadpreventie-tactieken door te nemen. Een buiten diensttijd geïnterviewde agent in een Winchell's donutshop wist het nog beeldender te beschrijven. De buurtwacht heeft de functie van het wagenkonvooi in een ouderwetse cowboyfilm. De buurtbewoners zijn de settlers, en het doel is hen te leren om met hun wagens een kring te vormen en de Indianen van zich af te houden totdat de cavalerie - dat wil zeggen, de LAPD - hen kan komen redden. We hoeven er niet op te wijzen dat deze Wild West-analogie haar duistere zijden heeft. Om maar iets te noemen, wie bepaalt welk gedrag 'verdacht' is, en wie er op een 'Indiaan' lijkt? Het voor de hand liggende gevaar van een programma waarbij duizenden burgers worden ingelijfd als politie-informant onder het officiële motto Wees op Vreemdelingen Bedacht, is de onvermijdelijke stigmatisering van onschuldige groepen mensen waarmee dit gepaard gaat. Met name de teenagers van de binnenstad worden gemakkelijk slachtoffer van dit soort onverholen stereotypering en mishandeling. Laat ik ter illustratie beschrijven wat mij eens overkwam op een vergadering van de buurtwachtgroep in mijn wijk (Echo Park, vlakbij Downtown). Een oudere witte vrouw vroeg aan een jonge agent waaraan ze de hardcore-gangjongere moest herkennen. Zijn antwoord luidde verbluffend eenvoudig: Gangbangers dragen dure gymschoenen en schoongestreken T-shirts. De oudere vrouw knikte dankbaar om dit advies van een 'expert', terwijl bij andere aanwezigen het angstzweet uitbrak bij de gedachte aan alle goedgeklede jongeren in de buurt die straks zouden worden aangehouden en gefouilleerd als gevolg van dit belachelijke cliché. Critici zijn ook bang dat de buurtwachten een dubbele functie vervullen als verkapte partijpolitieke stemmenwinners. Zoals brigadier West beaamde, de blokhoofden worden aangesteld door de hoofdagenten, en neigt het project er onvermijdelijk toe de meer pro-politie gezinde delen van de bevolking aan te spreken. Bovendien zijn deze pro-politie activisten in demografische en culturele zin meestal niet bepaald representatief voor hun wijk. In de arme wijken van voornamelijk jonge Latino's zijn de Wachthoofden vaak oudere, autochtone blanken. In wijken waar huurders in de meerderheid zijn, is de typische pro-politie activist huiseigenaar of in het bezit van een koopwoning. Hoewel er officiële richtlijnen bestaan die zouden moeten verzekeren dat de buurtwacht een a-politieke aangelegenheid blijft, worden de blokhoofden over het algemeen beschouwd als de feitelijke buurtwerkers van Parker Center. In 1986 bijvoorbeeld voerde de politiebond als vanzelfsprekend op Buurtwacht- vergaderingen campagne voor herziening van de linkse meerderheidsstem aangaande de kwestie van het staats-Hooggerechtshof. De nieuwe 'adviescommissies wijkordehandhaving' die werden opgericht na de Rodney King-zaak, kunnen nauwelijks onpartijdiger genoemd worden. De hervormingscommissie onder leiding van Warren Christopher uitte weliswaar kritiek op het niet reageren van de LAPD op de klachten van burgers, maar verzuimde zorg te dragen voor democratisch gekozen adviescommissies. Zoals bij de buurtwachten al het geval was, zijn de commissieleden volkomen afhankelijk van plaatselijke politiecommissarissen. Toen de adviescommissie in Venice het bijvoorbeeld waagde haar goedkeuring te verlenen aan een voorstel voor verkiezingen in de lente van 1992, dat afkomstig was uit politiecommissie-gelederen maar waar de politiebond op tegen was, werden de leden eenvoudig ontslagen door de commandant van de Pacific Division. De bevreesde politiecommissieleden weigerden vervolgens tussenbeide te komen ten behoeve van hun eigen aanhangers. De door de buurtwachten en 'gemeenschap & politie'-projecten gebruikte retoriek mag dan bolstaan van de pionierswaarden die zo uit een Western van John Ford lijken weggelopen, de werkelijkheid van de projecten doet meer denken aan een (ex-) Oost-Duitsland of Zuid-Korea, waar op iedere straathoek politie-informanten staan om op buren en verdachte vreemdelingen te letten. <h3>Mini-Citadellen en Gerontocraten</h3> Toen ik halverwege de jaren tachtig begon met de studie van 'omheinde gemeenschapen', beperkte die trend zich nog voornamelijk tot de zeer rijke buurten en nieuwbouwprojecten aan de ver afgelegen stadsgrens (bijv. de gebieden die door Burgess werden omschreven als de 'besloten woonwijk' of de 'forensenzone'). sinds de rellen van 1992 hebben echter al tal van doodgewone woonwijken het recht opgeëist om zichzelf te mogen afrasteren van de rest van de stad. Of zoals é én bepaalde krant het verwoordde De jaren '80 zagen de oopkomst van de mini-promenade; de jaren '990 zouden wel eens de jaren van de mini-citadel kunnenworden. Hoewel misdaad en veiligheid als motief worden aangevoerd, zou kapitaalgroei weleens de werkelijke drijfveer kunnen zijn. Sommige makelaars schatten dat 'omheining' de waarde van een huis de komende tien jaar tot 40% zal doen toenemen. Terwijl hele buurten - met inbegrip van zwarte middenklasse-wijken zoals Windsor Village en de Baldwin Hills Estates - zich haasten om een graantje mee te pikken van deze meevaller, begint 'Woonzone IV' van Burgess sterk te lijken op een gefortificeerde honingraat, waarin iedere wijk zich in zijn eigen ommuurde cel heeft afgezonderd. Verder huren de plaatselijke verenigingen van huiseigenaren in veel gevallen een gewapende privé-politiemacht in, bij een van de vele beveiligingsmultinationals die zich specialiseren in de beveiliging van woonhuizen. Het behoeft geen uitleg dat dit de 'beveiligingsdifferentie' tussen de binnenstad en de voorsteden alleen maar vergroot. De vurigste pleitbezorgers van de 'besloten buurt' zijn te vinden in huishoudens waarvan de kinderen de deur uit zijn. De tweedeling van Los Angeles berust dan ook in belangrijke mate niet alleen op de scheiding tussen rijk en arm, maar meer in het bijzonder op die tussen arme jongeren en rijke ouderen. Bovendien wees de telling van 1990 uit dat de kloof tussen de grootte van woning en huishouden in Los Angeles de grootste van het land is. De steeds grotere huizen in de heuvels van Westside en Hollywood, waar 'villaficatie' lange tijd in de mode was, worden door de kleine blanke huishoudens van weleer bewoond, terwijl in de rest van de stad de grote Latino-gezinnen op een steeds kleinere oppervlakte gestouwd worden. Alles bij elkaar is Californië hard op weg een gerontocratie te worden, en elke post-Blade Runner-dystopie zal zich dan ook rekenschap moeten geven van de explosieve mengeling van klasse-, etnische- en generatietegenstellingen. Kort geleden gunden drie vooraanstaande demografen uit de staat ons een blik op de mogelijk nabije toekomst. In hun 'somberste scenario' breekt er in het jaar 2030 een burgeroorlog uit, nadat de heersende klasse van bejaarde, blanke geboortegolfkinderen, die vanuit haar 'bewaakte en beveiligde dorpen' het leeuwedeel van de belastingopbrengsten in eigen zak steekt om haar eigen geriatrische voorzieningen te bekostigen, haar ijzeren wil probeert op te leggen aan de enorme onderklasse van jonge Latino's in '''barrio's' zonder elektriciteit of bestrating. In de fabrieken werd gestaakt, beveiligingsmuren werden in brand gestoken of omvergeworpen, in de oudere wijken bereikten wapenhandel en prijzen recordhoogtes. De jongere Latino's schilderden de ouderen af als parasieten die alle maatschappelijke voorzieningen hadden genoten toen deze nog gratis waren, en nu botweg de belasting van de arbeiders gebruikten om hun levensstijl op te houden. De ouderen op hun beurt schilderden de jonge Latino's af als buitenlanders die voor de ouderen bedoelde voorzieningen opslokten, als niet-Amerikanen die de Amerikaanse cultuur zouden verzwakken, als van nature misdadig, ziekelijk en zonder rechtsgevoel. Beide partijen maakten zich op voor de definitieve slag. '' Eind zomer '92 nam de wetgevende macht van Californië een flinke stap richting de verwerkelijking van dit scenario, door het aankondigen van forse bezuinigingen op het gebied van onderwijs en uitkeringen. De Democraten zwichtten voor de onverzettelijke Republikeinse gouverneur Pete Wilson, die er herhaaldelijk op wees dat het werkelijke probleem niet de huidige recessie, maar de demografie was. Wilson rekende uiteraard op de onwil van de oudere blanke kiezers (nog altijd een electorale meerderheid) om nog langer hun steun te geven aan de traditioneel hoge onderwijsuitgaven in Californië, nu de scholen steeds meer bevolkt worden door Latino- en Aziatische leerlingen. Het begrotingsdebat sloeg twee onverenigbare vliegen in één klap: die van de burgerzin en die van het recht op bijstand. <h5>Voor het vervolg van deze tekst, zie:</h5> <a href="http://www.mediamatic.net/article-200.5991.html">Beyond Blade Runner: Urban Control (3</a>) Mike Davis http://www.mediamatic.net/id/2891 d d ARTICLE publication 1