vol. 7#2 The World Issue

anyMeta 4.19.3 - Atom module 0.3.2 2012-02-16T15:29:43+01:00 http://www.mediamatic.net/feed/atom/5874/en vol. 7#2 The World Issue http://www.mediamatic.net/id/8722 2005-03-17T13:42:06+01:00 Müller-Pohle The fiftieth issue of this West German periodical is devoted to the philosopher Vilém Flusser, who died in an automobile accident in November 1991. Until now, Flusser's writings have been known only to speakers of German, but this will soon change. His Towards a Philosophy of Photography has already been published in seven languages (and is soon to be published in Chinese and Turkish). European Photography contains a small biography of Flusser, an article by Florian Rötzer about Notations of Transition, a list of key words and definitions from Flusser's work and some recent articles and interviews. Arch + III and Kunstforum 117 are also devoted to Flusser. In March and December 1992, congresses were held in Prague and Strassbourg. Friends of Flusser's have decided to establish the network Suppose/Angenommen to insure Flusser's contribution of a dynamic continuance. A Flusser archive has been founded in the Hague, Holland and two newsletters have appeared. Publication of quite a few new works by Flusser is expected in 1993. Those interested may visit the archive and become a member of the network: Ridderlaan 59, 2569 PG The Hague Netherlands, tel: +31 70 324 4953, fax: +31 70 328 2708. Geert Lovink http://www.mediamatic.net/id/927 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/8730 2005-03-17T14:33:28+01:00 Fleck The catalogue of the Peter Weibel's interactive computer installation in the Tanja Grunert gallery in Cologne (June to August, 1992) contains a number of interesting pieces. Besides a description of the installation, made at Weibel's Städel Professional Media Academy in Frankfurt, and a history of Weibel's contribution to Viennese 'aktionism' in the sixties, it contains an examination of VR by Virilio. He claims that ''the conditions of necessity for direct, sensual, sensory experience and our presence here and now'' are menaced. For Avital Ronell, too, the (virtual) world after the Gulf war is not the same as it was. In Support our Tropes II, she claims that cyberspace is west of the west, a memorex cowboy frontier. The clean cyborg soldier is the expression of revulsion for the body, the bloody mess of organic matter, as Marvin Minsky once called it. To Lanier's assault on the passivity of the contemporary subject she opposes a space of repose and reflection, a space that would let the other come. This space would have to respond to the justifiable wish, expressed in VR and other circles, for a new community. But no single place exists for Bataille's community of shattered egos to gather. ''Can there be an atopicality of the community that nonetheless gathers, (..) where the control towers come tumbling down, and where the other is genuinely anticipated?'' Slavoj Zizek comes to the same conclusion: VR excludes the other, especially women, the other par excellence. The book closes with an interview with Friedrich Kittler by Peter Weibel. Instead of increasing numbers of media/multi-sensual applications, Kittler finds that computers ''should make their own processes of calculation more accessible.'' Geert Lovink http://www.mediamatic.net/id/927 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/5751 2010-07-09T10:11:51+02:00 Barcode Battler

Be the first on your block to buy a Barcode Battler, because Barcode Battler puts you on the Map!

The 'Poltergeist' generation of video game freaks, lost in a dead zone, staring at a flickering crt, is fading fast. In their place is the next incarnation; kids coming back into orbit, dissatisfied with going up against the circuit designer, or programmer's skill to get their buzz. This new world is of contests between wetware warriors, donning analog armour to wage war in a video game battleground. They become masters, and compete in major national tournaments - special Olympics for the socially inept, but digitally awesome. <a href="http://www.mediamatic.net/11786/en/barcode-battler-a-french-localised-version"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/611/11786-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/11786/en/barcode-battler-a-french-localised-version">Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler</a> But even as these kids find their footing, their playing field has sprung a leak... the very plates of their continents are shifting and lava is spewing out into their 'other' world. The surprise is that the new playing field is real, a product of industry... The magnetic field on which they now surf entangles past and present in a world of infospatial and image-historical referents. They're consuming data resources faster than game manufacturers can produce them, so to find their way into new, exciting surf-turf, they need mapping devices. As with Geiger counters and Global Positioning Systems, they're using the Barcode Battler to re-survey the world back from an invisible commercial info-map. <a href="http://www.mediamatic.net/153786/en/conveni-wars-barcode-battler"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/315/153786-400-258.jpg" height="258" width="400" alt="" title="Conveni Wars - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Conveni Wars - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/153786/en/conveni-wars-barcode-battler">Conveni Wars - Barcode Battler</a> <h3>Conveni-Wars</h3> The first Barcode Battler came out in March of 1991. It looked innocent enough. Manufactured by Epoch Co., Ltd., the package included a GameBoy-type, fits-in-your-pocket bundled software machine, with the important difference that there are no character traits written into icons on their screens. The machine comes equipped with two barcode reading slots, one at either end, and ten player cards - eight with barcodes printed on them, and two without. One icon appears on the screen for each player, but to bring them to life, you have to read in barcodes. The lower six of the 13 bars are used to scan in parameters for 'life force', 'offensive', and 'defensive' strength. The cards that come with the machine have cartoon images, and names like Mineral Water Maiden and Potato Chip Warrior, figures whose costumes are thinly disguised copies of their various products' labels. The barcodes on these cards correspond to real products. The two character cards without barcodes have generic, pseudo-medieval costumes and empty spaces where the barcodes belong. Since the key to competitiveness is all in the barcode, its a pretty short path between playing out all the possible variations of the given cards, and going on a rampage through the house, cutting barcodes out of anything that you can find, inputting, and contesting them. After a few contests between Marlboro and Nacho Cheese Doritos, they realize the Marlboro man's dark secret: he can't get it up. He's weak where it counts. No longer will they see his commercials and see a tough loner. He smokes too much because he's got something to hide. They begin seeing the world through a new set of eyes. The name of the software they're playing? Conveni-Wars. <h3>Terminals</h3> Conveni is a Japanese abbreviation for the English words 'convenience store'. War is, well, hell... but somebody's got to do it. The assumption behind the game is that convenience stores are not what they seem. They look, to the uneducated eye, like terminals, in the sense of point-of-sale consumption points at the end of very large distribution chains for processed goods. The far end of the automated factory and distribution mainframes. All of the items for sale there are basically made or broken in the world of advertising. Re-surveyed by the Barcode Battler, convenience stores are in fact terminals in the sense of airports into mysterious adventure lands, rich lands, sitting on massive information reservoirs, ripe to be harnessed. <a href="http://www.mediamatic.net/153787/en/conveni-wars-barcode-battler"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/026/153787-400-271.jpg" height="271" width="400" alt="" title="Conveni Wars - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Conveni Wars - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/153787/en/conveni-wars-barcode-battler">Conveni Wars - Barcode Battler</a> The Barcode Battler just managed to articulate something that a lot of people have guessed all along: there is a verifiable way to prove that the 'force' is with Pepsi, and not with Coke. Fights between who chooses what to watch on late night tv are easily settled: pit Dynasty against Green Acres, and see if Zsa Zsa Gabor, as Alexis, can trounce those poor bumpkin farmers as well as she does Hollywood policemen! The Japanese game magazine Famicon Tsushin'''s September issue goes so far as to call 7-11 the barcode kids' Jerusalem. I think they've got a point. All of these nights they've been there, reading magazines and comic books for hours at a time, waiting for a sign. The Barcode Battler'' delivered. <h3>New Values</h3> Barcodes are secret keys which re-inform the convenience store, re-surveying the land according to the map, moving mountains according to a different ruler. The Barcode Battler re-configures a new landscape according to the product's barcode strength, and its advertised/packaged image. Codes are also a tie-up heaven for advertisers to create an entire new world of values. (It's even beginning to be used on television game shows... people need no longer test their skills against each other, the prizes themselves battle it out for the contestants!) A tool to get people to go out and scavenge for a certain number sequence. Barcode kids are out there, today, in the stores crying at their mothers to buy Brand x cereal because It's a matter of life and death, mom! and really meaning it. Are the numbers that form the map's coordinates random? No. The first 2 digits of a bar code are the country of the product's origin. The next 5 are the manufacturer's code, followed by 5 for the product's item code, and the last 1 is a stop bit, to check the accuracy of the reading mechanism. Information vital, and specific to that given product's commercialisation. The only thing not encoded is their mythology, something supplied by advertising. These are low resolution games. You need to imagine the battle, even as you fight it. Having a strong barcode is like having a magic sword, an Excalibor. These barcode kids are proving that there is a literacy, a topography there. Within the course of the game, through their emotional engagement and identification with the fates of these 'character' identifiers, a reference point is created, a win/loss, 0/1 coordinate generated from which they can see further into the world that has existed and to which bar codes provided the key. The landscape there doesn't change. A weak Marlboro yesterday will still be a weak Marlboro today, unless its manufacturer, distributor or product category change. The dimension of advertising imagery, as tied to these specific bar code numbers, helps breathe unexpected twists, and 'life' into the discoveries of their strengths, weaknesses and fates. <h3>The Real Warrior</h3> There's the potential to uncover legends, histories, which shift according to changes in manufacturing and distribution. Codes chart the rise and fall of great empires. Among barcode kids, some convenience stores are even said to be more powerful than others. They go there initially, of course, just looking for stronger barcodes, in terms of real products, from 'chocolate kingdoms' or 'tobacco tribes', but in the process, they're discovering the real warrior: distribution and manufacturing chain factions, and a cohesive method of mapping them. In a world where products continue to shift from those to be consumed (gum), to those to be traded (baseball cards with gum), when the goods' exchange value are more important than their 'use' value, a body needs a map. Unlike the video game warriors, or vr 'heads' who play at karate, or composing jazz on a bananafish trombone, there is very little virtual about the coordinates of their game world. They're mapping a world which is none the less real, for being invisible to the eye. <h5>Thanks for the invaluable help of Willem Velthoven, Hiroshi Masuyama, and Volker Grassmuck</h5> Barcode Battler

Zorg als de sodemieter dat je een Barcode Battler in huis hebt, want met een Barcode Battler hoor je er weer bij!

De 'Poltergeist'-generatie van videogamefreaks, met staarogen voor een flikkerend beeldscherm, is snel bezig uit beeld te verdwijnen. Hun plaats wordt ingenomen door de volgende generatie: kids die in de orbit terugkeren, jochies voor wie het geen kick meer is om in de slag te gaan met de handigheid van een of andere spelletjesprogrammeur. De nieuwe wereld is die van veldslagen tussen wetware-krijgers die, bekleed met analoge pantsers, de arena van het videospel betreden. Ze groeien uit tot Meesters en bevechten elkaar in grote nationale toernooien - speciale Olympische Spelen voor de sociaal gehandicapten maar digitaal gerespecteerden. <a href="http://www.mediamatic.net/11786/en/barcode-battler-a-french-localised-version"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/611/11786-400-300.jpg" height="300" width="400" alt="" title="Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/11786/en/barcode-battler-a-french-localised-version">Barcode Battler, a French localised version - Barcode Battler</a> Alleen, op het moment dat deze kids vaste grond onder de voeten krijgen, is hun speelveld lek gestoten... hun continentschollen schuiven op elkaar en de lava stroomt uit in hun 'andere' wereld... en de verrassing is dat het nieuwe speelveld echt is, een industrieel product... Het magnetische veld waar ze nu overheen surfen, verknoopt verleden en heden tot een onontwarbaar geheel in een wereld van infospatiële en beeldhistorische referentiepunten. Ze verzwelgen databronnen in een hoger tempo dan spelletjesmakers ze kunnen produceren. Om een route naar nieuwe, opwindende surfstekkies te vinden hebben ze karteringsapparatuur nodig. Als nieuwe Geigertellers en Global Positioning Systems gebruiken ze de Barcode Battler om de wereld te herverkavelen, uitgaande van een onzichtbare commerciële infokaart. <a href="http://www.mediamatic.net/153786/en/conveni-wars-barcode-battler"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/315/153786-400-258.jpg" height="258" width="400" alt="" title="Conveni Wars - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Conveni Wars - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/153786/en/conveni-wars-barcode-battler">Conveni Wars - Barcode Battler</a> <h3>Conveni-Wars</h3> De eerste Barcode Battler kwam op de markt in maart 1991. Hij ziet er tamelijk onschuldig uit. Gemaakt door Epoch Co., Ltd., bestaat het pakket uit een GameBoy-achtig softwaremachientje op zakformaat, met als belangrijkste verschil dat er geen personagekenmerken als iconen op het beeldscherm verschijnen. De machine is uitgerust met twee streepjescodelezers, aan elke kant één, en tien speelkaarten - acht met streepjescodes en twee zonder. Voor iedere speler verschijnt er één afbeelding op het scherm, maar om die tot leven te brengen moet je streepjescodes inlezen. De onderste zes van de dertien streepjes lezen meestal de parameters in voor 'levenskracht', 'offensief' en 'defensief' vermogen. Op de kaarten die bij de machine worden geleverd, staan striptekeningen en namen als Mineral Water Maiden en Potato Chip Warrior, figuren waarvan de kostuums vagelijk vermomde versies zijn van de etiketten op de bijbehorende producten. De streepjescodes op deze kaarten zijn afkomstig van werkelijk bestaande producten. Op de twee kaarten zonder streepjescode staan merkloze, quasi-middeleeuwse kostuums en lege ruimten waarop de streepjescode moeten worden ingevoerd. Omdat de sleutel tot de concurrentiekracht uitsluitend in de streepjescodes ligt, zijn alle mogelijke variaties van de gegeven kaarten binnen de kortste keren uitgespeeld en gaan de kids op rooftocht door het huis om alle vindbare streepjescodes uit te knippen, in te lezen en op het speelveld te brengen. Na een paar wedstrijden tussen Marlboro en Nacho Cheese Doritos realiseren ze zich het donkere geheim van de Marlboroman. Hij kan hem niet overeind krijgen. Hij is slap waar het telt. Niet langer bekijken ze hem in zijn reclamespotjes als een stoere, eenzame man. Hij rookt teveel omdat hij iets te verbergen heeft. Ze beginnen de wereld met andere ogen te zien. De naam van de software die ze afspelen? Conveni-Wars. <h3>Terminals</h3> Conveni is een Japanse afkorting voor de Engelse woorden 'convenience store', supermarkt. War is, godverdomme, de hel... maar iemand moet het doen. De achterliggende gedachte van het spel is dat supermarkten niet zijn wat ze lijken. Voor het ongeoefende oog zien ze eruit als terminals, in de zin van consumptieverkooppunten aan het eind van erg lange distributiekanalen voor geconserveerde goederen, het eindpunt van geautomatiseerde fabrieken en distributiemainframes. Alle spullen die er te koop zijn, worden uitsluitend een succes of flop door toedoen van de reclamewereld. Herverkaveld door de Barcode Battler, zijn supermarkten in feite terminals in de betekenis van vliegvelden, vertrekpunten naar mysterieuze safariparken, rijke landen met enorme informatievoorraden, klaar om te worden gedolven. <a href="http://www.mediamatic.net/153787/en/conveni-wars-barcode-battler"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/026/153787-400-271.jpg" height="271" width="400" alt="" title="Conveni Wars - Barcode Battler" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Conveni Wars - Barcode Battler - Mediamatic.net" href="/153787/en/conveni-wars-barcode-battler">Conveni Wars - Barcode Battler</a> De Barcode Battler lukte het iets onder de aandacht te brengen wat een heleboel mensen al veel eerder hadden geraden. Dat er een verifieerbare methode is om te bewijzen dat de 'kracht' bij Pepsi ligt en niet bij Coke. Ruzies over de vraag naar welke serie er gekeken gaat worden, zijn eenvoudig te beslechten: stel Dynasty op tegen Green Acres en kijk of Zsa Zsa Gabor als Alexis die boerenheikneuters even gemakkelijk kan afbluffen als ze met politieagenten in Hollywood doet! Het Japanse spelletjesblad Famicon Tsushin gaat in het septembernummer (1992) zelfs zo ver, de 7-11 streepjescode het Jeruzalem van de barcodekids te noemen. Ik denk dat ze gelijk hebben. Al die nachten hebben ze, in de bladen en stripverhalen waarin ze eindeloos zaten te lezen, gewacht op een teken. De Barcode Battler bracht uitkomst. <h3>Nieuwe Waarden</h3> Streepjescodes zijn geheime sleutels die de supermarkt ominformeren, het land herverkavelen volgens de kaart, bergen verplaatsen afhankelijk van wat de verschillende heersers believen. De Barcode Battler ontwerpt een nieuw landschap aan de hand van de kracht van de productcode en van het reclame/marketing image. Streepjescodes vormen een wereld vol onvoorziene verbindingen, waarmee ook reclamemakers een geheel nieuwe waardenwereld kunnen creëren. (Ze worden zelfs al gebruikt in spelprogramma's op de televisie... mensen hoeven niet langer hun eigen kundigheden tegen elkaar uit te spelen, de prijzen zelf vechten het uit voor de deelnemers!) Een middel om mensen het huis uit te krijgen en winkels af te stropen op een bepaalde getallenreeks. Barcodekids zie je nu al in de winkels tegen hun moeder schreeuwen om Merk x cornflakes te kopen, want het is een zaak van leven of dood, mama! en ze menen wat ze zeggen. Zijn de getallen die de coördinaten van de kaart vormen willekeurig? Nee. De eerste twee cijfers van een streepjescode staan voor het land van oorsprong van het product. De volgende vijf zijn de code van de producent, gevolgd door vijf cijfers voor het specifieke product, en het laatste cijfer is een controlebit, bedoeld om de nauwkeurigheid van het leesmechaniek te checken. Informatie die vitaal en uniek is voor de verkoop van producten. Het enige dat niet wordt gegeven is hun mythologie, iets waar de reclamecampagne in voorziet. Dit zijn spelletjes met een lage resolutie. Je moet zelf het verloop van de strijd erbij bedenken, zelfs op het moment dat je hem uitvecht. Een sterke streepjescode is zoiets als een magisch zwaard, een Excalibur. De barcodekids tonen aan dat er ook hier een geletterdheid bestaat. Een topografie. En in de loop van het spel wordt er, door hun emotionele betrokkenheid en hun identificatie met het lot van deze modelpersonages, een referentiepunt gecreëerd, een winst/verlies-, 0/1-coördinaat gegenereerd, vanwaaruit ze verder kunnen kijken in de wereld die al bestond, maar waartoe streepjescodes toegang bieden. Het landschap daar verandert niet. Een zwakke Marlboroman gisteren is een zwakke Marlboroman morgen, tenzij zijn producent, distributeur of productcategorie verandert. De dimensie van de reclamebeelden, verbonden met de specifieke streepjescodecijfers, draagt ertoe bij om onverwachte wendingen en 'leven' te blazen in de nieuw-ontdekte sterke kanten, zwakheden en lotgevallen van de producten. <h3>De Echte Krijger</h3> Er bestaat hier een mogelijkheid om legenden op te graven. Verhalen die veranderen naar gelang de wijzigingen in de productie- en distributiecodes, brengen opkomst en ondergang van grote rijken in kaart. Barcodekids beweren zelfs dat sommige supermarkten machtiger zijn dan andere. Aanvankelijk gaan ze er gewoon heen om sterkere streepjescodes te ontdekken, of in termen van echte producten 'chocoladekoninkrijken' of 'tabakstammen', maar in de loop van hun zoektocht ontdekken ze de echte krijgers: de facties van de distributie- en productieketens, en een samenhangende methode om die in kaart te brengen. In een wereld waarin producten blijven verschuiven van dingen die geconsumeerd worden (kauwgum) naar dingen die verhandeld worden (honkbalplaatjes met kauwgum), waarin de ruilwaarde van goederen belangrijker is dan hun 'gebruikswaarde', heeft een lichaam een landkaart nodig. Anders dan de videogamekrijgers of de vr-'hoofden' die karate spelen of jazz componeren op een gratenvistrombone, is er bijzonder weinig virtueel aan de coördinaten van hun spelletjeswereld. Ze brengen een wereld in kaart die niet minder werkelijk is omdat ze onzichtbaar is voor het oog. <h5>met dank aan Willem Velthoven, Hiroshi Masyama en Volker Grassmuck.</h5> David D'Heilly http://www.mediamatic.net/id/875 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/6056 2005-03-21T14:24:55+01:00 World Articles

This issue of Mediamatic was supposed to be the World Issue. A Mediamatic about the whole world&#8230; This proved, to say the least, very ambitious&#8230; That's why on the next pages, we present to you an additional selection of World Articles. These world articles have not been written yet. They are latent contributions to a virtual world issue.

<h3>1. Save the World!</h3> Data Maniacs Galore! The computer is on the up and up; as the cost of digital data storage continues to fall spectacularly, so it is becoming easier and easier to gather and store large quantities of information. All over the world, projects have been started for the digital filing of just about everything. In Seville, for example, the contents of age-old archives and libraries have been transferred to laser discs. Now Unesco has plans for world-wide filing on the basis of the system developed in Spain. Inspired by the new technological possibilities, many cultural projects now focus on storage and collection. Not only cultural information has to be preserved for posterity, but, to safeguard biodiversity, even genetic information is collected ever more fanatically. Because the financial and physical limits to this kind of storage are disappearing, selection is no longer necessary. The collecting itself demands full attention and people seem to be losing sight of the value and meaning of what is being collected. This contribution gives a critical survey of the latest developments and points at an increase of imbecile behaviour in the business of collecting. <h3>2. We will Hack you to Bits</h3> The Real Digital Underground In Europe, old and new fascist organisations are carefully tracked down and banned. But are intelligence agencies and governments still capable of keeping track of meetings and communications if they go underground and disappear into digital networks? It is to be expected that in high-technology countries such as Germany these groups will increasingly make use of new infrastructures. How do you listen in to a packet switching x25 network? And even if you can read the data, it is still extremely difficult to trace the propagators if they do not want to be caught. However, there are groups of Hackers and Phonefreaks who, even though they would rather not hand over their knowledge to the 'intelligence' agencies, are prepared to take action themselves. Anti-fascist hackers infiltrate Aryan data networks and are ready to crash these systems if they go to far. A report. <h3>3. Wall to Wall Nintendo</h3> Contemporary War Scenes in Old Media The similarity between the pixels of a computer display and those of embroidery and knotting is not particularly striking or interesting in a floral carpet. Perhaps it makes you realise with astonishment that the pixel is a few millennia older than you had first thought. However, if you look at the carpets made in Afghanistan and Kurdistan in the last few years, you will find thematic similarities; tanks and kalashnikovs, mines and grenades. In these places, we see the reverse of what is happening in Western countries, where computer games send dragons and knights flying across the screen. There, computer-aided air and land missiles fly across the hand-knotted carpets. An overview. <h3>4. Grammatology</h3> The avant-garde of research into computer speech recognition is no longer trying to analyse the meaning of language on the basis of grammatical structure. Rather, they regard language as a composition of clusters of meanings. Comparable to the way in which Chinese or Japanese is written. Each element has a number of meanings, which are modulated by the context. Strangely enough, machine-translation research in Japan is still wholly based on the linear concept of language in the Western world. <h3>5. Mr. Suzuki I presume...</h3> Global Positioning Systems separate Place and Meaning The development of Global Positioning Systems for the consumer market advances. You can now buy a satellite receiver for about $1500. This year's ultimate must. Press a button and this piece of apparatus will show you your position in the world to within 50 metres. In Japan, there is already a glossy magazine for those people who have such a thing in their four-wheel drive, connected to a cd-rom player with a complete map of the country: Navi. This article enters into the strange objectification of place and position created by gps. No longer do you orientate by monuments and personal points of recognition in public space, but rather on a coordinate. The home is a coordinate, your work is a coordinate, the pub, your mistress, the cemetery. All places become meaningless. The world is a virtual matrix of degrees of longitude and latitude. What is the impact of this development on our idea of public space? <h3>6. Pruning the Laurel Tree</h3> New Nobel Prizes for the 21th Century The categories of the Nobel Prize reflect a 19th century modernist world model. In light of today's rapidly changing world, should we not reconsider the mandates of the inventor of Dynamite's testament? What about a Nobel Prize for Ecology? For Communications? Cybernetics? Style? This year's Prize for Redistribution of Wealth goes to the first person who proposes new categories for sharing out the legacy. <h3>7. Le Socialisme pour le Socialisme</h3> Socialism Enters the Realm of the Arts No longer a political reality, Socialism assumes hyper-real stature - that of an artform. Liberated from the actual burden of liberation, the 'engagement' of Socialism is now primarily with itself. The author discusses various problems and implications of 'para-social sculpture': exhibiting and recognition, authorship versus interactivity, parameters for criticism and reviewing, etc. <h3>8. Not Just Helping Old Ladies Across the Net</h3> Cyberscouting: Friendly Subroutines for the World Be prepared! An up-to-the-nanosecond report on the 3rd Annual Cyberscout Jamboree held January 1993 in the Net. Demonstrations were given in tying nodes, circuit navigation, survival behind isdn lines, and establishing uplinks without a dish, whilst accusations of virtual abuse were rigorously denied at the telepress conference. This article focuses on the latest initiatives in socially responsible activities promoted by the organisation. Today's scouts no longer merely make cheer-up calls to lonely e-mail users or help computer-illiterate senior citizens retrieve lost files, their simulated good deeds now include setting up local battery-recycling centres and data-tracing unused funds to channel them to worthy charities. An uplifting read! <h3>9. Brave New World Order</h3> Secret Plans to place Security Council above international Law After the Gulf war, the Somalian effort and with the Yugoslavian situation still unresolved, the role of the United Nations has to be rigorously reviewed. The author reports on his undercover investigations that prove the existence of a secret un policy making think tank that proposes a dramatic increase in executive powers for the Security Council. It should be able to confiscate a state's sovereignty to clear up crisis situations, or declare borders to be temporarily non-existent or elastic in certain respects. Behind the diplomatic scenes, un policy makers find that world peace requires this step beyond law and order. For a rapid response to violations of Security Council resolutions the un needs its own intelligence service, standing army, special forces and prison camps. The headquarters of these World police should be located in an international zone, for example the southern half of the Sahara desert. <h3>10. Long Distance Love</h3> The Romance of Short Wave Radio Too much quality is not good enough, seems to be the motto of short wave radio enthusiasts. Satellite communications and digital equipment have turned short wave radio into a medium of the past. Soon fibre cables, isdn, hdtv and digital radio provide an interference-free network for global communication. This article draws attention to what it calls 'signal dissenters', people who cling to the short wave connection. The 'too clear' digital signal destroys the heart of the classical radio experience: the suggestion of immaterial contact with a station far away. The notion of distance, and the miracle of reception as such are entirely lost in digital & satellite radio. The Magic Forest of the Airwaves is an organisation that sets out to save the low tech radio atmosphere around the globe. We are there to conserve the warmth of human use of technology, the sense of the exotic, the miraculous. We hold to the intimate relations between what we broadcast and the physical world through which the signal travels, the atmosphere. Weather, the magnetic distortions caused by cities, railways and industry, but also the multitude of other stations, they are all included in the noise, static and bad reception. That is a valuable thing, says the chairman of mfoa in an interview. <h3>11. The Other Global Village</h3> Transfolklore as Universal Human Medium. Folklore is commonly seen as the mummified, nostalgic form of popular culture. This article opens a spectacular new perspective. After giving a factual account of the global network of folklore-organisations and surprising similarities in dances, symbols, songs and crafts throughout the world, its author reports on the setting up of a Global Folklore Database. Folklore proves to be a vital phenomenon certainly not exclusively in the hands of traditionalists and senior citizens. The future form of communication with third world cultures on an equal and respectful basis is termed transfolklore. Young artists and professional dancers with multicultural attitudes desert from their western professional careers and devote themselves to transfolklore as a universal mode of cultural communication. Crucial to the idea of transfolklore is the independence it enjoys from modern mass media. The dance and crafts can only be experienced by active participants. All the knowledge, experience and wisdom contained in folklore are universally human and should be shared. Transfolklore is not an art form, nor an educational project, but an alternative to the Electronic Global Village. <h3>12. The Virtual Zoo</h3> The Future of Nature In this pamphlet by an ambassador of the wff the zoo is condemned as an outdated 19th century institution. Locking up animals in concrete showcases is cruel and serves no purpose whatsoever. Efforts to turn zoos into ecological theme parks are well meant but fundamentally inadequate. The animals are displayed as caricatures of themselves, isolated as they are from their fellows and exiled from their natural habitat. This is the time to clean house and get rid of all zoos. Wildlife parks are more important, but not as an alternative to the kind of tourism that zoos cater to. Biologists and ecologists should join hands with artists and technicians to replace all zoos with virtual zoos where the public can come into narrow simulated contact with animals, their life and environment. Electronic perceptual simulation is a very powerful medium, able to shock people and to get under their skin. Yes, into the skin of the animals themselves! Something the visitor of a zoo will never experience. As the virtual zoo will offer an interesting challenge for science and technology, financing should be easier than in the case of traditional zoos. The real thing (fauna) is better off to remain a myth. People will learn to respect animals more and see them as free creatures we still do not fully understand, not as sad captives of humanity. The virtual zoo will hold its visitors captive in intense natural experiences, they will never forget. <h3>13. Let's hear it for the Gene Pool!</h3> Speculations of an Aesthete The author of this strange article advertises himself as a connoisseur of beautiful women. The experience of beauty is the highest of all, and the beauty of the female body the nec plus ultra in creation. With the mapping of and research into the human genome a revolution in beauty is imminent. He envisions the transformation of the Miss World and Miss Universe Beauty Contests into genetic engineering competitions between biotech companies. At last human beauty becomes a human art form. A lyrical and lurid piece. <h3>14. They're Out There</h3> Creeping Conspiracy Psychosis The more complex the world appears, the more likely it seems that conspiracies are behind inexplicable events. Conspiracies are not only 'en vogue', they are presenting themselves in a new form: as entertainment. Popular reporting on secret societies, silent alliances and dark masterminds in the background steps out of the shadow world of adolescent cult magazines. Conspiracies are ideal alternatives to the infotainment about violent crime that already begins to lose its attraction. A conspiracy is a virtual crime, the infotainment report about it is a result of the creative management of facts, statements, documents, rumours, suggestions and historic analogies. A conspiracy isn't an event, it consists entirely of information. It has the thrill of a major threat, yet is unverifiable. This article predicts the emergence of very popular programs on conspiracies of the genre of America's Most Wanted, Cops, Hard Copy, etc. on major networks, and magazines and clubs devoted to special types and genres of conspiracy-collecting. The serial killer has been the anti-citizen of the eighties, the anti-citizen of the nineties is a faceless virtuoso of disguise, a conspirator who can pop up everywhere, in any form, with unpredictable powers, unknown connections and objectives we can only guess for. This guessing game (and its styling) is a new form of show business. <h3>15. Your Kidney or Mine?</h3> Organ Hunting and Organ Farming This entertaining article collects recent news facts and urban legends around the subject of criminally obtained donor organs used in transplants. It offers amazing stories rich in black humour, but also contains a serious section of investigative reporting on the connections that Intertransplant, the largest international organisation distributing donor organs, has with organised crime. The third world appears as a farming ground for organs needed in western hospitals. In Brazil and India highly specialised gangs collect orders and harvest organs, that through many channels end up in the cool boxes of Intertransplant. The reader is not spared the gory details. The phenomenon of criminal organ hunting is systematically underplayed in the media while the ethical discussion on the use of tissue from dead human foetuses gets all attention and grow into a political controversy. The author proposes to speak out against western hypocrisy and to focus on the official and unofficial global economy of donor organs. Western medical science should find a way to grow the organs it needs outside human bodies. <h3>16. Assumed Communicable</h3> One-World Fanaticism and the Esperanto Mind If language is indeed a virus, then the globalisation of any one strain surely constitutes a reversal on ecological and evolutionary principles of stochastic diversification. And yet the 'impossible' attempt to artificially create or otherwise perfect universal communicability must be one of the most ancient human endeavours - almost as old as language itself. Starting with a brief historical survey of pan-languages in the context of empire-building, the reader is introduced to concepts of 'linguistic stability' and 'quantitative intelligibility'. The reader will learn why the century-old euroglottism Esperanto has failed to even be recognised by the ec but has recently enjoyed widespread popularity in Asia, how professed peacetime purposes of worldspeak are sub-syntaxed to the covert contexts of conquest, and where the needs of global on-line communications part company with the untested realities of machine translation. Heading titles include: An Epidemiology of Secret Scripts, Fear, Foreignness and Fortran, Pidgins as Disease- Carriers, and Which Lingua, Who's Franca? <h3>17. Better Not Knowing: A Fable</h3> In those days, so much was unaccounted for that they decided to base their economy on what they didn't know. It made sense: a life where everything is known is not worth very much, people said, so not knowing must be a precious thing! And even more logical, as soon as they saw the unknown as their greatest and most inexhaustible resource, they immediately became the richest people in the world. A tantalising tale of worldly ignorance, lost time and memory space. <h3>18. The Doom Boom:</h3> Disaster Speculating for the Not-Me '90s The human species has been predicting its own demise - or at least the ruin of the next generation - for the whole of recorded history. Never before, however, has the 'end of the world' been so global, so integrally linked to worldwide warning and banking systems. No longer do the well-informed need to limit themselves to cocktail party cynicism - the mere cultivated appreciation of international inextricabilities - not when there's fortunes to be made in applied alarmism. Easy-to-follow marketing and investment tips include: How to Make a Killing on aids, Global Warming and New Beachfront Properties, Better Balkanisation for Double-Strike Distribution and Fact-Fudging, Fault-Finding and Futures Fixing. <h3>19. The Greening of Tactics:</h3> Eco and Human Rights Groups on...? A comparative study of the relative successes of the respective 'keypoint outrage' and 'concerted attention' model media strategies of Greenpeace and Amnesty International as determined by statistical analysis of editorials and 'readers letters' in the popular press, as well as the first tentative survey of official responses cross-referenced by year, general/ specific issue, target government/enterprise, bureaucratic/administrative level, media utilised and frequency/amplitude of application. On the basis of such primary data and other contributing factors, a general theory of global consensus manipulation is proposed, along with practical advice for improved media confrontation. Of particular interest to the activist and social scientist alike. World Articles

Dit nummer van Mediamatic zou eigenlijk het Wereldnummer worden. Een Mediamatic over de hele wereld&#8230; Dat bleek wel erg ambitieus. Daarom presenteren we op de volgende pagina's een aanvullende selectie wereldartikelen. Deze wereldartikelen zijn nog niet geschreven. Het zijn latente bijdragen aan een virtueel wereldnummer.

<h3>1. Red de Wereld!</h3> Oprukkende Data-Maniakken De computer is in opmars en de kosten van digitale gegevensopslag dalen spectaculair. Daardoor wordt het steeds makkelijker grote hoeveelheden informatie te verzamelen en op te slaan. Overal in de wereld zijn projecten gestart voor digitale archivering van alles. In Sevilla is bijvoorbeeld de inhoud van eeuwenoude archieven en bibliotheken op laserdisks overgebracht. De Unesco wil nu met behulp van het in Spanje ontwikkelde systeem wereldwijd gaan archiveren. Veel culturele projecten krijgen door de nieuwe technische mogelijkheden een opslag- en verzamelkarakter. Niet alleen culturele informatie moet voor het nageslacht bewaard blijven, zelfs genetische informatie wordt, om de biodiversiteit veilig te stellen, steeds fanatieker verzameld. Doordat de financiële en fysieke grenzen van de opslag verdwijnen, hoeft niet meer geselecteerd te worden. Het verzamelen zelf vraagt alle aandacht en de waarde en betekenis van het verzamelde wordt steeds verder uit het oog verloren. Deze bijdrage geeft een kritisch overzicht van de laatste ontwikkelingen en signaleert een groeiende debilisering van het verzamelbedrijf. <h3>2. We Hakken je aan Stukken</h3> De Ware Digitale Ondergrondse In Europa worden nieuwe en oude fascistische organisaties voorzichtig opgespoord en verboden. Maar zijn veiligheidsdiensten en regeringen nog wel in staat om bijeenkomsten en communicaties te controleren als ze ondergronds gaan in digitale netwerken? Het is te verwachten dat deze groeperingen zich in technisch hoog ontwikkelde landen als de brd meer en meer van nieuwe infrastructuren gaan bedienen. Hoe luister je een packet switching x25 netwerk af? En zelfs als je de data kunt lezen, dan is het nog uiterst moeilijk om de verspreiders te achterhalen als die dat niet willen. Er zijn echter groepen Hackers en Phonefreaks die, ook al dragen ze hun kennis liever niet aan 'veiligheids'diensten over, zelf tot actie over gaan. Antifascistische hackers infiltreren in de arische datanetten en staan klaar om de systemen te crashen als het ze te ver gaat. Een reportage. <h3>3. Kamerbreed Nintendo</h3> Eigentijdse Oorlogstaferelen via een Oud Medium De overeenkomst tussen de pixels van een computer-display en van borduur- en knoopwerk is bij een gebloemd tapijt niet speciaal opvallend of interessant. Je kunt je een keertje verbaasd realiseren dat de pixel een paar millennia ouder is dan je in eerste instantie gedacht had. Als je echter de karpetten ziet die de laatste jaren in Afghanistan en Koerdistan worden gemaakt, dan vallen thematische overeenkomsten op; tanks en kalasjnikovs, mijnen en granaten. Op deze plekken gebeurt het omgekeerde als in westerse landen waar de draken en ridders over de schermen van de computerspelletjes vliegen. Daar vliegen computergestuurde lucht-landraketten over de handgeknoopte tapijten. Een overzicht. <h3>4. Grammatologie</h3> De avant-garde van het onderzoek naar computer-spraakherkenning probeert niet meer de betekenis van taal de analyseren op basis van de grammaticale structuur. Men ziet taal eerder als een samenstelling van betekenisgroepen. Vergelijkbaar met de manier waarop Chinees of Japans geschreven wordt. Elk element heeft een aantal betekenissen die door de context gemoduleerd worden. Vreemd genoeg is het computer-vertaal-onderzoek in Japan juist nog geheel gebaseerd op het lineaire westerse taalbegrip. Waarom? <h3>5. Mijnheer Suzuki neem ik aan?</h3> Global Positioning Systems scheiden Plaats en Betekenis De ontwikkeling van Global Positioning Systems voor de consumentenmarkt gaat snel. Men koopt nu een satellietontvanger voor ongeveer $ 1500. Dit jaar het ultieme hebbedingetje. Zo'n apparaat geeft na een druk op de knop je positie op de wereld met een nauwkeurigheid van 50 meter. In Japan bestaat al een glossy maandblad voor mensen die zo'n ding in hun four wheel drive hebben, gekoppeld aan een cd-rom speler met een complete plattegrond van het land: Navi. Dit artikel gaat in op de merkwaardige objectivering van plek en positie die ontstaat door gps. Men oriënteert zich niet meer op monumenten en persoonlijke herkenningspunten in de openbare ruimte maar op een coördinaat. Thuis is een coördinaat, werk is een coördinaat, café, maîtresse, begraafplaats. Alle plekken worden betekenisloos. De wereld een virtuele matrix van lengte- en breedtegraden. Wat zijn de consequenties van deze ontwikkeling voor het denken over de openbare ruimte? <h3>6. De Laurierboom Gesnoeid</h3> Nieuwe Nobelprijzen voor de 21ste Eeuw De huidige Nobelprijs-categorieën reflecteren een 19de-eeuws modernistische wereldstructuur. Moeten we, met het oog op de snel veranderende wereld van vandaag, de bepalingen in het testament van de uitvinder van het dynamiet niet eens herzien? Moet er niet een Nobelprijs voor Ecologie komen? Of voor Communicatie? Cybernetica? Stijl? Dit jaar gaat de prijs voor de Herverdeling van Rijkdom naar hem/haar die als eerste op de proppen komt met nieuwe categorieën voor het verdelen van het legaat. <h3>7. Le Socialisme pour le Socialisme</h3> Het Socialisme treedt toe tot het Rijk der Kunsten Nu het socialisme niet langer deel uitmaakt van de politieke realiteit, krijgt het een soort hyperreële status - die van een vorm van kunst. Omdat het bevrijd is van de feitelijke last van de bevrijding, ligt het 'engagement' van het socialisme nu in eerste instantie bij de ideologie zelf. De auteur stelt een aantal problemen rond, en implicaties van, de 'para-sociale sculptuur' aan de orde: tentoonstelling en erkenning, kunstenaarschap versus interactiviteit, parameters voor kritiek en recensering, etc. <h3>8. Meer dan Oude Dametjes wegwijs maken in het Netwerk</h3> Cyberscouting: Mensvriendelijke Subroutines voor de Wereld Wees paraat! Een tot op de nanoseconde exact verslag van de 3de Jaarlijkse Cyberscout Jamboree die in januari 1993 op het Netwerk gehouden werd. Er werden demonstraties gegeven in het knopen leggen, circuit navigation, overlevingstechnieken voor achter de isdn-linies en datatransmissies zonder schotel; en beschuldigingen van virtueel misbruik werden op de tele-persconferentie rigoureus van de hand gewezen. Dit artikel besteedt aandacht aan de meest recente initiatieven rond door de organisatie gepropageerde sociaal-verantwoorde activiteiten. De padvinders van vandaag gaan verder dan het opvrolijken van eenzame e-mailgebruikers of het helpen van computer-analfabete bejaarden bij het terugvinden van hun zoekgeraakte files; hun gesimuleerde goede daden reiken inmiddels tot het opzetten van plaatselijke recycling-centra voor batterijen en het via de computer opsporen van onbenutte geldmiddelen die worden doorgesluisd naar Goede Doelen. Verheffende leesstof! <h3>9. Brave New World Order</h3> Geheime Plannen om de Veiligheidsraad boven de Internationale Wet te stellen Na de Golfoorlog en de Somalische hulpactie, en nu er nog steeds geen oplossing is voor de Joegoslavische crisis, moet de rol van de Verenigde Naties rigoureus herzien worden. De auteur doet verslag van zijn geheime onderzoek dat het bewijs levert voor het bestaan van een geheime beleids-denktank bij de vn, die een drastische uitbreiding van de uitvoerende macht van de Veiligheidsraad voorstaat. De Raad zou het gezag over een staat over moeten kunnen nemen om crisissituaties op te lossen, of grenzen tijdelijk op kunnen heffen of in bepaalde opzichten flexibel maken. Achter de diplomatieke schermen vinden de beleidsmakers van de vn dat de wereldvrede die stap buiten recht en orde rechtvaardigt. In het belang van een snelle reactie op schendingen van resoluties van de Veiligheidsraad heeft de vn een eigen inlichtingendienst, een permanente troepenmacht, speciale eenheden en gevangenenkampen nodig. Het hoofdkwartier van zo'n Wereldpolitie zou in een internationale zone gevestigd moeten worden, bijvoorbeeld het Zuidelijk deel van de Sahara. <h3>10. Liefde op Afstand</h3> De Romantiek van de Korte Golf Te veel kwaliteit is ook weer niet goed, lijkt het motto van de radio-fanaten van de korte golf. Satellietverbindingen en digitale apparatuur hebben de korte golf tot een achterhaald medium gemaakt. Binnenkort krijgen we via glasvezelkabels, isdn, hdtv en digitale radio een storingvrij netwerk voor mondiale communicatie. Dit artikel vraagt aandacht voor wat de auteur 'signaal-dissidenten' noemt, mensen die zich vastklampen aan de korte-golfverbinding. De 'al te heldere' digitale signalen tasten de kern van de klassieke radio-ervaring aan: de suggestie van immaterieel contact met een station ver weg. Het besef van afstand en het wonder van de ontvangst op zich gaan totaal verloren bij de digitaal- & satelliet-radio. The Magic Forest of the Airwaves is een organisatie die erop uit is de 'low tech' radio-atmosfeer rond de aarde te redden. Ons doel is het behoud van de menselijke warmte bij het gebruik van de technologie, dat besef van het exotische, het wonderlijke. We hechten waarde aan het innige verband tussen wat we uitzenden en de fysieke wereld die het signaal doorkruist, de atmosfeer. Niet alleen het weer en de door steden, spoorwegen en industrieën veroorzaakte magnetische vervormingen, maar ook al die andere stations vind je terug in ruis, in atmosferische storingen en slechte ontvangst. En dat heeft waarde voor ons, aldus de voorzitter van de mfoa tijdens een interview. <h3>11. Het andere Global Village</h3> Transfolklore als Universeel Menselijk Medium De folklore wordt algemeen gezien als een gemummificeerde, nostalgische vorm van volkscultuur. Dit artikel plaatst haar in een opzienbarend nieuw daglicht. Na een relaas vol feiten over het wereldwijd netwerk van folklore-organisaties en verrassende overeenkomsten in dansen, symbolen, liederen en oude ambachten over de gehele wereld, meldt de auteur de oprichting van een Global Folklore Database. De folklore komt naar voren als een onmisbaar verschijnsel, bepaald niet iets waar alleen traditionalisten en bejaarden zich mee bezighouden. De toekomstige vorm van communicatie met derde-wereldculturen, op basis van gelijkheid en respect, wordt aangeduid met de term transfolklore. Jonge kunstenaars en beroepsdansers met een multiculturele benadering laten hun westerse carrière voor wat die is en wijden zich aan transfolklore als universeel medium voor culturele communicatie. Van cruciaal belang voor het transfolklore-idee is het feit dat de moderne massamedia er geen vat op hebben. Alleen actieve beoefenaars kunnen het dansen en het ambachtelijk werk meebeleven. Alle kennis, ervaring en wijsheid die in de folklore ligt opgeslagen is universeel menselijk en moet gedeeld worden. Transfolklore is geen kunstvorm, geen opvoedkundig project, maar een alternatief voor de electronische Global Village. <h3>12. De Virtuele Dierentuin</h3> De Toekomst van de Natuur In dit pamflet van de hand van een ambassadeur van het Wereld Natuurfonds wordt de dierentuin afgewezen als een achterhaald 19de-eeuws instituut. Het opsluiten van dieren in betonnen uitstalkasten is wreed en dient geen enkel doel. Pogingen om dierentuinen in ecologische themaparken te veranderen zijn goed bedoeld maar schieten fundamenteel tekort. De dieren, die zonder hun soortgenoten in isolement leven en verbannen zijn uit hun natuurlijke habitat, worden zo tentoongesteld als karikaturen van zichzelf. Het wordt tijd voor de grote schoonmaak; alle dierentuinen moeten worden opgeruimd. Wildreservaten zijn belangrijker, maar niet als alternatief voor het soort toerisme waar de dierentuin zich op richt. Biologen en ecologen moeten hun krachten bundelen met kunstenaars en technici, en alle dierentuinen vervangen door virtuele dierentuinen waar het publiek in nauw gesimuleerd contact met dieren, hun leven en leefwereld kan komen. Electronische simulatie van de waarneming is een zeer krachtig medium dat mensen kan schokken en doet doordringen tot de kern. Jawel, tot de kern van de dieren zelf! Iets dat de bezoeker van de dierentuin nooit zal ervaren. Omdat de virtuele dierentuin de wetenschap en de technologie een interessante uitdaging biedt, zou de financiering gemakkelijker moeten zijn dan voor de traditionele dierentuin. De werkelijkheid (fauna) is als mythe beter af. De mens zal leren meer respect voor de dieren te hebben en hen te zien als vrije wezens die we nog steeds niet helemaal doorgronden, en niet als treurige gevangenen van het mensdom. De virtuele dierentuin zal zijn bezoekers gekluisterd houden in intense belevingen van de natuur, ze zullen het nooit vergeten. <h3>13. Lang leve de Genenbank!</h3> Speculaties van een Estheet De auteur van dit vreemde artikel presenteert zich als kenner van mooie vrouwen. De beleving van schoonheid is de meest verheven van alle belevingen, en de schoonheid van het vrouwelijk lichaam de nec plus ultra van de schepping. Het in kaart brengen van en het onderzoek naar het menselijk genoom brengt een schoonheidsrevolutie nabij. Hij stelt zich voor dat de Miss World- en de Miss Universe-verkiezingen zullen veranderen in wedstrijden in genetische manipulatie tussen biotechnologische bedrijven. Menselijke schoonheid wordt eindelijk een menselijke kunstvorm. Een lyrisch en huiveringwekkend stuk. <h3>14. Het ligt op de Loer...</h3> De Psychose van het Kruipende Komplot Hoe complexer de wereld schijnt te worden, des te aannemelijker lijkt het dat er gekonkel schuilt achter onverklaarbare gebeurtenissen. Komplotten zijn niet alleen 'in', ze dienen zich ook aan in een nieuwe vorm: als vermaak. De populaire journalistiek rond geheime genootschappen, stille verbintenissen en duistere meesterbreinen op de achtergrond heeft de schaduwwereld van de puberale cultbladen achter zich gelaten. Intriges zijn het ideale alternatief voor het info-vermaak van de misdaad-met-geweldpleging die haar aantrekkingskracht al begint te verliezen. Een komplot is een virtueel misdrijf, het journalistieke info-vermaak daaromtrent is het resultaat van creatief geschuif met feiten, verklaringen, documenten, geruchten, aanwijzingen en historische analogieën. Een komplot is geen gebeurtenis, het bestaat volledig uit informatie. Het roept de spanning op van een grote dreiging, maar valt niet te verifiëren. Dit artikel voorspelt de opkomst van zeer populaire programma's op de grote netten over komplotten in het genre van America's Most Wanted, Cops, Hard Copy, etc, en van tijdschriften en clubs die zich wijden aan bijzondere types en genres komplotverzamelarij. De seriemoordenaar was de anti-burger van de jaren tachtig, de anti-burger van de jaren negentig is een vermommingsvirtuoos zonder gezicht, een samenzweerder die overal op kan duiken, in elke gedaante, met onvoorspelbare krachten, onbekende connecties en doeleinden waar we alleen maar naar kunnen raden. Dit raadspel (en de stilering daarvan) is een nieuwe vorm van show business. <h3>15. Jouw Nier of de Mijne?</h3> De Jacht op en het Kweken van Organen Dit onderhoudende artikel geeft een opsomming van recente nieuwsfeiten en stadsgeruchten rond het thema misdadig verkregen transplantatie-organen. Er staan niet alleen verbijsterende verhalen in, vol zwarte humor, maar ook een serieus stuk researchjournalistiek over de connecties tussen Intertransplant, de grootste internationale distributeur van donor-organen, en de georganiseerde misdaad. De Derde Wereld komt naar voren als een kweekplaats voor de voor westerse ziekenhuizen noodzakelijke organen. In Brazilië en India vergaren zeer gespecialiseerde bendes bestellingen en 'oogsten' de organen die via vele kanalen in de koelers van Intertransplant belanden. Geen onsmakelijk detail wordt de lezer bespaard. Als verschijnsel wordt de criminele jacht op organen systematisch onderbelicht in de media, terwijl de ethische discussie over het gebruik van weefsel van dode menselijke foetussen alle aandacht krijgt en uitgroeit tot een politieke controverse. De auteur stelt de westerse hypocrisie aan de kaak en stelt dat de aandacht eindelijk eens gericht moet worden op de officiële en inofficiële wereldhandel in donor-organen. De westerse medische wetenschap moet maar een manier zien te vinden om die organen buiten het menselijk lichaam te kweken. <h3>16. Waarschijnlijk overdraagbaar</h3> One-World Fanatisme en de Esperanto-instelling Als de taal inderdaad een virus is, dan betekent de mondialisering van welke kreet dan ook ongetwijfeld een omkering van de ecologische en evolutionaire principes van de stochastische diversificatie. En toch moet het 'onmogelijke' streven naar het kunstmatig scheppen dan wel vervolmaken van universele communiceerbaarheid wel één van de oudste ambities van de mens zijn - bijna zo oud als de taal zelf. Het artikel begint met een kort historisch overzicht van universele talen in de context van het machtsdenken, waarin de lezer kennis maakt met begrippen als 'taalkundige stabiliteit' en 'kwantitatieve begrijpelijkheid'. De auteur verklaart waarom het alweer een eeuw oude euroglottisme, Esperanto genaamd, er niet in geslaagd is binnen de eeg zelfs maar erkend te worden terwijl het de laatste tijd op veel plaatsen in Azië grote populariteit geniet; hoe de zogenaamde vredesdoeleinden van de wereldtaal ondergeschikt gemaakt worden aan heimelijke veroveringsmotieven; en waar de wegen van de noodzaak van mondiaal gelijkgeschakelde communicatie en de onbeproefde realiteit van de machinale vertaling zich scheiden. Een paar kopzinnen: Een Epidemiologie van Geheime Scenario's, Vrees, Vreemdelingendom en Fortran, Mengtalen als Ziektedragers, en Welke Lingua, Wie is Franca? <h3>17. De Zegen Der Onwetendheid: Een Fabel</h3> In die tijd was er zoveel waarvoor nog geen verklaring was dat men besloot de economie te baseren op wat men niet wist. Dat was niet zo gek: een leven waarbij je alles weet is niet veel waard, zei men, dus moet onwetendheid een zegen zijn! En bovendien werden ze logischerwijs op het moment dat ze het onbekende als hun belangrijkste en meest onuitputtelijke bestaansmiddel gingen zien, meteen ook het rijkste volk op aarde... Een tandentergend verhaal over wereldvreemdheid, verloren tijd en ongevuld geheugen. <h3>18. De Onheilshausse:</h3> Rampspoedspeculatie in het Mij-niet-Tijdperk van de Jaren '90 Al zo lang als er geschiedenis geschreven wordt, heeft het mensdom zijn eigen ondergang voorspeld - of althans die van de volgende generatie. Nooit eerder echter was het 'einde van de wereld' zoiets mondiaals, was het zo integraal verweven in wereldwijde waarschuwings- en beleggingssystemen. Zij die over de juiste informatie beschikken hoeven zich niet meer te beperken tot het cynisme van de cocktail-party - louter aangekweekte appreciatie van de internationale warboel - niet nu er gouden bergen te verdienen zijn aan toegepast doemdenken. Eenvoudig op te volgen marketing- en investeringstips zijn onder andere: 'Hoe met aids een Grote Slag te slaan', 'Het Broeikaseffect en Nieuwe Investeringen in Onroerend Goed aan Zee', 'Betere Balkanisering t.b.v. Dubbel-Winstgevende Distributie' en 'Knoeien met Feiten, Muggeziften en Toekomsten Ritselen'. <h3>19. Tactiekvernieuwing</h3> Strategieën van Eco- en Mensenrechtenorganisaties Een vergelijkend onderzoek naar het relatief succes van de media-strategieën van Greenpeace en Amnesty International volgens de respectieve modellen van de keypoint outrage en de concerted attention, aan de hand van een statistische analyse van redactionelen en 'ingezonden brieven' in de populaire pers, alsmede het eerste hypothetisch overzicht van de ambtelijke respons, met verwijzingen naar jaar, algemene/specifieke kwestie, regering of onderneming als doelwit, bureaucratisch/administratief niveau, gebruikte media en frequentie/omvang van de actie. Op basis van dit soort primaire gegevens en bijkomende factoren komt de auteur tot een algemene theorie rond het manipuleren van de mondiale opinievorming, naast praktisch advies voor verbetering van de omgang met de media. Van bijzonder belang voor activisten zowel als sociale wetenschappers. Willem Velthoven http://www.mediamatic.net/id/874 Dirk van Weelden http://www.mediamatic.net/id/844 Alfred Birnbaum http://www.mediamatic.net/id/903 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/8389 2010-06-29T10:59:44+02:00 The Decay of Communication

If the electronic revolution soon succeeds, the world will be an electronic mirror cabinet and every individual a will-less, perfectly cybernetically functioning monad, predicts H.P. Jeudy in his book Les Ruses de la Communication

In Les Ruses de la Communication, Henri-Pierre Jeudy emerges as a prophet of doom. Firstly, he goes to great lengths to demonstrate that the French social theoreticians who have been trend-setting during the last twenty years have dug their own grave in their analysis and critique of social developments. Their theoretical violence has done nothing other than further the destruction of meaning that seems the logical consequence of the present seizure of power by techno-culture. All the quasi-critical illusions clung to by theoreticians throughout the years are dashed: the alternative, the end of the 'social', the third world, the return of ethics. I will not join in this discussion here. Rather, I wish to examine Jeudy's description of the techno-sphere and our world to come: the totalitarian regime of communication. <h3>Custodian of the Arbitrary</h3> For Jeudy, this means nothing less than war. On the one side is social life, with its contradictions, coincidences, vagueness and ambiguity; on the other is the machinery of communication that unceasingly strives for total efficiency and uniformity. Jeudy identifies the electronic network with the latter and perceives in it the full-blown workings of a process that is still a mere tendency in society: the general collapse of all meaning, the replacement of the public realm and sociality with a pre-structured abundance of artificial and arbitrary images, with which the individual is expected to identify. This is the epidemic eating at all words and social behavior: if everything can mean everything, then everything is equally pointless. The consequence is that everyone must become a perfect custodian of the arbitrary. As in the networks, says Jeudy, where only appearances exist and where everyone can refuse unwanted impressions. Where everyone auto-erotically follows their own ideal images and safe, pre-programmed desires, in fact. The system tolerates nothing other than transparent and clear images that mean everything and nothing. It is a nihilist desert, brightened by simulated forms of sociability, entertainment, public life, eroticism, etc. This is what awaits us, according to Jeudy. And what he calls the 'networks' is the phantom of the catastrophe in full flower. If the electronic revolution soon succeeds, the world will be an electronic mirror cabinet and every individual a will-less, perfectly cybernetically functioning monad. It is a very somber phantom. It is somewhat reminiscent of the objections to a telephone network at the turn of the century. Something a sociologist ought to notice. As a sociologist, one would expect him to maintain a distance from the form now being taken by networks and other telematic communities. In encounters with others in the Net, the bond with the ones and zeroes of the hardware and the technical architecture of the software is still pushed to the fore. The Net is still dominated by the style and interests of the business world. The infinity and appearance of immediate omnipresence radiated by the electronic communication systems has an intimidating effect and forms a strange, de-mythologizing (in earlier times, also a de-humanizing) power. Talk of the nervous system, neurons, enzymes, microelectricity, etc. would be experienced as a great desecration by those who, two hundred years ago, were in the habit of attributing their thoughts and feelings to their souls, which they imagined as ethereal ghosts somewhere in their heads or breasts. They would probably reach a conclusion similar to Jeudy's: if human beings are bio-chemical beings, then their consciousness and struggles are pointless. Or, in contemporary terminology: if the social loses to communication, all meanings are empty, all interpretations arbitrary. But perhaps communication is not the all-powerful system Jeudy assumes. It is quite conceivable that events in the Net will gradually become so complex and refined, so clogged and full of static, that communication loses out to the social; that everything that Jeudy considers lost appears again, albeit in another form, but with the same unpredictability, humor, strangeness, cultural multivariousness and hybrid 'meaning' as life itself. The electronic realm is a desert that is being overgrown at a rapid pace. With everything that people have to offer: energetic, beautiful, bad, stupid and violent. <a href="http://www.mediamatic.net/153789/en/jeudy-text-survey-the-decay-of-communication"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/972/153789-400-375.jpg" height="375" width="400" alt="" title="Jeudy text survey - The Decay of Communication" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Jeudy text survey - The Decay of Communication - Mediamatic.net" href="/153789/en/jeudy-text-survey-the-decay-of-communication">Jeudy text survey - The Decay of Communication</a> <h3>The Ordinary</h3> Jeudy's criticism is an important anti-venom for the guileless Californian evangelists preaching an Electronic Paradise, but he underestimates the ordinariness of the electronic media. Just as with the printed word, the electronic media will become a non-uniform universe where it is impossible to maintain order, and room must be made for all the 'chaotic' and 'different' things that inhabit the back streets and outlying neighborhoods. Indeed, for the most part, this will consist of utter, idle nonsense and trivial, useless information, just as most printed matter contains. Naturally, life in an electronic world will also make new, extremely confusing demands. The Net now forming from thousands of islands of primitive and less primitive telematic communities is a new continent, as America once was. For a long period, its only inhabitants were brutes, money-grubbing scoundrels, adventurers, persecuted religious fanatics, escaped criminals, incomprehensible Indians, etc. It took a while, a lot of blood flowed, quite a few masses of people were dragged there against their will, but it then became a real world with everything, a new culture, with new dimensions and combinations, other kinds of humor, other kinds of Otherness. The technical tricks and spectacular little feats, the hackers and technical freaks are to electronics what the natural wonders and wildmen were to the new continent. Here, too, just as the usa when it was founded, it is swarming with cranks hotly proclaiming the new era, a heroic step forward for humankind, yes, a golden age just about to dawn, paradise on earth. This will finally be it: the kingdom of freedom and justice, begun anew in the wildernis of nothingness, with the dreamers, pioneers and wretched of the old world. The streets are paved with gold. We should thus expect a massive wave of poor immigrants, gangsters, a civil war. <h3>Decay</h3> Jeudy's criticism of communication is valuable, but he overestimates the orderliness and efficiency of the electronic network. The ones and zeroes, the protocols and codes; what are they but maps of the sewer system, the pre-fabricated bricks in public buildings? As the volume of electronic communication increases, so do static, mysteries, crime and the impossibility of control. It will become more and more like a city, with all of a city's charms, mysteries and dangers. The idea of communication culminating in perfection and emptiness is also a fallacy and is self-destructing. Injustice, stupidity and chaos will always be unleashed and battled over in the Net. The quicker, the better. There are no times of stagnation and decay. Stagnation and decay is of all times and may even determine the quality of existence. That communication is decaying as it acquires power: this is perhaps our fondest hope. translation: jim boekbinder <h5>Literature: Henri-Pierre Jeudi Les Ruses de la Communication Plon, Paris 1989, ISBN 2-259-02146-8</h5> Het Bederf van de Communicatie

Als straks de elektronische revolutie zegeviert is de wereld een elektronisch spiegelkabinet en ieder mens een willoze, perfect cybernetisch functionerende monade, voorspelt H.P. Jeudy in zijn boek Les Ruses de la Communication.

Henri-Pierre Jeudy toont zich in het in 1989 verschenen Les Ruses de la Communication een onheilsprofeet. Om te beginnen doet hij veel moeite om aan te tonen dat de Franse sociale theoretici die de laatste twintig jaar de toon hebben gezet in de analyse van en kritiek op maatschappelijke ontwikkelingen hun eigen graf gegraven hebben. Hun theoretische geweld heeft niets anders gedaan dan meegeholpen aan de vernietiging van betekenis en zin, die de logische uitkomst lijkt van de machtsovername door de technocultuur, die nu actueel is. Alle quasi-kritische illusies waaraan de theoretici zich in de loop der jaren hebben vastgeklampt worden in lange halen om zeep geholpen: het alternatief, het einde van het sociale, de derde wereld, de terugkeer van de ethiek. Het is een discussie die ik hier links zal laten liggen. Ik wil ingaan op het beeld dat Jeudy schetst van de techno-sfeer en zijn omschrijvingen van wat ons te wachten staat: het totalitaire regime van de communicatie. <h3>Beheer van het Willekeurige</h3> Voor Jeudy is het niet minder dan een oorlog, die tussen het sociale leven, met zijn ongerijmdheden, toevalligheden, vaagheid en dubbelzinnigheden aan de ene kant en de naar restloze doelmatigheid en eenduidigheid strevende machinerie van de communicatie aan de andere kant. Jeudy identificeert het elektronische netwerk met dat laatste en ziet daar in perfectie gebeuren wat in de maatschappij nog maar een tendens is: de algehele instorting van iedere betekenis en zin, de vervanging van openbaarheid en socialiteit door een voorgestructureerde overdaad aan kunstmatige en willekeurige beelden, waarmee het individu zich dient te vereenzelvigen. Dit is de epidemie die alle woorden en sociaal gedrag heeft aangevreten: als alles alles kan betekenen heeft niets meer zin. Met als gevolg dat iedereen een perfecte beheerder van het willekeurige moet worden. Zoals in de netwerken, zegt Jeudy, waar alleen nog maar verschijningen bestaan, waar iedereen zich onttrekken kan aan hem onwelgevallige indrukken. Waar in feite iedereen auto-erotisch zijn eigen ideaalbeelden en veilige, voorgeprogrammeerde verlangens volgt. Het systeem verdraagt niets anders dan doorzichtige en duidelijke beelden, die alles en niets betekenen. Het is een nihilistische woestenij, die is opgefleurd met gesimuleerde vormen van gezelligheid, vermaak, openbaarheid, erotiek enz. Dat is ons voorland, volgens Jeudy. En wat hij 'de netwerken' noemt is het schrikbeeld waarin die catastrofe in zijn volle omvang kan plaatsvinden. Als straks de elektronische revolutie zegeviert is de wereld een elektronisch spiegelkabinet en ieder mens een willoze, perfect cybernetisch functionerende monade. Het is een schrikbeeld van grote somberheid. Het doet een beetje denken aan de bezwaren die bestonden tegen de invoer van een telefoonnet rond de eeuwwisseling. Typisch iets wat een socioloog zou moeten opvallen. Als socioloog verwacht je van hem dat hij afstand kan nemen van de vorm waarin elektronische netwerken en andere telematische gemeenschappen nu ontstaan. Nu is het vaak nog zo dat in de ontmoeting met anderen in het Net het verband met de enen en nullen van de hardware en de technische architectuur van de software op de voorgrond dringen. Het Net is nog sterk overheerst door de stijl en de belangen van de zakenwereld. De oneindigheid en schijn van onmiddellijke alomtegenwoordigheid die van de elektronische communicatiesystemen uitgaat werkt nog intimiderend en vormen een vreemde, ontmythologiserende (vroeger ook wel ontmenselijkende) macht. Wie tweehonderd jaar geleden gewend was zijn gedachten en gevoelens toe te schrijven aan zijn ziel, en zich die voorstelde als een etherisch spookje ergens in zijn hoofd of borst, die zou het als een even grote ontheiliging ervaren om te horen over zenuwbanen, neuronen, enzymen, micro-elektriciteit enzovoort. Zijn conclusie zou waarschijnlijk lijken op die van Jeudy: als de mens een biochemisch wezen is, dan heeft zijn bewustzijn en streven geen zin. Of in hedendaagse termen: als het sociale het aflegt tegen de communicatie, is iedere betekenis loos, iedere interpretatie willekeurig. Maar wie weet is de communicatie wel een minder oppermachtig systeem dan Jeudy veronderstelt. Je kunt je goed voorstellen dat wat er in het Net gebeurt gaandeweg zo complex en verfijnd wordt, zich zo verdicht en vult met ruis, dat de communicatie het verliest van het sociale, oftewel dat zich alles wat Jeudy als verloren beschouwt weer vertoont, zij in andere gedaante, maar met dezelfde onvoorspelbaarheid, humor, vreemdheid, culturele meervoudigheid en hybride 'zin' als het leven zelf. De elektronische sfeer is een woestijn, die in rap tempo begroeid raakt. Met alles wat mensen aan energieks, moois, slechts, doms en gewelddadigs te bieden hebben. <a href="http://www.mediamatic.net/153789/en/jeudy-text-survey-the-decay-of-communication"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/972/153789-400-375.jpg" height="375" width="400" alt="" title="Jeudy text survey - The Decay of Communication" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Jeudy text survey - The Decay of Communication - Mediamatic.net" href="/153789/en/jeudy-text-survey-the-decay-of-communication">Jeudy text survey - The Decay of Communication</a> <h3>Gewoon</h3> Jeudy's kritiek is een belangrijk tegengif tegen de onnozele Californische evangelisten van het Elektronische Paradijs, maar hij onderschat de gewoonheid van het elektronische medium. Uiteindelijk zal het, net als dat met het gedrukte medium gebeurde een niet meer uniform en ordelijk te beheren universum worden en plaats bieden aan al het chaotische en 'andere' dat de straten en achterbuurten bevolkt. Het zal inderdaad, net als het merendeel van het bedrukte papier klinkklaar gelul, leuterpraat en loze info bevatten. En uiteraard zal het leven in een elektronische wereld nieuwe eisen stellen, die flink verwarrend zijn. Het Net dat aan het ontstaan is uit duizenden eilandjes van primitieve en minder primitieve telematische gemeenschappen is een nieuw continent, zoals Amerika dat was, en heel lang woonden daar alleen bruten, geldbeluste schurken, avonturiers, vervolgde religieuze fanaten, gevluchte misdadigers, onbegrijpelijke Indianen enzovoorts. Het duurde even, er vloeide heel wat bloed, er werden heel wat mensenmassa's tegen hun wil naar toe gesleept, maar toen was het toch echt een wereld met alles erin, een nieuwe cultuur, met nieuwe dimensies en vermengingen, andere soorten humor, andere Andersheid. Wat de natuurwonderen en de wilden in het nieuwe werelddeel waren, zijn de technische foefjes en spektakelstukjes, de hackers en techneuten in de wereld van de elektronica. Ook hier, net als bij de stichting van de usa, wemelt het van de zwijmelaars, die het hebben over een nieuw tijdperk, een heroïsche sprong voorwaarts voor de mensheid, ja, een gouden eeuw die op het punt staat aan te breken, het paradijs op aarde. Dit zal dan eindelijk het rijk van de vrijheid en de rechtvaardigheid zijn, helemaal opnieuw begonnen in de wildernis, of het niets, met de dromers, pioniers, verworpenen van de oude wereld. Het goud ligt op straat. Het wachten is dus op de massale intocht van arme immigranten, gangsters, een burgeroorlog. <h3>Verval</h3> Jeudy's kritiek van de communicatie is waardevol, maar hij overschat de ordelijkheid en efficiëntie van het elektronische netwerk. De enen en nullen, de protocollen en codes; wat zijn het meer dan de kaarten van riolering, de geprefabriceerde bakstenen van de openbare gebouwen? Naarmate de elektronische communicatie in omvang toeneemt nemen ook de ruis, de geheimen, de misdaad, de onoverzichtelijkheid toe. Ze zal steeds meer op een stad gaan lijken met alle vervoering, raadselen en gevaren van dien. Ook de schijnbaar in perfectie en leegte eindigende communicatie klopt nooit en helpt zichzelf om zeep. Er zullen altijd onrecht, domheid, chaos zijn, die worden losgelaten en uitgevochten in het Net. Hoe sneller hoe beter. Er bestaan geen tijden van verval. Het verval is van alle tijden en maakt misschien wel de kwaliteit van het bestaan uit. Dat de communicatie al bederft terwijl ze de macht aan het veroveren is, dat is misschien onze hoop. <h5>Literatuur: Henri-Pierre Jeudi Les Ruses de la Communication, Plon, Paris 1989, isbn 2-259-02146-8.</h5> Dirk van Weelden http://www.mediamatic.net/id/844 d d ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/3430 2009-12-16T20:23:01+01:00 The Exuberant Publicness of the Promised World

A limitless world seems once again within the grasp of an equally limitless desire. The dumb wish for a world in which we are at home dominates our thoughts and works; it is the desire for a world dominated by a natural, cultivatable harmony - the forgiving world, where action and form coincide and unity-in-variety is accorded the most supreme right of existence. The limitlessly public world, the world of limitlessly accessible information, beckons to us, laughing.

At Motorola, quality means the world to us. <h5>Motorola TV commercial 1992</h5> Ours is the first century without terra incognita, without a frontier <h5>Hakim Bey The Temporary Autonomous Zone; Ontological Anarchy, Poetic Terrorism p102</h5> <h3>A new world order inspires the imagination – an order for, of and in information, for, of and in technology, the sciences, art: literature, architecture, media, music, painting, sculpture, film, theater. The fabricability of that world does not frighten us away or even make us suspicious. Here, the limitless will to make is heard, seeking its expression in a new world, in a courageous attempt to definitively escape 19th and 20th century objects, mechanisms, psychologies – and historical mistakes.</h3> An artist stokes his environment. In this energetic, ritual immolation, signs of life come into existence, which then become the shining example by which whole disciplines and their followers can direct themselves. The immediate surroundings of an artist consist of materials and tools. The immediate surroundings of reception consist of representative discordances and legitimacies, misinterpretations and confusion of tongues. In the authoritarian environment of fabrication, chopped-up material and refined ideas are piled up without restraint. The infectious environment of reception offers a disorienting pile of good intentions and misleading images. Assigning value to this confusion of tongues means choosing the certainty of the uncertainty of fabrication above the safety of meaning. This distinguishes the fabricators and their sympathisers from the middlemen and their followers. Strangely enough, <h5>1The only freedom of this text is its truth. It deals with and embodies the freedom to speak in contrast with the un-freedom to mean. This text is about the freedom to make as opposed to the unfreedom to mean – like any good work of art. Because the trades have betrayed us. Because the signature has betrayed us. Because material and tools have betrayed us. Because our ideas betray us: inexorably and constantly. Because our big cities cannot accommodate us. Because our great facilities fall short. Because the future has nothing to offer not contained by today. Because the utopias are at a standstill. Because the Commune has been abolished. Immediate improvement should be the only option. No more art exept that of immediate improvement. Murder and manslaughter cannot sufficiently demonstrate that reality of non-negotiation is the reality of violence as the only way out of confusion of tongues. True xenophobia has struck the world of ideas. How much love is needed to reverse this process? What new tools will create a paradise on earth? How many sorties against the enemy must we still fly?</h5> the fact that the promised world has never existed does not arouse our suspicions at the claims made by those that represent its coming: Benneton, CNN, Koons et al. Right and left, with deadly drive and decisiveness, the euphoric themes of change and progress are taken up once again: the involvement and communication of a 'Second Modernity' on the one hand (Andreas Branzi: Au centre, un grand espace vide qu'il faut remplir en analysant minutieusement les évenements récents, la réalité de la société postindustrielle, dans toute sa complexité, envisagé comme un système stable, ni provisoire, ni antimoderne. Dans le même temps, il faut rechercher le fondement éthique et artistique sur lequelle construire le projet à venir. Un projet ample, de grande envergure sur le plan humain et culturel. Operation délicate, mais possible, à condition, bien sûr, d'accepter certaines conventions et restrictions qui ont pour nom 'seconde modernité'. J'entends acceptation de la modernité en tant que système culturel artificiel, non pas fondé sur les principes de nécessité et d'identité, mais sur un ensemble de valeurs civiles et linguistiques ) <h5>2 Andrea Branzi Nouvelles de la métropole froide Les essais du Centre Pompidou, Paris 1991, ISBN 2-85850-603-5</h5> and on the other the technocratic and mediacratic aggression of 'Restore Hope'. In preparation for the twenty-first century, the great clean-up has begun in the media and the economy, of everything that might make the world into our common possession, into an Earth that can harbor us. The media is ready. It is more mobile than any specially trained military unit: we find it coast to coast on every beach and in every alley, wherever anything is about to happen. It is in and on everybody's hands, the ideal channel for distribution of politics, culture, economy and knowledge in the 21st century. The power it serves is an economy of information; grotesque publicness is its most powerful weapon. With the Gulf War, Benneton, Koons and Ciccolina, with these and a thousand other logo's, a new politico-cultural world standard for the next century is proclaiming itself at the end of this one. What still separates us from that spectacular promised world, except for nostalgia like Yugoslavia, EuroDisney and the Venice Biennial? <h3>The Promised World</h3> Questions about accessibility, negotiability and the amount of personal freedom we can expect in the promised world have only been dealt with on a modest scale. Social-cultural critical analysis lags a bit behind technological advances. It also receives less financial support. The most speculative critique can be heard coming from anti-cultural sources like the ones that produced the Temporary Autonomous Zone. <h5>3 Mondo 2000, Extropy e.a. Zines, Whole Earth cum spin-off, Autonomedia, Ronell c.s., Zone Books</h5> In these media, one sometimes must wrestle one's way through unimaginative jargon and confused ideas and accept InfoGnosis unquestioningly. However, this is compensated by the fact that this jargon is certainly part of the charm of the new, secret language, of a post-medial society (exit tv and cable, enter The Net, exit negotiation, mediation, enter tactile feedback, etc.) in which the resistance to the Great Narratives and smokestack <h5>4 'smokestack' is the collective heading used by Alvin Toffler for the industrial world of the nineteenth century in his latest work Powershift</h5> activity is beginning to acquire form. Even more than that: the chaotic, anarchistic philosophy of this culture-critical Jargonia embodies the resistance to the authoritarian discours of old and is being deployed against the profitable trade in absolute meanings and confessions. This criticism offers its practitioners and readers a 'knowledge format' in which other forms of communication are researched, <h5>5 the Potlatch</h5> other languages <h5>6 Mondo about networking lingo:),>:),8====d,etc.,TechnoBabble</h5> and typographies are used. <h5>7 among others Telephone Book, Avital Ronell</h5> In the above mentioned media and periodicals, another knowledge of the world is constructed from other choices from the body of culture; it is applied, distributed and consumed in new ways. Thus are new worlds created. The State and its representatives from all social disciplines systematically fall back on the ideology of an established knowledge format, that portrays new knowledge and other communication channels as 'radical relativistic'. But whole generations of old memories are threatened with extinction now that technology, economy and the media no longer wait for access to the symbolic orders supplied by traditional critics and middlemen, but shamelessly rob our memories from their traditional place, breaking them open and distributing them. A critical attitude towards this phenomenon is of crucial importance, precisely because the methods and the ideologies change, but the will to power does not. Ambitious fancies are emerging in the field of telematically organised and computer supported Industry, Information, Publicness and Communication now forming. In Culture, Inc., Herbert I. Schiller calls the tangle of interests of suppliers, collectors, processors and salespeople a total corporate information-cultural environment. <h5>8 Herbert I. Schiller, Culture Inc.: the Corporate Takeover of Public Expression Oxford University Press 1989, ISBN 0-19-506783-5</h5> The development of new facets of cultural and social intelligence cannot simply be formulated in the old symbolic languages, which are no longer of this world and can be placed in the museum. An acceptable measure of misuse is necessary for these languages if they want to re-emerge and generate meaning in a new circulation and distribution of text and image. Cultural and social changes are chaotic. But promised worlds undergo revolutionary change and it would seem that they can, and thus must be designed with increasing speed and for an ever decreasing duration. The frustrations of a preceding generation of 'liberators' about the cultural democratisation processes in the sixties now draw on the 'radical relativism' of the younger generations for their criticism. The generation of 68 forgets that its liberation was based on the authoritarian decree of old theoretical knowledge and subsequently failed due to the incapability of communication of a theoretical freedom. The media dealt with the cultural inheritance of the sixties more aggressively and less respectfully and were thus more effective in the communication of a liberation. The original generation of cultural and social liberators was thus eaten by its own revolution and is now being vomited out by its emancipated products (new generations of consumers, anarchists, the non-aligned, potlatchers, etc.: the Free Religions, including the Psychedelic & Discordian currents, non-hierarchical neo-paganism, antinomian heresies, chaos & Kaos Magik, revolutionary HooDoo, 'unchurched' & anarchist Christians, Magical Judaism, the Moorish Orthodox Church, Church of the SubGenius, the Faeries, radical Taoists, beer mystics, people of the Herb, etc., etc. <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz,">p83</a>). But what controls the desire for the promised world: liberation or ownership of it? Independence or exploitation? Through emancipation or 'demancipation'? Of and with which human beings and world? The first, second, third or fourth world, Post Human or anthropocentric? Indigenous, Non-Represented, Native or Alien? Who stands to gain from public euphoria? The main motif seems to be an indomitable urge forwards, towards progress, the urge towards the new - that is mainly a need to start. but with who? With the intolerant institutions, politics and the economy, the State? With the liberated individual? With the same old Industriousness? <h3>Propaganda, Information, Poetry and the Illusion of the World as 'Espace Vide'</h3> Art has promised worlds and realities - and delivered them. In the modern tradition, it embodied the institutional renewal that was to lead to a promised world. One utopia followed upon the heels of the other. In its splendid isolation, art was allowed to reflect paradise on earth for us and to get started on its realisation, at least in its own individual disciplines. An 'espace vide' never existed any more than the promised world - not for Yves Klein, nor for Andrea Branzi: the desire for a vacuum and the other, the new, the dream of a beginning exists and we are developing the symbols for it, the tabulae rasae. But what ultimately remained to art in its utopian paradise on earth, the 'white cube', was the concept of fabrication (for every artist a reluctant beginning, a starting-to-make, making a start: that which is finished is not made, Paul Valéry), doomed to failure for the maker, who knows no stopping, to be replaced by the concepts of the communicative environment of the product – the context: environments that grew alienated, accelerated, shrunk, narrowed, textualized and medialized along with the objects in them, to ultimately, far above and beyond the once-only, individual artist's existence, commodify and popularise, and nowhere, at least in no single public discipline, to radicalise: while hesitant fabrication must literally be a radical, (up-) rooted activity, in order to render visible the begin that must be made in order to fabricate! <h3>New Signatures</h3> Because we know (and especially see!) that the world is overcrowded, a Babylonian mass filled with and divided by its old borders, old politics, and old economy, old religions, old sciences, old ideologies, old wars: a museal world of dead languages, dead people and objects and dead nature - the definitive musealisation and exploitation in perpetual repetition, a definitive prolongation, the folklore of living dead – if only for this reason alone, the artist must give his life. Babylon takes its abstractions for realities; precisely within this margin of error the taz can come into existence. Getting the taz started may involve tactics of violence and defense, but its greatest strength lies in its invisibility – the State cannot recognize it because History has no definition of it. As soon as the taz is named (represented, mediated), it must vanish, it will vanish, leaving behind it an empty husk, only to spring up again somewhere else, once again invisible because indefinable, in terms of the Spectacle. The taz is thus a perfect tactic for an era in which the State is omnipresent and all-powerful and yet simultaneously riddled with cracks and vacancies.' <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p101, italics JK The visual and textual secret languages of an (up-)rooted radicality exist in a complex readability, that takes on form in between information, nonsense, joke and cliché. The amount of 'autonomy' of each pronouncement – of every image and every initiative to speak, of every beginning-to-be-made - is dependent on the relationship between these qualities. With much verbal pomp, a new academicism of context and publicness introduced the uprooted object in its new sites, in its new use by a social and cultural system, that had lost all of its ideas about democratic accessibility and been replaced by the producers of new (temporary, thematic: 'green', 'politically correct', 'critical', 'artistic') identities (the logos). The artist's signature, which was abolished with a view to the relativisation of the individual uniqueness of the artistic act and the auratic object, with the complicity of and even sometimes partially at the initiative of the artist, is re-introduced as a sign of political and cultural responsibility. This signature does not produce the inalienable proof of the genius of the individual author, but is the life sign of the involved and responsible individual or the group in which he acts. With this signature, the artist is not asking the environment to adore the object, but offers this environment the temporary guarantee of responsibility for the statement. A system (the state, institution or company) that capitalises the signature and provides it with a price (because the Performance, if it is to bring up a profit, must have a maker that can be celebrated, in the object and in the signature) is not profited by the politically authorised, initialled voice of a destructive, uprooting, beginning creative force. The artist is not concerned that the expression should be clearly traceable to its origins, or with the traceability of genius, but that a voice be heard and understood, a voice calling for resistance and another use of means and tools and another reading of monuments (objects and initiatives). Only in this way does meaning and knowledge come into being in a world that promises too much. Are we who live in the present doomed never to experience autonomy, never to stand for one moment on a bit of land ruled only by freedom? <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p98, italics JK In the future (&#8230;) technology – freed from all political control – could make possible an entire world of autonomous zones. But for now the concept remains precisely science fiction – pure speculation. <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p98, italics JK Every word and every image speaks and is the truth. <h5>9 &#8230;The world is not an abandoned monument. It is an event of tremendous proportions, the conclusion of which is not yet apparent. The theories that men employ to construe this event are themselves incidents in the mammoth procession. The truths the theories attempt to fix are successive approximations to the larger scheme of things which slowly they help to unfold. Thus a theory is a tentative expression of what man has seen as a regular pattern in the surging events of life. But the theory, being itself an event, can in turn be subsumed by another theory, or by a superordinate part of itself, and that in turn can be subsumed by another. A theory is thus bound only by the construction system of which it is understood to be a part - and, of course, the binding is only temporary, lasting only as long as that particular superordinate system is employed. (George A. Kelly, A Theory of Personality, the Psychology of Personal Constructs)</h5> But that much truth is unreadable. How much meaning can we stand? Alas, the act that kills discussability does not exist: everything is New(s). This text does not even offer the solution of doubt (the n-th escape), or a possible failure. The world cannot be allowed to fail - that is its and our great handicap. The world cannot be allowed to be the failed truth of art, the ecology, politics, the economy, technology or science. Far from being foresightful, it is myopic and evasive to forget that most questions that can be posed about the future can more meaningfully and forcefully be posed about the present. <h5>10 Max Dublin Futurehype: the Tyranny of Prophecy Plum Penguin Books 1992, ISBN 0-452-26800-1</h5> May art preserve us from the promised world. translation jim boekbinder De Uitzinnige Openbaarheid van de Beloofde Wereld

Een onbegrensde wereld lijkt weer binnen handbereik gekomen van een even onbegrensd verlangen. Het stomme verlangen naar een wereld waarin we thuis zijn beheerst onze gedachten en onze werken; het is het verlangen naar een wereld waarin een natuurlijke en te cultiveren harmonie heerst - de vergevingsgezinde wereld, waarin handeling en vorm samenvallen en eenheid-in-verscheidenheid het hoogste bestaansrecht heeft. Ons lacht de wereld van de onbegrensde openbaarheid toe, van onbeperkt toegankelijke informatie.

At Motorola, quality means the world to us. <h5>Motorola TV commercial 1992</h5> Ours is the first century without terra incognita, without a frontier <h5>Hakim Bey The temporary Autonmous Zone; Ontological Anarchy, Poetic Terrorism p102, (TAZ)</h5> <h3>Een nieuwe wereldorde spreekt tot de verbeelding - een orde voor en van en in informatie, voor en van en in technologie, de wetenschappen, de kunsten: literatuur, architectuur, media, muziek, beeldende kunst, film, theater. De maakbaarheid van die wereld schrikt ons niet af, maakt ons zelfs niet achterdochtig. Hier spreekt de onbegrensde wil tot maken, die haar expressie in een nieuwe wereld zoekt, in een manhafte poging om definitief aan 19de en 20ste-eeuwse objecten, mechanismen, psychologieën – en historische fouten – te ontsnappen.</h3> Een kunstenaar stookt zijn omgeving op. In deze energieke rituele verbranding ontstaan tekens van leven die het lichtend voorbeeld zijn waarop complete disciplines zich met hun aanhangers kunnen richten. De directe omgeving van het maken van de kunstenaar bestaat uit materiaal en gereedschap. De directe omgeving van de receptie bestaat uit representatieve wanklanken en legitimaties, misinterpretaties en spraakverwarring. De autoritaire omgeving van het maken toont een ongebreidelde opeenhoping van versneden materiaal en veredelde ideeën. De besmettelijke omgeving van de receptie biedt een desoriënterende opeenhoping van goede bedoelingen en dwaalbeelden. Waarde te hechten aan deze spraakverwarring betekent de zekerheid van de onzekerheid van het maken te verkiezen boven het 'zekere voor het onzekere' van de betekenis. Het onderscheidt de makers en hun sympathisanten van de bemiddelaars en hun volgelingen. Het feit dat de beloofde wereld nooit heeft bestaan maakte de meesten van ons gek genoeg niet achterdochtig tegen de claims van hen die haar voorspiegelen: Benneton, <h5>1 De enige vrijheid van deze tekst is haar waarheid. Zij behandelt en belichaamt de vrijheid te spreken in contrast met de onvrijheid te betekenen. Deze tekst gaat over de vrijheid te maken versus de onvrijheid te bedoelen - als elk goed kunstwerk. Omdat de ambachten ons verraden hebben. Omdat de signatuur ons verraden heeft. Omdat materiaal en gereedschap ons verraden. Omdat onze ideeën ons verraden: onvermijdelijk en onophoudelijk. Omdat onze grote steden ons niet kunnen herbergen. Omdat onze grote voorzieningen tekortschieten. Omdat de toekomst niets te bieden heeft dat het heden niet al bevat. Omdat de utopieën stilstaan. Omdat de Commune is opgeheven. Onmiddellijke verbetering zou de enige optie zijn. Geen kunst meer dan die van de onmiddellijke verbetering. Moord en doodslag kunnen niet genoeg aantonen dat de werkelijkheid de werkelijkheid van het onbemiddel(en)de geweld is. Blind geweld als enige uitweg uit de spraakverwarring. De ware xenofobie treft de wereld van de idee&euml;n. Hoeveel liefde vermag dit proces te keren. Welke nieuwe gereedschappen zullen het aards paradijs scheppen. Hoeveel vluchten op de vijand moeten we nog uitvoeren?</h5> Met een dodelijke voortvarendheid en daadkracht worden links en rechts de eufore thema's van de verandering en de vooruitgang weer opgepakt: het engagement en de communicatie van een 'Tweede Moderniteit' enerzijds (Andrea Branzi: '''Au centre, un grand espace vide qu'il faut remplir en analysant minutieusement les évenements récents, la réalité de la société postindustrielle, dans toute sa complexité, envisagé comme un système stable, ni provisoire, ni antimoderne. Dans le même temps, il faut rechercher le fondement éthique et artistique sur lequelle construire le projet à venir. Un projet ample, de grande envergure sur le plan humain et culturel. Operation délicate, mais possible, à condition, bien sûr, d'accepter certaines conventions et restrictions qui ont pour nom 'seconde modernité. J'entends acceptation de la modernité en tant que système culturel artificiel, non pas fondé sur les principes de nécessité et d'identité, mais sur un ensemble de valeurs civiles et linguistiques'', <h5>2 Andrea Branzi Nouvelles de la m&eacute;tropole froide Essais Centre Pompidou, Parijs 1991, ISBN 2-85850-603-5 cursivering >JK),</h5> de technocratische en mediacratische agressie van 'Restore Hope' anderzijds. Ter voorbereiding van de 21ste eeuw is voor de media en de economie de grote schoonmaak, van alles wat de wereld tot ons gemeenschappelijke bezit zou kunnen maken, tot een Aarde die ons kan herbergen, begonnen. De media is er klaar voor. Zij is mobieler dan welke speciaal getrainde legereenheid dan ook: coast to coast treffen wij haar op elk strand en in elke steeg aan, waar iets te gebeuren staat. Zij is in en op ieders handen: het ideale distributiekanaal van de politiek, de cultuur, de economie en de kennis van de eenentwintigste eeuw. Een economie van de informatie is de macht die zij dient; de groteske openbaarheid is haar sterkste wapen. Met de Golfoorlog, met Benneton, met Koons en Ciccolina, met deze en duizenden andere logo's, afficheert zich een nieuwe politico-culturele wereldstandaard voor de komende eeuw, aan het einde van de huidige. Wat scheidt ons eigenlijk nog van die spectaculaire beloofde wereld, behalve nostalgieën als Joegoslavië, EuroDisney en de Biënale van Venetië? <h3>De Beloofde Wereld</h3> Vragen naar de toegankelijkheid en begaanbaarheid en de mate van persoonlijke vrijheid, die ons in de beloofde wereld ten deel valt, zijn slechts op bescheiden schaal uitgewerkt. De sociaal-culturele kritiek loopt een beetje achter bij de technologische vorderingen. Zij wordt ook met minder geld op de been gehouden. De meeste speculatieve kritiek valt af te lezen uit tegenculturele bronnen als welke de Temporary Autonomous Zone voortbrachten. <h5>3 Mondo 2000, Extropy e.a. Zines, Whole Earth cum spin off, Autonomedia, Ronell c.s., Zone Books</h5> In deze media moet je je soms door een weinig verbeeldingskrachtig jargon worstelen en warrig gedachtegoed en InfoGnosis voor lief nemen. Daar staat echter tegenover dat dit jargon onbetwist deel uitmaakt van de charme van een nieuwe geheimtaal, van een postmediale (exit tv en kabel, enter The Net, exit bemiddeling, mediation, enter tactile feedback, etc.) samenleving, waarin het verzet tegen de Grote Verhalen en de smokestack <h5>4 'smokestack' is het verzamel-epitheton van Alvin Toffler voor de industriële wereld van de negentiende eeuw, in zijn laatste werk Powershift</h5> bedrijvigheid vorm begint aan te nemen. Sterker nog: het chaotisch anarchistische gedachtegoed van het cultuurkritische Jargonia belichaamt het verzet tegen de autoritaire discours van de oude bedrijvigheid en wordt ingezet tegen de profijtelijke handel in absolute betekenissen en bekentenissen. Deze kritiek biedt haar beoefenaren en lezerspubliek een kennisformaat, waarin andere vormen van communicatie worden onderzocht, <h5>5 de Potlatch</h5> andere talen worden gebezigd <h5>6 Mondo over netwerken lingo:), >:), 8====d, etc., TechnoBabble</h5> en andere typografieën worden toegepast. <h5>7 o.a. Telephone Book, Avital Ronell</h5> In bovenstaande media en periodieken construeren andere keuzes uit het cultuurgoed een andere kennis van de wereld, die op nieuwe manieren wordt toegepast, gedistribueerd en geconsumeerd. Zo worden nieuwe werelden geschapen. De Staat en haar vertegenwoordigers uit alle maatschappelijke disciplines, vallen stelselmatig terug op de ideologie van een gevestigd kennisformaat, dat een nieuwe kennis en andere communicatiekanalen als 'radicaal relativistisch' afschildert. Hele generaties oude geheugens worden echter met uitsterven bedreigd, nu technologie, economie en media niet meer wachten op de toegang tot de symbolische orden, die door traditionele bemiddelaars en critici wordt verschaft, maar onze geheugens schaamteloos van hun traditionele plaats rooft, openbreekt en in roulatie brengt. Een kritische houding ten opzichte van deze fenomenen is van vitaal belang, juist omdat de methodes en de ideologieën wel veranderen, maar de wil tot macht niet. Er treden ambitieuze verdichtingen op in het zich nu vormende veld van de telematisch georganiseerde en computer ondersteunde Bedrijvigheid, Informatie, Openbaarheid en Communicatie. In Culture Inc., noemt Herbert I. Schiller de belangenverstrengeling tussen de informatieverschaffers, -vergaarders, -verwerkers en -verkopers een total corporate information-cultural environment. <h5>8 Herbert I. Schiller Culture Inc.: the Corporate Takeover of Public Expression Oxford University Press 1989, ISBN 0-19-506783-5</h5> De ontwikkeling van nieuwe gezichten van culturele en sociale intelligentie kan niet zonder meer worden geformuleerd in oude symbolische talen, die niet meer van deze wereld zijn en bijgezet kunnen worden in de musea. Deze talen moeten naar een gangbare norm wel misbruikt worden, willen ze in een andere roulatie en distributie van de tekst en het beeld herleven en betekenis genereren. Culturele en sociale veranderingen verlopen chaotisch. Maar beloofde werelden veranderen revolutionair en blijken steeds sneller en steeds tijdelijker vormgegeven te kunnen en dus(&#8230;) te moeten worden. De frustraties bij een vorige generatie 'bevrijders', over de culturele democratiseringsprocessen in de jaren zestig, voeden nu haar kritiek op het 'radicale relativisme' van jongere generaties. De '68-generatie vergat dat haar bevrijding op het autoritaire decreet van een oude theoretische kennis was gebaseerd en vervolgens met name op het onvermogen tot de communicatie van een theoretische vrijheid mislukte. De media gingen slagvaardiger en minder respectvol met het culturele erfgoed van de jaren zestig om en waren dus effectiever in de communicatie van een bevrijding. Een oorspronkelijke generatie culturele en sociale bevrijders werd zo door haar eigen revolutie opgevreten en wordt nu door de geëmancipeerde producten (nieuwe generaties consumenten, anarchisten, ongebondenen, potlatchers, etc.: the Free Religions, including the Psychedelic & Discordian currents, non-hierarchical neo-paganism, antinomian heresies, chaos & Kaos Magik, revolutionary HooDoo, 'unchurched' & anarchist Christians, Magical Judaism, the Moorish Orthodox Church, Church of the SubGenius, the Faeries, radical Taoists, beer mystics, people of the Herb, etc., etc. <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz,">p83</a>) uitgekotst. Maar wat regeert het verlangen naar de beloofde wereld: een bevrijding van, of, het eigendom van die wereld? In onafhankelijkheid of exploitatie? Door emancipatie of 'demancipatie'? En van en met welke (mens en)wereld? Eerste, tweede, derde of vierde wereld, Post Human of antropocentrisch? Indigenous, Non-Represented, Native of Alien? Wie spint garen bij de openbare euforie? Het motief lijkt een niet te stuiten drang tot voortgang, vooruitgang, de drang naar het nieuwe - die vooral een behoefte te beginnen is. Maar met wie? Met de onverdraagzame instituten, de politiek en de economie, met de Staat? Met het bevrijde individu? Met dezelfde oude Bedrijvigheid? <h3>Propaganda, Informatie, Poëzie en de Illusie van de Wereld als 'Espace Vide'</h3> De kunst heeft werelden en werkelijkheden beloofd - èn verwerkelijkt. Zij belichaamde in de moderne traditie de institutionele vernieuwing die tot een beloofde wereld zou leiden. Utopie volgde op utopie. In haar schitterende isolatie was het de kunst toegestaan ons het paradijs op aarde voor te spiegelen en de verwezenlijking ervan, in ieder geval voor de eigen disciplines alvast ter hand te nemen. Net zo min als een beloofde wereld, was er echter ooit een 'espace vide' - niet voor Yves Klein, noch zal die er voor Andrea Branzi zijn: het verlangen naar de leegte en naar het andere, het nieuwe, de droom van het begin bestaat en we ontwikkelden er de symbolen voor: de tabulae rasae. Maar wat de kunst in de utopische leegte van haar paradijs op aarde, de white cube, uiteindelijk restte, was het concept van het maken (dat voor iedere kunstenaar een schoorvoetend beginnen was, een beginnen-te-maken, een begin maken: wat af is is niet gemaakt, Paul Valéry), dat tot mislukken gedoemd is, voor de maker die van geen ophouden weet, te vervangen door de concepten van de communicatieve omgevingen van het product - de context: omgevingen die, met de objecten die zich er in bevinden, vervreemdden, versnelden, krompen, verdichtten, tekstualiseerden en medialiseerden, om uiteindelijk, vèr boven het eenmalige individuele kunstenaarschap uit, te commodificeren en te populariseren, en helemaal nergens, in geen enkele openbare discipline althans, te radicaliseren; terwijl het schoorvoetende maken letterlijk een radicale, (ont-)wortelende activiteit moet zijn, om het begin dat gemaakt moet worden, teneinde te kunnen maken, ook zichtbaar te maken. <h3>Nieuwe Signaturen</h3> Omdat we weten (en vooral zien!) dat deze wereld overvol is, Babylonisch vervuld van en verdeeld naar haar oude grenzen, een oude politiek, een oude economie, oude religies, oude wetenschappen, oude ideologieën, oude oorlogen: een museale wereld van dode talen, dode mensen en objecten en een dode natuur - de definitieve musealisering en exploitatie in eindeloze heropvoering, een definitieve prolongatie, de folklore van levende doden - alleen al om deze reden moet de kunstenaar zijn leven geven. Babylon takes its abstractions for realities; precisely within this margin of error the taz can come into existence. Getting the taz started may involve tactics of violence and defense, but its greatest strength lies in its invisibility - the State cannot recognize it because History has no definition of it. As soon as the taz is named (represented, mediated), it must vanish, it will vanish, leaving behind it an empty husk, only to spring up again somewhere else, once again invisible because indefinable, in terms of the Spectacle. The taz is thus a perfect tactic for an era in which the State is omnipresent and all-powerful and yet simultaneously riddled with cracks and vacancies. <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p101, cursivering JK De visuele en tekstuele geheimtalen van een (ont-)wortelende radicaliteit bestaan in een gecompliceerde leesbaarheid, die tussen informatie, wartaal, grap en cliché gestalte krijgt. Het gehalte aan 'autonomiteit' van iedere uitspraak – van elk beeld en van elk initiatief tot spreken, van elk beginnen-te-maken – is afhankelijk van de verhoudingen tussen deze kwaliteiten. Een nieuw academisme van de context en de openbaarheid introduceerde met veel verbaal vertoon het ontheemde object in zijn nieuwe sites, in zijn nieuwe gebruik door een maatschappelijk en cultureel bestel, dat al haar ideeën over democratische beschikbaarheid verloor aan de producenten van nieuwe (tijdelijke, thematische: 'groene', 'politiek correcte', 'kritische', 'artistieke') identiteiten (de logo's). De signatuur van de kunstenaar, die met medeweten - zelfs op mede-initiatief - van hemzelf, werd afgeschaft uit relativering van de individuele uniciteit van de artistieke handeling en van het auratische object, wordt als teken van politieke en culturele verantwoordelijkheid heringevoerd. Deze signatuur levert niet het onvervreemdbare bewijs van de genialiteit van de individuele auteur, maar is het levensteken van het geëngageerde en verantwoordelijke individu of de groep waarin hij optreedt. Met de signatuur vraagt de kunstenaar zijn omgeving niet om de verafgoding van het object, maar biedt men deze omgeving de tijdelijke garantie van de verantwoordelijkheid voor de uitspraak. Een bestel (de staat, het instituut, het bedrijf) dat de signatuur kapitaliseert en van een prijs voorziet, omdat het Spektakel, wil het rendabel zijn, een maker behoeft die gevierd kan worden, in het object en in de signatuur, is niet gebaat bij de politieke geautoriseerde, geparafeerde stem van een destructieve, ontwrichtende, beginnende scheppende kracht. Het is de kunstenaar daarbij niet te doen om de herleidbaarheid van de expressie, of om de traceerbaarheid van de genialiteit, maar om de verstaanbaarheid van een stem die oproept tot verzet en tot een ander gebruik van de middelen en de gereedschappen en tot andere lezingen van de monumenten (objecten en initiatieven). Alleen zo ontstaat betekenis en kennis in de wereld die teveel belooft. Are we who live in the present doomed never to experience autonomy, never to stand for one moment on a bit of land ruled only by freedom? <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p98, cursivering JK In the future (&#8230;) technology – freed from all political control – could make possible an entire world of autonomous zones. But for now the concept remains precisely science fiction – pure speculation. <a href="http://www.mediamatic.net/id.php/taz">*</a> p98, cursivering JK Elk woord en elk beeld spreekt en is de waarheid. <h5>9 &#8230;The world is not an abandoned monument. It is an event of tremendous proportions, the conclusion of which is not yet apparent. The theories that men employ to construe this event are themselves incidents in the mammoth procession. The truths the theories attempt to fix are successive approximations to the larger scheme of things which slowly they help to unfold. Thus a theory is a tentative expression of what man has seen as a regular pattern in the surging events of life. But the theory, being itself an event, can in turn be subsumed by another theory, or by a superordinate part of itself, and that in turn can be subsumed by another. A theory is thus bound only by the construction system of which it is understood to be a part -- and, of course, the binding is only temporary, lasting only as long as that particular superordinate system is employed. (George A. Kelly, A Theory of Personality, the Psychology of Personal Constructs)</h5> Met zoveel waarheid is niet te leven. Hoeveel betekenis kunnen we verdragen? De handeling die de bespreekbaarheid vermoordt bestaat helaas niet: alles is Nieuw(s). Deze tekst biedt zelfs niet de oplossing van de twijfel (de zoveelste vlucht), of een mogelijke mislukking. De wereld mag niet mislukken: daarin ligt haar en onze grote handicap. De wereld mag niet de mislukte waarheid van de kunst, de ecologie, de politiek, de economie, de technologie of de wetenschap zijn. Far from being foresightful, it is myopic and evasive to forget that most questions that can be posed about the future can more meaningfully and forcefully be posed about the present. <h5>10 Max Dublin Futurehype: the Tyranny of Prophesy Plume Penquin Books 1992, ISBN 0-452-26800-1</h5> Moge de kunst ons behoeden voor de beloofde wereld. Jouke Kleerebezem http://www.mediamatic.net/id/912 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/8501 2010-07-12T12:12:02+02:00 Close Encounters of the Third Kind

The dictates of Parisian idiom, the American Dream wrapped up in the abstraction of the New York School, the postmodern trans-avant-garde of the axis Cologne-Rome: the idea of world art has a fascinating history. As an expression of economic dominance over a certain region, world art is persistently provincial, although its great success suggests a global tone-setting. However, there are indications that this decade will present us with a kind of world art which is not directly the expression of regional power. If there is mondial consensus on anything at all, this would be the worldwide concern for the environment.

After the triumph of post-colonial humanitarian world art in the idealistic poetical ambience of the Magiciens de la Terre ('Magicians of the World', a French prestige development organized in 1989 at the Paris Centre Pompidou), the realists are back and in action. This distinct turning of the tide manifested itself last summer at the exhibition Allocations, an annexe of Floriade, the world exhibition of agriculture and horticulture in Zoetermeer, The Netherlands. With a few accents adopted from the Gaia movement and from holism and against the artistic background of the land art from the sixties and seventies, Allocations staged a happening which put a definite end to the periods of abstract innocence or poetic trans-avant-garde. With Magiciens de la Terre, Centre Pompidou defended the image of a retrospective, nostalgic, humanistic world culture, fused together through Frazer and Freud. Allocations looks into the future, formulates a starting point intended as the beginning of a futuristic world culture; with visual artists no longer drawing on the data of artistic tradition, but making use of the input from various data bases. No expression of post-modern artistic confusion, but rather a holistically oriented approach, reflecting the conceptual aspirations of the world networks as a matter of course; and yet, at the same time, a clear artistic choice. Indeed, with a future in sight which is hardly predictable or imaginable because of digital developments, the artist will often have to behave like a shaman; a visionary who, with his artistic intuition, will perhaps be able to develop an alternative perspective of the future, in the shadow of the vigorous Gaia culture. Thus, an answer to today's artistic challenges can be formulated thanks to a post-ideological philosophy determined by ecological concern and holistic aspirations. The ecological art explosion (Robin Cembalest) is under way. In the Allocations catalogue, co-organizer Jouke Kleerebezem refers to this as follows: The story of Ecology, which began in the mid-nineteenth century with Haeckel and his contemporaries and colleagues, not only opens up an intellectual world but is also a window to a real world, and offers an abundance of facts and hypotheses on the communication of man in his environments. These investigations present us with a very extensive and relevant library of cultural models of perception, idealization and ritualization as well as the memory of human experience and related actions based on it. <h3>Temporary Autonomous Zones</h3> Today, the most challenging artistic perceptions are perhaps being formulated from this ecological field of vision. Is it not true that the Biosphere in the closed pyramid in Arizona, or the remarkable points of view formulated by Marvin Minsky in Society of Mind, can also be identified as artistic models? These make it clear that the arts, just as the planet Earth, can only survive by preparing for a 'close encounter'. A conception such as the Temporary Autonomous Zone, in which the world as a whole is encompassed in a restricted environment, also plays a role in this. In this sense, this is the umpteenth name for the domain claimed and set out in space by the artist. An old tradition: it includes not only Jan van Eyck's Flanders, Hubert Robert's ruinously romantic Umwelt, but also the Plain of the Po, the Canyons and the Pont Neuf, annexed by, respectively, Antonioni, John Ford and Leos Carax. In Let It Come Down, Paul Bowles uses the Tangier International Zone as his working territory, as James Joyce did with Dublin. There has never been an artist who did not allude to an existing or imaginary world to give his personal metaphor a solid basis in reality. Recognizable geographic spots lend credibility to a personal artistic atmosphere, because they create the appearance of a democratic model. A strong sheet anchor in reality gives more certainty to the rapture and flight of divine inspiration. In Hakim Bey's book, t.a.z. The Temporary Autonomous Zone, we find an ontologically anarchistic, poetically terroristic variant. <a href="http://www.mediamatic.net/153804/en/close-encounters-of-the-third-kind"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/941/153804-364-400.jpg" height="400" width="364" alt="" title="Close Encounters of the Third Kind" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Close Encounters of the Third Kind - Mediamatic.net" href="/153804/en/close-encounters-of-the-third-kind">Close Encounters of the Third Kind</a> For the exhibition Allocations <h5>1 Allocations an exhibition of art for a natural and artificial environment, was held in the summer of 1992, in Zoetermeer, The Netherlands. See also the exhibition catalogue and visitors' guide: Allocations, Zoetermeer 1992, 248pp. ill. ISBN 90 800914 2 1</h5> a piece of farmland near Zoetermeer was cultivated and the organizers then invited eighteen artists to submit proposals for artistic interventions. Thus, the site was gradually divided into a collection of small no man's lands, where the various contributions created their own environments. Jouke Kleerebezem and his colleagues had not been looking for conventionally working artists, but rather for work in which ecological information had priority over aesthetic discourse. They demanded particular attention for the struggle against the exhaustion of Mother Earth. In this way, they created an exhibition at which artists such as Mel Chin, Chen Zhen, Arno van der Mark and Paul Perry could make statements on environment, ecosystems, globalism and other survival strategies. <a href="http://www.mediamatic.net/153806/en/close-encounters-of-the-third-kind"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/055/153806-282-400.jpg" height="400" width="282" alt="" title="Close Encounters of the Third Kind" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Close Encounters of the Third Kind - Mediamatic.net" href="/153806/en/close-encounters-of-the-third-kind">Close Encounters of the Third Kind</a> Although the revolutionary ideas of the land art of two decades ago have long been sanctioned, our modern critics still reacted as if turned into stone by Allocations' ecological reverberations. That the greater part of the conventional image language turned out to have been replaced by a 'survival kits' atmosphere, came as a great shock to many people; although the holistic view which claims a social responsibility for the arts has long since found its own place within the postmodern debate. But from the ivory tower of conservative aesthetics, this view is apparently regarded mainly as an unwelcome intrusion. At first sight even the most remarkable review, that by Dirk van Weelden in the Dutch Art and Museum Journal <h5>2 Dirk van Weelden 'Vier Ansichten van de Floriade', in: Kunst en Museumjournaal, jrg.4, nr.1, p. 61-63</h5> may be interpreted in this way: as a rejection of what was being shown, even to the point of ignoring Allocations itself and reviewing only the striking parts of the Floriade exhibition. But those who read his story a second time will see that Van Weelden, in fact very cleverly, emphasizes the new ecological trend by avoiding a direct allusion to art and entering only into a few aspects of the agricultural and horticultural exhibition. Japanese flower gardens, a dynamic electronic biotope, the art of displacing water, garden architecture and the art of horticulture; these are the standard expressions which he lines up. It is as if he wants to point out that the fashionable ecological conceptions are running the same risk of becoming clichés as the traditional categories; and that those who want to avoid the pitfalls of the great expectations of the holistically inspired and the Gaia of the present, had better not become too obsessed by them. In his review, Van Weelden creates an enlarged, not very optimistic future perspective of the image of a modern art determined by ecological moods. This is even more remarkable because in his book Mobilhome, in which he formulates his personal vision on the ideal shape of art, Van Weelden himself appears to be part of this ambience <h5>3 Dirk van Weelden Mobilhome, De Bezige Bij, Amsterdam 1991.</h5> At least in the novel, which is about no man's lands and self-designed locations, the above mentioned temporary autonomous zone plays an important role. Precisely the places where an individual creates his own world between, on top of, and alongside the existing buildings, attract Van Weelden's attention. However full our world is becoming, overpopulation does not exist in those places. Everyone weaves his own individual web of meanings, invisible to others. For some it may be a remote artificial island in the North Sea near the mouth of the Thames, for others a Museum island. In a way, Mobilhome is a novel on conceptual temporary artistic zones. Against this theoretical background, a few ideas are developed in this book which, even more than the texts in the catalogue, seem to provide Allocations with a theoretical foundation. Van Weelden constantly refers to the mind of the visual artist, where thoughts may come up which are not really of this world. A kind of satirical mask is smirking through, but at the same time art is being taken extremely seriously. Because while the most interesting artists certainly make the nicest swindlers, their thoughts can definitely inspire us. That afternoon I was pleading in general for more attention for no man's lands, decline and porous materials... and a bit further on we read that ...the best metaphor for art was communication, weather and espionage satellites, how these machines launched into outer space turned our image of ourselves and the place where we were inside-out and changed it visibly and audibly. The world as a compressed entity, in the grip and under the watchful eye of the contemporary communications practice! Such a point of view does not approach the new arts with aesthetical argumentation, but rather implements a no-nonsense vision of the arts. I would prefer works of art which, in a clear and seemingly irrefutable way, refuted my view, taste or sensitivities and thus shed a different light on what I thought I saw, knew and understood. Without explanation, without symbolism. <h3>Extraterrestrial</h3> The temporary autonomous zone as a temporary shelter. It is a classical artistic topos, the site where a certain elite can spend some time to conduct its activities undisturbed, under an enlightened regime. Of course Allocations is a direct continuation of Field of Dreams, this time with an artist being able to realize his artistic dreams. <h5>4 We find these zones everywhere. Field of Dreams, a film with Kevin Costner, is about an ex-hippy who makes contact with a sportsman from the nearby past. Together with other long-dead sports heroes, they turn a cornfield into a baseball field which enables them to make a continuous journey to the past. Thus, Shoeless Joe Jackson helps Costner gain a better insight into his own, never accepted, relationship with his father. This is a temporary autonomous zone of the trivial kind. It moves you to tears</h5> Dreams about art and longing, about evocative language and morality, about the masses and the individual everyday practice, about the here and now and the universe. We are on the track of the no man's land, we are exploring the outskirts and the mental domain of what was called repressive tolerance in the sixties. A domain, not only of mental, but also of commercial freedom, from the international trade zones and the economic tax-free industrial zones to those of the individual leisure culture. Allocations as a fantasy, with the miscellany of essential historical land-art texts in the catalogue lending force to the argumentation. Fantasy, at face value a commonplace reality, but ruled by extraterrestrial forces. It is the area which leaves the conventional ideas of the visual arts behind in exchange for incoming messages from a different world. Here, still unknown artistic messages circulate and chance and secret inspiration set the tone. The criteria of science-fiction culture, of the world of Close Encounters of the Third Kind, are the points of recognition; the deliverance comes from Elsewhere, depends on the Other. An annexe of the world exhibition of agriculture and horticulture is waiting for its invaders, for extraterrestrial attention, and of course for our thoughts too, our interpretations and ideas on a new organization of Earthly reality. An invasion of, at first sight, stimulating lightness. This is an environment determined by modern Gaia theories and environmental trends, with the satellites of modern design, eventually finished (and that apparently in more than one sense of the word) by that inevitable trend of contemporary modern visual arts. Or, more positively, a release from the straitjacket of present-day thinking about modern art, thanks to the help of the Extraterrestrials and the stimulating atmosphere of the New Consciousness. Allocations shows the platform where the reception of the extraterrestrial signs will take place. The groundwork has been done; there are aerials, beacons and runways; every preparation has been made to ensure that the communication will actually run smoothly. In the sometimes uncertain image, a certain disbelief seems tangible, an insecurity which only creates a more credible aura. Due also to the nostalgically futuristic atmosphere of the photographic contributions, the catalogue has all the characteristics of a scientific publication on an extraterrestrial culture previously observed on Earth. The world of the sticker-craze from the encyclopaedic fifties and the shining contours of the extraterrestrial objects set the tone, with the attention focused on the sky. Because, behind the artistic stories, a heavenly exchange is being arranged, and the ultimate code lies hidden in the Visitors' Guide. The artistic smoke screens and the historical ballast hampering a clear perception of Allocations have been neutralized in this booklet. Later recollection holds the key to the right interpretation. This guide shows the work on location, and each photo suggests one of the possible encounters; a photographic tableau corresponding with the idea (as also formulated in Mobilhome) that the best metaphor for art is the weather and communication satellites. It is a custom at world exhibitions to launch artefacts reflecting the state-of-the-art in science far out into the universe in satellites, or to incarcerate them, only to be dug out someday far into the next century. Allocations does precisely the opposite: this is a temporary landing place for extraterrestrial movements, for visiting spacecraft from another planet. Metaphors for intelligent inspiration. The allocations are a collection of free zones within a single, protective, zone, of a temporary nature, with the main view directed upwards. These are moments of waiting, it is the aerials that will pick up their messages from space and get to work on them. Even more than in reality, this photographic impression gives a clue to the true nature of what is being shown. It incorporates everything you could expect at a possible reception of extraterrestrial guests, in the tradition of Montezuma welcoming the Spanish soldiers as if they were gods. Give it some attention when you are glancing through the guide. It is not difficult to come up with a coherent interpretation of the various contributions: from Jan van Grunsven's public waiting rooms to Piero Gilardi's food offerings and Q.S. Serafijn's reflections of temptations; from the visible signs for the invaders by Peter Fend, Mierle Laderman Ukeles, Joke Robaard or Matt Mullican to the memories of a previous invasion by Ian Hamilton Finlay; from the images of coordinating optical instruments by Fortuyn/O'Brien to the landing signals by Mel Chin, ifp and Marinus Boezem; from diverse elementary relativity indicators such as, for example, Vito Acconci's, to the survival kits by Ashley Bickerton and Chen Zhen; and from the signs of a symbolic order and the navigation instruments by Fastwürms and Dennis Adams to the totems from canoes and the finback jaw by Paul Perry: everywhere we almost literally find indications for possible communication with extraterrestrial civilizations. This is the symbolic expression of a science fiction reduced to an elementary image. What influence virtual reality, organic computers, brain-wave interfaces and artificial intelligence will have on our views on art is found here, realized as in a single metaphor. translation olivier/wylie Close Encounters of the Third Kind

De dictaten van het Parijse idioom, de American Dream verpakt in de abstractie van de New York School, de postmoderne trans-avant-garde van de as Keulen-Rome: het idee van wereldkunst kent een mooie geschiedenis. Als uitdrukking van de economische dominantie van een bepaalde regio is de wereldkunst hardnekkig provinciaal, hoewel het grote succes een globale toonzetting veronderstelt. Toch lijkt het erop dat dit decennium een wereldkunst te zien zal geven die niet onmiddellijk de uitdrukking van een regionale macht is. Als er al sprake is van een mondiale consensus, dan is het wel de wereldwijde zorg voor het milieu.

Na de triomf van de postkoloniale humanitaire wereldkunst in de idealistisch poëtische sfeer van de Magiciens de la Terre (een door de Franse diplomatie in 1989 in het Centre Pompidou te Parijs georganiseerde tentoonstelling), zijn nu de realisten weer aan slag. Deze duidelijke kentering werd afgelopen zomer zichtbaar op de tentoonstelling Allocaties, een annex van de land- en tuinbouw wereldtentoonstelling Floriade, in Zoetermeer. Met enkele aan de Gaia-beweging en aan het holisme ontleende accenten werd hier, met de landart van de jaren zestig en zeventig als artistieke achtergrond, een gebeuren geënsceneerd dat de periodes van de abstracte onschuld of de poëtische trans-avant-gardes definitief afsloot. Centre Pompidou verdedigde met de Magiciens de la Terre een beeld van een terugblikkende, nostalgische, via Frazer en Freud samengesmolten humanistische wereldcultuur. Allocaties blikt in de toekomst, formuleert een uitgangspunt dat het begin wil zijn van een futuristische wereldcultuur. Met een beeldend kunstenaar die niet uit de gegevens van de artistieke traditie put, maar van de input uit uiteenlopende data bases gebruikmaakt. Geen uiting van een postmoderne artistieke verwarring, maar een holistisch georiënteerde aanpak, die als vanzelf de conceptuele aspiraties van de wereldnetwerken weerspiegelt. En tegelijk toch een duidelijke artistieke keuze. Want in het zicht van een door de digitale ontwikkelingen nauwelijks voorspelbare, en voorstelbare toekomst, zal de kunstenaar zich vaak als een sjamaan moeten gedragen. Een ziener die in de schaduw van de zich sterk makende Gaia-cultuur met zijn artistieke intuïtie mogelijkerwijs een alternatief perspectief op de toekomst kan ontwikkelen. Zo wordt dankzij een door ecologische interessen en holistische aspiraties bepaalde postideologische filosofie, een antwoord op de hedendaagse artistieke uitdagingen geformuleerd. De ecologische kunstexplosie (Robin Cembalest) is op gang gekomen. In de catalogus van Allocaties schrijft mede-organisator Jouke Kleerebezem daarover: Het verhaal van de Ecologie, dat in het midden van de negentiende eeuw bij Haeckel en zijn tijdgenoten en collega's begint, opent een intellectuele wereld én is een venster op een echte wereld, en biedt een rijkdom aan feiten en hypothesen over de communicatie van de mens in zijn omgevingen. Deze onderzoekingen bieden een zeer uitgebreide en relevante bibliotheek aan culturele modellen voor de waarneming, idealisering, ritualisering en het geheugen van de menselijke ervaring en het daarmee verbonden en daarop gebaseerde handelen. <h3>Tijdelijke Autonome Zones</h3> Vandaag de dag worden de meest uitdagende artistieke waarnemingen misschien wel vanuit dit ecologische gezichtsveld geformuleerd. Zijn de Biosphere in de afgesloten piramide in Arizona, of de opmerkelijke gezichtspunten die Marvin Minsky formuleert in Society of Mind, immers niet ook herkenbaar als artistieke modellen? Ze maken duidelijk dat de kunst net zo goed als de planeet aarde alleen kan overleven in het zich voorbereiden op een 'close encounter'. Ook een begrip als de Tijdelijke Autonome Zone, waar de wereld als geheel ondergebracht wordt binnen een beperkte omgeving, speelt hier een rol. In die zin is dit de zoveelste naam voor het eigen terrein dat de kunstenaar claimt en in de ruimte uitzet. Een oude traditie: het Vlaanderen van Jan van Eyck, de ruïneuze romantische Umwelt van Hubert Robert, maar ook de De Povlakte, die door Antonioni, de Canyons die door John Ford en de Pont Neuf die door Leos Carax worden geannexeerd. Paul Bowles gebruikt in Let It Come Down de Internationale Zone van de Tanger als zijn werkterrein, zoals Dublin dat voor James Joyce was. Geen kunstenaar die niet naar een bestaande of imaginaire wereld verwijst om zijn persoonlijke metafoor een hechte basis in de werkelijkheid te verschaffen. Herkenbare geografische plekken geven een persoonlijke artistieke sfeer geloofwaardigheid, want het bevat de schijn van een democratisch model. Een hecht plechtanker in de werkelijkheid geeft de vervoering en de vlucht van de goddelijke inspiratie wat meer vastigheid. In het naar de tijdelijke autonome zone vernoemde boek van Hakim Bey (t.a.z. The Temporary Autonomous Zone) is het de ontologisch anarchistische, poëtisch terroristische variant. <a href="http://www.mediamatic.net/153804/en/close-encounters-of-the-third-kind"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/941/153804-364-400.jpg" height="400" width="364" alt="" title="Close Encounters of the Third Kind" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Close Encounters of the Third Kind - Mediamatic.net" href="/153804/en/close-encounters-of-the-third-kind">Close Encounters of the Third Kind</a> [[image02]] Voor de tentoonstelling Allocaties <h5>1 Allocaties, een tentoonstelling met kunst voor een natuurlijke en kunstmatige omgeving, was in de zomer van 1992 te zien in Zoetermeer, Nederland.</h5> werd een stuk landbouwterrein in Zoetermeer ontgonnen en nodigden de organisatoren vervolgens een achttiental kunstenaars uit voorstellen te doen voor artistieke ingrepen. Zo werd het terrein langzamerhand opgedeeld in een verzameling niemandslandjes waar de uiteenlopende bijdragen hun eigen omgeving creëerden. Kleerebezem en zijn collega's hadden het oog niet op de conventioneel werkende kunstenaars laten vallen, maar waren vooral op zoek naar werk waar ecologische informatie boven het esthetische vertoog gaat. Zij verlangden een grote aandacht voor de strijd tegen de uitputting van Moeder Aarde. Zo kwam een tentoonstelling tot stand waarin kunstenaars als Mel Chin, Chen Zhen, Arno van der Mark en Paul Perry uitspraken deden over environment, ecosystemen, globalisme en andere overlevingstactieken. <a href="http://www.mediamatic.net/153806/en/close-encounters-of-the-third-kind"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/055/153806-282-400.jpg" height="400" width="282" alt="" title="Close Encounters of the Third Kind" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Close Encounters of the Third Kind - Mediamatic.net" href="/153806/en/close-encounters-of-the-third-kind">Close Encounters of the Third Kind</a> Hoewel de revolutionaire ideeën van de land art van twee decennia geleden allang gesanctioneerd zijn, heeft de hedendaagse kritiek toch als versteend op de ecologische weerklanken van Allocaties gereageerd. Dat de conventionele beeldtaal grotendeels vervangen bleek door de sfeer van 'survival kits' was voor velen een grote schok. En dat terwijl de holistische opstelling die een sociale verantwoordelijkheid voor de kunst opeist, binnen het postmoderne discours toch allang een eigen plek gevonden heeft. Maar die wordt kennelijk vanuit de ivoren toren van de conservatieve esthetiek vooral als een onwelkome indringer gezien. Aanvankelijk laat ook de meest opmerkelijke recensie, die van Dirk Van Weelden in Kunst en Museumjournaal <h5>2 Dirk van Weelden, 'Vier Ansichten van de Floriade', in: Kunst en Museumjournaal, jrg.4, nr.1, p. 61-63.,</h5> zich zo lezen: als een afwijzing van het getoonde, waarbij hij zover gaat Allocaties zelf te negeren en alleen de opmerkelijke onderdelen van de Floriade te bespreken. Maar wie zijn verhaal herleest, zal inzien dat Van Weelden eigenlijk heel kien, door een directe toespeling op de kunst te vermijden en alleen enkele aspecten van de land- en tuinbouwtentoonstelling aan te roeren, de nieuwe ecologische trend benadrukt. Japanse bloementuinen, een dynamisch elektronische biotoop, de kunst van het water verplaatsen, tuinarchitectuur en hovenierskunst, het zijn deze standaarduitingen die hij op een rij zet. Alsof hij duidelijk wil maken dat de modieuze ecologische begrippen op eenzelfde manier gevaar lopen clichés te worden als de traditionele categorieën. En dat wie niet in de valkuilen van de hooggestemde verwachtingen van de holistisch bevlogenen en de hedendaagse Gaia wil vallen, zich er niet teveel blind op moet staren. Het beeld van een door de ecologische stemmingen bepaalde moderne kunst krijgt in Van Weeldens recensie een uitvergroot, weinig optimistisch toekomstperspectief. Dat is des te opmerkelijker omdat Van Weelden in zijn boek Mobilhome, waar hij zijn persoonlijke visie op de ideale gestalte van de kunst formuleert, deel van deze sfeer lijkt uit te maken. <h5>3 Dirk van Weelden Mobilhome, De Bezige Bij, Amsterdam 1991.</h5> Althans in de roman die handelt over niemandslanden en eigen ontworpen locaties, speelt de hierboven gesignaleerde tijdelijk autonome zone een belangrijke rol. Juist de plekken waar een individu zijn eigen wereld schept tussen, over en langs de bestaande bebouwing heen, trekken Van Weeldens aandacht. Hoe vol onze wereld ook raakt, hier bestaat geen overbevolking. Iedereen spint op zijn, voor de ander onzichtbare, manier zijn eigen web aan betekenissen. Voor de één is het een afgelegen kunstmatig eiland op de Noordzee in de mond van de Theems, voor een ander is het een Museuminsel. Mobilhome is in zeker zin een roman over conceptuele temporaine artistieke zones. Tegen deze theoretische achtergrond worden in dit boek enkele gedachten ontwikkeld die, meer nog dan de teksten in de catalogus, aan Allocaties een theoretisch fundament lijken te geven. Voortdurend refereert Van Weelden aan de geest van de beeldend kunstenaar waar dingen gedacht worden die eigenlijk niet van deze wereld zijn. Er grijnst iets van een satirisch masker door, maar tegelijk wordt de kunst uiterst serieus genomen. Want ook al zijn de interessantste kunstenaars vaak de aardigste oplichters, hun gedachten kunnen ons wel degelijk inspireren. Ik pleitte in het algemeen die middag voor meer aandacht voor niemandslanden, verval en poreuze materialen... en even verder lezen we dat ...de beste metafoor voor kunst communicatie-, weer- en spionagesatellieten waren, hoe die het luchtledige ingeschoten machines het beeld van onszelf en de plaats waar we ons bevonden binnenstebuiten keerden en zichtbaar en hoorbaar veranderden. De wereld als een samengebalde entiteit, in de greep en de blik van de hedendaagse communicatiepraktijk! Een dergelijk standpunt benadert de nieuwe kunst niet met een esthetische argumentatie, maar hanteert een no-nonsense visie op de kunst. Mij waren kunstwerken liever die op een heldere en schijnbaar onweerlegbare manier mijn opvatting, smaak of gevoeligheid weerlegden en daarmee een ander licht wierpen op wat ik dacht te zien, te weten en te kennen. Zonder uiteenzettingen, zonder symboliek. <h3>Buitenaards</h3> De tijdelijke autonome zone als een tijdelijk asiel. Het is een klassieke artistieke topos, het terrein waar voor enige tijd, onder verlicht regime, een bepaalde elite haar activiteiten ongestoord kan uitoefenen. Allocaties is natuurlijk een regelrechte voortzetting van Field of Dreams waarbij dit keer een kunstenaar in staat is zijn artistieke dromen te realiseren. <h5>4 We kennen die zones overal. In Field of Dreams bijvoorbeeld, een film met Kevin Costner, die handelt over een ex-hippy die contact maakt met een sportman uit een nabij verleden. Samen met andere allang overleden sporthelden maken zij van een maïsveld een honkbalveld en wordt er een voortdurende reis naar het verleden mogelijk gemaakt. Zo kan Costner met de hulp van Shoeless Joe Jackson zijn eigen, nooit verwerkte relatie met zijn vader beter begrijpen. Een tijdelijke autonome zone van een banale soort. Je houdt er je ogen niet bij droog.</h5> Dromen over kunst en verlangen, over beeldende taal en moraal, over de massa en de individuele alledaagse praktijk, over het hier en het heelal. We zijn het niemandsland op het spoor, we verkennen de buitenwijken en het mentale terrein van wat in de jaren zestig de repressieve tolerantie werd genoemd. Een terrein van geestelijke, maar ook commerciële vrijheid, van de internationale handels- en de economische belastingvrije industriële zones tot die van de eigen vrijetijdscultuur. '' Allocaties als fantasy, waarbij de bloemlezing van essentiële historische land-art-teksten in de catalogus de argumentatie kracht bijzet. Fantasy, een zo op het oog alledaagse werkelijkheid die door buitenaardse krachten wordt geregeerd. Het is het gebied dat de conventionele ideeën van de beeldende kunst achter zich laat voor ontvangst van inkomende berichten uit een andere wereld. Hier circuleren nog onbekende artistieke boodschappen en zetten toeval en geheime inspiratie de toon. De criteria van de sciencefiction cultuur, van de wereld van de Close Encounters of the Third Kind'' zijn de herkenningspunten; de verlossing komt van Elders, is van de Ander afhankelijk. Een annex van de wereldtentoonstelling van land- en tuinbouw wacht op haar invaders, wacht op de buitenaardse belangstelling, en natuurlijk ook op onze gedachten, interpretaties en ideeën over een nieuwe organisatie van de aardse werkelijkheid. Een invasie van een, zo op het eerste gezicht, opwekkende lichtheid. Een door de hedendaagse Gaia-theorieën en milieutrends bepaalde omgeving, met de satellieten van een moderne vormgeving, tenslotte afgemaakt(en dat kennelijk in meer dan een betekenis van het woord) door die onvermijdelijke trend van de hedendaagse moderne beeldende kunst. Of, positiever, een bevrijding uit de dwangbuis van het actuele denken over de moderne kunst dankzij de hulp van de Extraterrestrials en die stimulerende sfeer van het Nieuwe Bewustzijn. Allocaties toont het platform waar de ontvangst van de buitenaardse tekenen zal plaatsvinden. Het grondwerk is er verricht, er staan antennes opgesteld, herkenningsbakens zijn uitgezet, landingsbanen ingericht, alle toebereidselen gemaakt om de communicatie ook werkelijk goed te doen verlopen. In het soms onzekere beeld lijkt een zeker ongeloof tastbaar, een onzekerheid die de uitstraling alleen maar geloofwaardiger maakt. De catalogus heeft, mede door de nostalgisch futuristische sfeer van de fotografische bijdragen, het karakter van een wetenschappelijke uitgave over een al eerder op de aarde gesignaleerde buitenaardse cultuur. De wereld van de plakplaatjesrage uit de encyclopedische jaren vijftig en de stralende contouren van de buitenaardse objecten bepalen de toon, met de aandacht naar de hemel gericht. Want achter de artistieke verhalen wordt een hemelse uitwisseling bedisseld, waarvan in de Bezoekersgids de uiteindelijke code ligt verborgen. Hier zijn de artistieke rookgordijnen en de historische ballast, die je het moeilijk maken de Allocaties te doorzien, opgeheven. In de herinnering achteraf ligt de sleutel tot de juiste interpretatie. Deze gids toont het werk op locatie, waarbij elke foto één van de mogelijke encounters suggereert. Een fotografisch tableau dat beantwoordt aan de gedachte (zoals ook geformuleerd in Mobilhome) dat de beste metafoor voor kunst de weer- en communicatiesatellieten zijn. Het is de gewoonte bij wereldtentoonstellingen artefacten, die de stand van zaken in de wetenschap weerspiegelen, met satellieten mee diep het heelal in te sturen of ze in te metselen zodat ze pas ergens ver in de volgende eeuw zullen worden opgegraven. Allocaties doet het omgekeerde: dit is een tijdelijke landingsplek voor buitenaardse bewegingen, voor bezoekende toestellen van een andere planeet. Metaforen voor een intelligente inspiratie. De allocaties zijn een verzameling vrije zones in één enkele, koesterende zone, tijdelijk van karakter, met het voornaamste uitzicht naar boven. Het zijn ogenblikken van afwachten, het zijn de antennes die uit de ruimte hun boodschappen opvangen en er mee aan het werk gaan. Meer nog dan in de werkelijkheid, geeft de fotografische impressie in de Bezoekersgids een indruk van de ware aard van het getoonde. We vinden er alles in terug wat je kunt verwachten bij de mogelijke ontvangst van buitenaardse gasten, in de traditie van Montezuma die de Spaanse soldaten als goden ontving. Let eens op als je de gids doorbladert. Het is niet moeilijk een samenhangende interpretatie aan de verschillende bijdragen te geven: van de opengestelde wachtkamers van Jan Van Grunsven tot de voedseloffers van Piero Gilardi en de spiegelingen van verleidingen van Q.S. Serafijn; van de zichtbare herkenningstekens voor de invaders van Peter Fend, Mierle Laderman Ukeles, Joke Robaard of Matt Mullican tot aan de herinneringen aan een vorige invasie van Ian Hamilton Finlay; van de beelden van de coördinerende optische instrumenten van Fortuyn/O'Brien tot aan de landingsaanwijzingen van Mel Chin, IFPen Marinus Boezem; van uiteenlopende elementaire relativiteitsaanwijzingen als die van Vito Acconci tot aan de overlevingsuitrustingen van Ashley Bickerton en Chen Zhen; en van de tekenen van een symbolische orde en de navigatie-instrumenten van Fastwürms en Dennis Adams tot aan de totems van kano's en de vinviskaak van Paul Perry: overal vinden we bijna letterlijke aanwijzingen voor een mogelijke communicatie met buitenaardse beschavingen. Het is de symbolische uitdrukking van een tot een elementair beeld teruggebrachte science fiction. Wat virtual reality, organische computers, hersengolf-interfaces en kunstmatige intelligentie aan invloed op onze kunstopvattingen zullen hebben, zien we hier als in één enkele metafoor gerealiseerd. Paul Groot http://www.mediamatic.net/id/838 d d ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/8743 2005-03-22T12:27:00+01:00 Drug Triptych

Die Kunst hat ihre Geschichte und insofern ihre Zeit. Es ist jedoch noch etwas anderes, Vulkanisches in ihr verborgen, ein Urstoff, der unter der Gestaltung wirkt.

Ernst Jünger <h3>Drugs as Media</h3> As soon as the toadstools begin to speak, we enter the domain of true knowledge: I am old, 50 times older than thought in your species, and I come from the stars. We ask the toadstool how it came to Earth, but it does not want to tell us: If I showed you the flying saucer for five minutes, you would figure out how it works. Why are you a toadstool, actually? Listen, if you're a mushroom, you live cheap; besides, this was a very nice neighborhood until the monkeys got out of control. Drugs of vegetable origin are teleports that give access to the parallel world. The also make immaterial data visible. We see words fly from the mouth to the ear. But do the drugs themselves contain the information clusters or are they only channels for insights that originate somewhere else? That McLuhan was a drug user is apparent from his claim that the medium is the message, while he did not even use plant drugs. The sixties generation was forced to conclude that McLuhan's body made its own lsd. A strange thing about the media guru was that his trips appeared in the form of aphorisms, while the modal user, without attaining the level of this erudite, scholarly recluse, only received images in which the information content per synapse reached dangerous levels. The democratisation of total insight did ultimately result in a new aesthetics of the image, but almost never in texts that draw the reader into the universe of drugs. Knowledge of gods, golden eras, aliens, little green men, the proto-horde and global conspiracy is now generally available, but has turned out to be hardly usable in practice. At best, it stops us from acting and leads us to successful success-strikes. We are on the verge of kingdoms, unnameable, where no victory is to be had (Benn). Drug consumption goes no further than tourist trips to the most recent paradise and is thus entertainment by definition. Just getting away from it all for a bit. Variation in narcotics is to be found in the dosage: do we take heroic doses or do we remain weekend users? Every medium creates a mass, and drugs, too, have conquered a world market of their own. No creation without recreation. If there is room in your pocket calendar and your bank account, then those same old boring surroundings can suddenly become astonishingly suspenseful. Drugs deform and intensify local experience and thus contribute to the acceptance of the world as it is. Everything is in order and the other is Okay. The capacity of books and films to create coherence among a mass of unconnected details can be achieved through vegetable means, too. A walk around town can become a music video, the carnival at Rio, a Flemish primitive painting, a Robert Frank photo album, a Godard film with non-corresponding soundtrack and image, the visual version of Soft Machine or end with a meeting with the zombie. Here, too, a happy ending is a question of proper dosage. <h3>Media as Drugs</h3> The creation myth of television is a curious one. When the cia was confronted in the fifties with the question of what was to become the post-war drug of the masses, it hesitated between lsd and tv. The possibilities for control originally found in psychedelic drugs turned out to have undesired side-effects after several years. The subjects developed cosmic awareness that could get along quite nicely without social structure or ambition. Then the decision was taken to increase the tv's disappointing capacity for consciousness manipulation by large-scale expansion of tv sets and programs. The dulling capacity of the new medium could only be made effective by a radical colonisation of leisure time. The images offered by tv are easier to control than the sovereign phantasms of the drug trip. tv's side effects are barely measurable. Only a handful of civilisation-bewailers remain who believe in such a thing as 'tv addiction'. The rest accept the existing fascination and the democratising effect of the electronic drug. Only when a new drug is introduced does it have an hallucinogenic effect. Think of your first bike ride with a walkman on, or first acquaintance with cyberspace. The mild intoxication of information-overload ('kicks for nix') disappears as soon as the user learns to drain off 95% of it to the subliminal level. The information in a two-minute long trailer is sufficient to deduce the entire feature film. The hysterical montage of a music video contains the 5% necessary for a coherent story. Suspense is only created when the superfluous 95% is presented as essential and the meaningful 5% never shown, as in Twin Peaks. tv continues to exert its enlightening influence undiminished: year after year it bobs up and down in a sea of information that has nothing to do with its own existence. tv must continue to appeal to us in a 'touristic' fashion: 95% bullshit, with the promise that the other 5% will someday come. Zapping multi-media users are compelled by their obsession not to miss the crucial moments. In the meantime, they swim on merrily, accepting the stupefaction. <h3>Media and Drugs</h3> Sober perusal of the media message quickly results in a state of emergency. To prevent this, coffee with the news and beer with the main feature were introduced. The overflowing ashtrays are emptied at the end of the evening. Yet the foggy state of the recipient is a forbidden subject in media criticism. Film critics become nauseous at the thought that the movie house audience is generally drunk and stoned. The tipsy interpretation appears to be an insult to the work of art. Drug and sex pleasure must be confined to the screen. Western civilisation holds that the distance between the work and its appreciation must be respected. It is not acceptable to hand in one's social baggage with one's ticket and to watch the film not from within a social framework, but to step into the framework of the film itself. The impending overdetermination by consumed drugs frustrates the transmission of culture. You may read an original story into the film, but not misuse the images to make a journey of your own. With heightened awareness, you can understand the film in a single instant; the social ritual of talking afterwards is made to look the ass. The only entertainment that remains is to sniff, smoke or swallow something and go off in search of the next kick. However, drugged data-creation is bon usage. Musicians have carefully adjusted the interval between drug-use and going on stage and the audience makes grateful use of this to adapt its own drug level to that of the volume. The computer industry accepts the cocktails consumed by software writers, like the trips that make the money markets so profitable. American artists pride themselves in their a-dealer, while novices must rely on street dealers. Practiced readers can flawlessly trace the drug content of their authors. It is not writing about drugs or filming the deed that is interesting; it is Ronell's writing on drugs, Lynch's stoned shots, Benn's coffee oeuvre, Madame Blavatsky's hashish revelations, Adrien Turel's bourgogne philosophy, Baudrillard's cigarette hype, Scholte's coke paintings, xtc art à la Perry, Bob Marley's ganja songs, punk's speedy tempo, Robert Altman's marihuana dialogues up to and including Clinton and Gore's High Politics. Drugs and media are equal partners. Until the computer is directly connected to the brain (and thus to the creative process), accelerating and decelerating drugs will be necessary to keep a cool head amidst the inconceivable masses of data interactions that underlie the production of artificial realities. Drugs can be used as meta-media to turn the technical media to one's own advantage. Without them, the limit of toleration is quickly attained. Drugs allow one to communicate with (non-) earthly intelligences. But they simultaneously turn one's own nerves into technical media that function at the same rate as extra-corporeal equipment. Now that data creation has become inconceivable without drugs, it is time that drugs had their say. Bring on the coke of Windows. translation jim boekbinder Drieluik over Drugs

Die Kunst hat ihre Geschichte und insofern ihre Zeit. Es ist jedoch noch etwas anderes, Vulkanisches. in ihr verborgen, ein Urstoff, der unter der Gestaltung wirkt.

Ernst Jünger <h3>Drugs als Media</h3> Zodra de paddestoelen beginnen te spreken, betreden we het domein van de ware kennis: I am old, fifty times older than thought in your species, and I come from the stars. We vragen aan de paddestoel hoe hij hier op aarde is gekomen, maar dat wil hij niet zeggen: If I showed you the flying saucer for five minutes, you would figure out how it works. Waarom bent U eigenlijk een paddestoel? Listen, if you're a mushroom, you live cheap; besides, this was a very nice neighbourhood until the monkeys got out of control. De plantaardige drugs zijn teleports die toegang verschaffen tot de parallelle wereld. Ook maken ze de immateriële data zichtbaar. We zien de woorden van de mond naar het oor vliegen. Maar bevatten drugs nu zelf de informatieclusters of zijn ze slechts kanalen waardoor inzicht van elders doorkomt? Dat McLuhan een drug-user was blijkt uit zijn stelling dat de medium de message is, en dat terwijl hij geen plantaardige middelen tot zich nam. De sixties generatie moest wel aannemen dat McLuhans lichaam zelf lsd aanmaakte. Een vreemd element van de mediagoeroe was dat zijn trips in aforisme-vorm verschenen, terwijl de modale gebruiker, zonder het niveau van de belezen kamergeleerde te bereiken, alleen beelden doorkreeg waarin het informatiegehalte per synaps tot riskante hoogten steeg. De democratisering van het totale inzicht leidde uiteindelijk wel tot een nieuwe beeldesthetiek, maar nauwelijks tot wereldteksten die de lezer in het drugsuniversum trekken. De kennis over goden, gouden tijden, buitenaardsen, kleine mannetjes, de oerhorde en het wereldcomplot is thans algeheel beschikbaar, maar blijkt in de praktijk nauwelijks bruikbaar. Hooguit weerhoudt ze ons van handelen en voert ze ons tot geslaagde successtakingen. Men staat voor rijken, onbenoembaar, waarin geen overwinningen te behalen vallen. (Benn) De drugsconsumptie blijft steken bij toeristische uitstapjes naar het laatste paradijs en is zo per definitie entertainment. Je was er gewoon even van tussen. De speelruimte die de verdovende drugs bieden is die van de dosering: nemen we heroïsche doses of blijven we weekendgebruikers? Zoals ieder medium een massa creëert, hebben ook de drugs hun wereldmarkt veroverd. Geen creatie zonder recreatie. Heb je genoeg speling in je agenda en je portemonnee, dan kan de eigen saaie omgeving opeens een verrassende suspense krijgen. Drugs verdraaien en intensiveren de lokale ervaring en dragen zo bij tot het accepteren van de wereld zoals hij is. Alles klopt en de Ander is wel okay. Het vermogen van boek en film om in een avond tijd een hele serie losse details in een zinvolle samenhang te brengen, kan ook op plantaardige wijze worden bereikt. Zo kan de stadswandeling een videoclip worden, het carnaval van Rio, een Vlaamse primitief, een fotoalbum van Robert Frank, een Godard met onafhankelijke geluid- en beeldband, de visuele versie van Soft Machine of eindigen in een ontmoeting met de zombie. Ook hier is de goede afloop een vraag van de juiste dosering. <h3>Media als Drugs</h3> De televisie kent een merkwaardige oorsprongsmythe. Als de cia begin jaren vijftig zich geconfronteerd ziet met de vraag wat de naoorlogse massadrug moet worden, aarzelt ze tussen lsd en tv. De beheersmogelijkheden die men aanvankelijk in de psychedelica ontdekte, bleken na een aantal jaren ongewenste bijwerkingen te hebben. De proefpersonen ontwikkelden een kosmisch bewustzijn dat zonder maatschappelijke ordening en carrièredrang kon. Daarop besloot men de tegenvallende bewustzijnsmanipulatie van de tv op te krikken door de toestellen en programma's massaal te verbreiden. Het afstompend vermogen van het nieuwe medium kon alleen effectief zijn door een radicale kolonisatie van de vrije tijd. Het beeldenaanbod van tv is beter te controleren dan de soevereine fantasma's van de trip. De bijwerking van tv zijn nauwelijks meetbaar. Nog slechts een handjevol beschavingsmelancholici gelooft in het bestaan van televisieverslaving. De rest accepteert de reëel bestaande fascinatie en het democratiserende effect van de electronic drug. Alleen bij de introductie van nieuwe media treedt een hallucinerend effect op. Denk aan de eerste fietstocht met de walkman op of de kennismaking met cyberspace. Het milde roeseffect van de informatie-overload ('kicks for nix') verdwijnt zodra de gebruiker leert om 95% af te voeren naar het subliminale niveau. In de twee minuten van de trailer zit genoeg info om de hele speelfilm uit af te leiden. Ook de panische montage van de videoclip bevat de 5% die nodig is voor een sluitend verhaal. Het wordt pas spannend wanneer alleen de overbodige 95% als essentieel wordt gepresenteerd en de 5% betekenis nooit in beeld komt, zoals in het geval van Twin Peaks. De tv behoudt onverminderd zijn verlichtende werking: het blijft jaar op jaar prettig dobberen op een informatiezee die niets te maken heeft met het eigen bestaan. tv moet ons op een toeristische wijze blijven aanspreken: 95% bullshit met de belofte dat ooit ergens de ware 5% op het scherm zal komen. De zappende multimedia-users zijn gedreven door hun obsessie de beslissende momenten mee te maken. In de tussentijd zwemmen ze vrolijk door en accepteren de verdoving. <h3>Media & Drugs</h3> Het nuchter kennisnemen van de mediaboodschap resulteert al ras in een uitzonderingstoestand. Om dat te voorkomen zijn de koffie bij het nieuws en de pilsjes bij de hoofdfilm geïntroduceerd. De gevulde asbakken worden aan het eind van de avond geleegd. Toch is de benevelde toestand van de recipiënt een taboeonderwerp in de mediakritiek. Filmrecensenten worden onpasselijk bij de gedachte dat het bioscooppubliek over het algemeen stoned en dronken is. De aangeschoten interpretatie schijnt een belediging voor het kunstwerk te zijn. Het drugs- en seksgenot mag alleen op het doek te zien zijn. De westerse civilisatie schrijft voor dat de afstand tussen werk en waardering in acht wordt genomen. Het wordt niet geaccepteerd dat de sociale bagage met het kaartje wordt ingeleverd en dat men niet langer vanuit een theoretisch kader kijkt, maar in het kader van de film zelf stapt. De dreigende overdeterminatie door de geconsumeerde middelen frustreert de cultuuroverdracht. Je mag wel een origineel verhaal in de film lezen, maar niet de beelden misbruiken om een eigen reis te maken. Nu je met verhoogd bewustzijn de film in één keer helemaal kunt doorgronden, wordt het sociale ritueel van het napraten voor lul gezet. Het enige vermaak dat zo nog rest is wat te slikken, te snuiven of te roken en op zoek te gaan naar de volgende kick. De gedrogeerde data-aanmaak daarentegen is bon usage. Onder muzikanten is de tijd tussen drugsgebruik en opkomst nauwkeurig vastgesteld en de zaal maakt daar dankbaar van gebruik om het eigen drugsniveau aan te passen aan de geluidssterkte. De cocktails die softwareschrijvers tot zich nemen is door de computerindustrie geaccepteerd, evenals de trips die de geldmarkten zo winstgevend maken. Amerikaanse kunstenaars gaan prat op hun a-dealer, terwijl beginnelingen op dubieuze straathandelaren zijn aangewezen. Voor geoefende lezers is het drugsgehalte van hun auteurs feilloos te traceren. Niet het schrijven over drugs of het filmen van de daad is interessant, maar het writing on drugs van een Ronell, het stonede shot van Lynch, het koffie-oeuvre van Benn, de hasjopenbaring van Madame Blavatsky, het bourgognedenken van Adrien Turel, Baudrillards sigarettenhype, cokepaintings van Scholte, xtc-art à la Perry, de ganja-songs van Bob Marley, het speedy tempo van de punk, de marihuanadialogen van Robert Altman tot en met de High Politics van Clinton en Gore. Drugs en media zijn gelijkwaardige partners. Zolang de computer nog niet rechtstreeks is aangesloten op de hersenen (en daarmee op het scheppingsproces), zijn er vertragende en versnellende drugs nodig om het hoofd koel te houden temidden van de onvoorstelbare hoeveelheden data-interacties die ten grondslag liggen aan de productie van kunstmatige werkelijkheden. Drugs kunnen worden gebruikt als metamedia om de technische media naar eigen hand te zetten. Ontbreken ze, dan is het punt van ondraaglijkheid snel bereikt. Drugs maken communicatie met (buiten-)aardse intelligenties mogelijk. Maar tegelijk maken ze van de eigen zenuwbanen technische media die met dezelfde snelheid functioneren als de buitenlichamelijke apparatuur. Nu dataopwekking zonder drugs ondenkbaar is geworden, is het tijd de drugs zelf aan het woord te laten. Toon de coke van windows. Bilwet http://www.mediamatic.net/id/919 ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/8747 2010-07-09T10:47:45+02:00 Excremental TV Excremental tv: Sacrificial tv, Disciplinary tv, Surveillance-tv, Crash-tv.

We live today in the age of excremental tv. No longer tv under the old sociological sign of accumulation with its coherent division of tv-aesthetics into strategy (official culture) and tactics (outlaw culture), but tv as already having come under the Bataillean (excremental) logic of dis-accumulation, self cancellation and self-exterminism.

Tv therefore, as a waste management system: an indeterminate stockpiling of dead images and dead sounds that threaten to suffocate us with their inertness, and on behalf of which the mediascape now functions as a vast aesthetic machinery for managing the discharge of image effluents and for recycling all the waste products, televisual subjects most of all, produced by excremental tv. So then, four anal flows in the image-discharge of excremental tv: Sacrifice, discipline, surveillance, and crash. <h3>Sacrificial tv</h3> Sacrificial tv is tv functioning just as Nietzsche predicted in the prophetic theses of On the Genealogy of Morals. In the age of the virtualization of the flesh, tv functions as the key televisual site for discharge of resentment onto the public situation. Sometimes the sacrificial scapegoating of the televisual self as viewers deliver themselves up as a joke (America's Funniest Videos) for consumption by the mediascape, made all the more delirious by the use of the camcorder for purposes of self-abnegation and self-humiliation. At other times, the sacrificial scapegoating of vulnerable minorities (African-Americans, the poor, Queer Nation) as tv dissolves into a sacrificial tableau, naming the victim of the day and dictating the terms of the sacrifice. Consequently tv shows like cbs' 48 Hours and Cops, with their incessant scenes of African-Americans being hunted down and arrested for drug offences, are a source of massive psychological discharge of all the anxieties and fears by the surrounding white suburban population, as it relives nightly traumas and fantasies of the tv security state. In sacrificial tv the moral coherency of the ruling majority in liberal culture is assured by the televisual functioning of the scapegoating-mechanism, with its nomination of a purely accidental range of victims, their instant demonization, and their televised sacrificial punishment. No longer tv as a discourse between elites and the silent majority, but as a deeply libidinal machinery linking ascetic priests (tv anchors) and the majoritarian population of passive nihilists into a scene of sacrificial violence. <h3>Disciplinary tv</h3> In the age of liberal fascism with its globalization of the language of technical willing, tv functions as a medium for intensifying the disciplinary state, that point where the state projects power outwards into the consciousness of its televisual subjects. Not so much tv operating according to the disciplinary codes, theorised so eloquently by Paul Virilio, where tv would act as a war machine with its threefold logic of strategy, tactics and logistics, but disciplinary tv in the age of excremental culture as all about disappearances: a negativeland of fractal subjects, recombinant bodies and memory splices, where the aesthetic machinery functions most of all to assure consent to the dynamic language of technical willing. Not just to the vision of a technology of freedom, but now to an improved vision of tv as a healing process with life-giving powers: a universal and homogenous therapeutic televisual process that operates according to the following medical model: scanning of the televisual body for viral infections (morning news with its catastrophe theorems and crisis-ridden language), social therapeutics for the alienated televisual subjects (the afternoon talk -- shows like Oprah and Donahue), and chloroforming of the recombinant body before it is discharged into its sleepstate (the nightly talkshows, Jay Leno, David Letterman, etc.). A disciplinary machinery where technology speaks in the name of life, not death, according to the model-social therapeutics, not blood, and where the key ideology is seduction, not coercion. <a href="http://www.mediamatic.net/153809/en/excremental-tv"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/782/153809-400-218.jpg" height="218" width="400" alt="" title="Excremental tv" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Excremental tv - Mediamatic.net" href="/153809/en/excremental-tv">Excremental tv</a> <h3>Surveillance-tv</h3> Surveillance-tv is the world of the camcorder where Marx's 'priest' finally comes inside the televisual subject like a cancerous tumour, and everybody becomes their own surveillance camera. Sometimes surveillance of the 'other' as the camcorder lights up the previously invisible region of the actual operations of power. The global witnessing of the Rodney-King-beating, for example, with its twofold message of (explicit) police-brutality and a (implicit) repeated televisual warning to African-Americans, that they have good reason to fear encounters with the security state. And sometimes surveillance of the previously undocumented regions of the 'self' as the camcorder zooms in on the catastrophe-zone of the excremental family; see Johnny's first birthday, see Johnny's first masturbation, see Johnny's first toilet training. Here the camcorder is the privileged televisual medium of excremental culture. Not so much about documentalism (although that too), but really a viral weapon in the Oedipal struggle, that point where the unhappy union of Daddy-Mommy-Me is turned into a surveillance-zone for future punishment: Mommy's camcorder-invasion of the privacy of her children, and Daddy's storing up of televisual images for future ridicule. In surveillance tv the optical power of the camera finally leaves the static, centralised region of the tv-studio, becoming something fluid, polymorphous and immensely popular. The camcorder, then, as the newest member of the televisual family. Every Mommy an archivist of the moving image of family history. Every Daddy a potential film director editing and re-editing the script of the family-story, with its jump-cuts, montage-techniques, and Godardian reversals. And every little Me, an unlicensed actor in the unfolding logistics of perception into which the excremental family has happily disappeared. Panic families, therefore, where the will to visually record family-life is in direct relation to the breakdown of unitary family-relations. When the family dissolves into a lap frame of tv-life, the cinematic screen finally goes liquid and actually enters the body. Life becomes an eternal tv-gameshow, an optical trompe l'oeil, a perfect scene of cinematic derealization with 1,000-hour camcorder childhood memories, with its endless stockpiling of dead images, which no-one will ever look at because they are really about the erasure of experience, the exterminism of memory. And what about the future of the children of the camcorder generation; that televisual generation of whom it might be said:// This is your life! Or is it? Perhaps for them, a new technological advance in the age of digital tv. The appearance on the market of the video-interceptor: a new technology for digitally resequencing all the debris of family memories. Here, Daddy can be made to play on the floor in the role of the baby, Mommy can be cloned, brothers and sisters can be added at will, and all the visual materials of the family-album can be digitally reordered. When all the children are like the replicants in Bladerunner, //with their useless stockpiling of virtual memories, then every child will be free to play the game of staged communications to its final point of disappearance: that cinematic moment when the camcorder finally becomes a way of doing philosophy, of visually recoding all the nostalgic memories of the Oedipal family. And why not? The generation of 'cam-children' has been robbed of its memories by its forced enclosure in the family script, actually given the wrong televised memories by the cinematic realisation of its parents. These never were their memories, but false images of their parents. A kind of televisual prison for the future of the virtual child, where even the ability at maturity to reflect the past of family life has already been scripted in advance. So then, the future camcorder-generation, the direction of political rebellion is clear. Discover the inner camcorder, the camcorder that has been suppressed by the disappearance of subjectivity into the distended eye of the Oedipal family. Flight surveillance-tv by going vague: by using the video-interceptor in the age of digital tv to cross the stock of footage of the old camcorderfamily, to digitally resequence memories of family life until the desired family finally emerges. <a href="http://www.mediamatic.net/153810/en/excremental-tv"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/756/153810-400-220.jpg" height="220" width="400" alt="" title="Excremental tv" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Excremental tv - Mediamatic.net" href="/153810/en/excremental-tv">Excremental tv</a> <h3>Crash-tv</h3> The inertial tendencies at the disappearing centre of excremental tv are overcome by the principle of reenergization through violence. On American college campuses, the most popular underground video these days is Death-video (101 Faces of Death): actual death scenes, ranging from penal executions to corpses pulled from car wrecks. It's the very same on television, where the newest hit-shows have to do with America's biggest crashes (I Witness Video) or for that matter, on network-news where the screen is energised again and again by all the passing scenes from splatter culture: starvation victims, body fragments from plane crashes, human debris from all the big catastrophes. In Crash-tv, the metaphor of the screen can be energised by the metonymy of the catastrophic event because the ruling rhetoric of excremental culture is cynical seduction:// the crossing of the syntagm between metaphor and metonymy, between rhetoric and catastrophe, as the quick reversal that assures the fading attention of televisual subjects. Like a stellar blast from the darkest regions of outer space, Crash-tv radiates the dark mass of the population with the ferocity of its explosion, just as much as it fascinates with the primitivism of its imagery. In Crash-tv, we suddenly exit modernist culture, and enter the unknown terrain of the post-modern primitive,// that territory where all the post-modern technologies involved in the virtualization of the flesh merge with the most primitive of human emotions: fascination with the smoking wreckage of the crash, chilled paralysis at the sight of the catastrophe, one last joke as the plane falls through the air in its death spiral. In the world of the post-modern primitive, what fascinates is not coherency or the accumulative logic of the stabilised image, but the ripping sound made when the walls of virtual reality implode inwards under the fantastic pressure of surrounding events, and we are suddenly swept away in a catastrophic free-fall through all the surrounding space. Splatter culture is the final destiny, and fatal dream, inspiring the viral growth of Crash-tv. Excrementele TV Excrementele tv: Offer-tv, Disciplinerings-tv, Bewakings-tv, Crash-tv.

Wij leven tegenwoordig in het tijdperk van de excrementele tv. Niet langer tv onder het oude sociologische teken van de accumulatie, waarin de tv-esthetiek coherent kon worden gescheiden in strategie (officiële cultuur) en tactiek (marginale cultuur), maar tv die al onder de Bataillaanse (excrementele) logica van desaccumulatie, zelfopheffing en zelfexterminisme is komen te staan.

Tv, daarom, als een afvalverwerkingssysteem: een onbepaald opslaan van dode beelden en dode geluiden, die ons dreigen te verstikken met hun inertie en ten behoeve waarvan het mediaschap nu functioneert als een enorme esthetische machinerie voor het beheer van de beeldontlastingsverwerking en voor de recycling van afvalproducten, en dan met name van televisiesubjecten, die worden uitgescheiden door de excrementele tv. Daarvan afgeleid, vier anale stromen in de beeldontlasting van de excrementele tv: offer, discipline, bewaking en crash. <h3>Offer-tv</h3> Offer-tv is tv die exact zo functioneert als Nietzsche heeft voorspeld in de profetische stellingen uit Over de Genealogie van de Moraal. In het tijdperk van de virtualisering van alle vlees, functioneert tv als de centrale tele-visuele plek voor de ontlading van het ressentiment op de openbare toestand. Soms door het slachtofferen van het als zondebok aangewezen televisie-ik, wanneer kijkers zichzelf presenteren als grap (America's Funniest Videos) voor de consumptie door het mediaschap, wat nog extatischer wordt door het gebruik van de camcorder voor doeleinden als zelfontkenning en zelfvernedering. En op andere momenten door het slachtofferen van als zondebok aangewezen, zwakkere minderheden (Afrikaanse Amerikanen, armen, flikkers), wanneer tv langzaam overgaat in een offertableau dat het slachtoffer van de dag aanwijst en de voorwaarden dicteert waaronder het geofferd wordt. Zo functioneren tv-shows als cbs' 48 Hours en Cops, waarin eindeloos wordt getoond hoe Afrikaanse Amerikanen worden achtervolgd en gearresteerd op basis van de opiumwet, als een bron van grootschalige psychologische ontlading van alle angsten en onrust voor de omringende blanke buitenwijk-bevolking, die avond na avond de trauma's en fantasieën van de tv-veiligheidsstaat herbeleeft. Bij slachtoffer-tv wordt de morele coherentie van de heersende meerderheid in een liberale cultuur gegarandeerd, doordat het mechanisme om zondebokken aan te wijzen functioneert op televisieniveau: het uitpikken van een puur toevallige reeks slachtoffers, hen onmiddellijk tot demonen uitroepen en voor het oog van de camera als offer straffen. tv, niet langer als dialoog tussen elites en de zwijgende meerderheid, maar als een diep libidinale machinerie, die ascetische priesters (tv-presentatoren) en de zwijgende meerderheid van de bevolking - passieve nihilisten - verbindt in een toneel van offergeweld. <h3>Disciplinerings-tv</h3> In het tijdperk van het liberale fascisme, met zijn globalisering van de taal van het technische willen, functioneert tv thans als een medium om de disciplinaire staat te intensiveren, het punt waarop de staat macht naar buiten projecteert in het bewustzijn van zijn getelevisualiseerde onderdanen. Niet zozeer tv die functioneert volgens de disciplineringscodes die zo welsprekend zijn betheoretiseerd door Paul Virilio, waarin tv zou werken als een oorlogsmachine met een drievoudige logica van strategie, tactiek en logistiek, maar disciplinerings-tv in het tijdperk van een excrementele cultuur die helemaal gewijd is aan verdwijningen: een negatiefland vol fractale subjecten, gerecombineerde lichamen en geheugenmontages, waarin de esthetische machinerie vooral functioneert om de consensus ten opzichte van de dynamische taal van het technologische willen te garanderen. En niet alleen van het visioen van een technologie van de vrijheid, maar nu van een verbeterde versie van tv als een genezingsproces met levenbrengende krachten: een universeel en homogeen therapeutisch televisueel proces dat opereert volgens dit medische model: het scannen van het televisielichaam op virale infecties (ochtendnieuws met zijn catastrofe-theorema's en crisis-beladen taal), sociale therapieën voor de vervreemde televisiesubjecten (praatprogramma's op de middag, zoals Oprah Winfrey en Donahue), en het chloroformeren van het gerecombineerde lichaam voordat het wordt afgevoerd naar zijn slaaptoestand (de praatprogramma's 's nachts, Jay Leno, David Letterman enz.). Een disciplinerende machinerie waarin technologie spreekt in naam van het levende en niet van het dode, volgens het model van sociale therapieën en niet van het bloed, en waarin de centrale ideologie bestaat uit verleiding en niet uit dwang. <a href="http://www.mediamatic.net/153809/en/excremental-tv"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/782/153809-400-218.jpg" height="218" width="400" alt="" title="Excremental tv" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Excremental tv - Mediamatic.net" href="/153809/en/excremental-tv">Excremental tv</a> <h3>Bewakings-tv</h3> Bewakings-tv is de wereld van de camcorder waarin Marx' 'priester' eindelijk in het televisiesubject terechtkomt als een kankertumor, en iedereen zijn eigen bewakingscamera wordt. Soms ook bewaking van een 'Ander', wanneer de camcorder het voorheen onzichtbare domein van de feitelijke operaties van de macht voor het voetlicht haalt. Denk bijvoorbeeld aan hoe de wereld getuige was van het in elkaar slaan van Rodney King, met de dubbele boodschap van (expliciet) politiegeweld en een (impliciet) herhaalde televisiewaarschuwing aan Afrikaanse Amerikanen dat ze alle reden hebben om bang te zijn voor confrontaties met de veiligheidsstaat. Maar soms ook bewaking van voorheen niet-gedocumenteerde domeinen van het 'zelf', wanneer de camcorder inzoomt op de catastrofale zone van het excrementele gezin: kijk naar Johnny's eerste verjaardag, Johnny's eerste masturbatie, Johnny's eerste zindelijkheidstraining. Hier is de camcorder het televisuele medium bij uitstek van de excrementele cultuur. Geen documentalisme (hoewel dat ook), maar een werkelijk, viraal wapen in de oedipale strijd, het punt waarop de ongelukkige eenheid van Pappie-Mammie-Ik omslaat in een bewaakte zone voor toekomstige bestraffingen: mammie's camcorder dringt binnen in de privacy van haar kinderen en pappie slaat televisiebeelden op om later zijn kinderen belachelijk te kunnen maken. Bij bewakings-tv verlaat de optische macht van de camera eindelijk de statische, gecentraliseerde regio van de tv-studio om iets stromends, polymorfs en immens populairs te worden. De camcorder, dus, als het nieuwste lid van de televisiefamilie. Iedere Mammie een archivaris van het bewegende beeld van de familiegeschiedenis. Iedere Pappie een potentiële filmregisseur die het script van het familieverhaal monteert en hermonteert, met zijn jump cuts, montagetechnieken en Godardiaanse omkeringen. En zelfs kleine Ik, niet-gediplomeerd acteur in de zich ontvouwende logistiek van de waarneming waarin het excrementele gezin dolgelukkig is verdwenen. Paniekfamilies, daarom, waarin de wil om het familieleven visueel te registreren in directe relatie staat tot de ineenstorting van de unitaire gezinsverhoudingen. Wanneer het gezin oplost in een shot onder de gordel van het televisieleven, is het filmdoek eindelijk vloeibaar geworden en dringt het het eigenlijke lichaam binnen. Het leven wordt een eeuwigdurend tv-spelprogramma, een optische trompe-l'oeil, een volmaakte scène van cinematische ontwerkelijking met 1000 uur camcorder-kindertijdherinneringen, waarvan eindeloos dode beelden zijn opgeslagen waar niemand ooit naar zal kijken omdat ze in werkelijkheid over het uitwissen van de ervaring en het extermineren van het geheugen gaan. En de toekomst van de kinderen van de camcordergeneratie? Die televisiegeneratie waarvan gezegd kan worden:// This is your Life! Or is it? Misschien verschijnt er voor hen een nieuwe technologische vooruitgang in het tijdperk van de digitale tv op de markt: de video-interceptor, een nieuwe technologie om digitaal met al het afval van de familieherinneringen geheel nieuwe sequenties te maken. Hier speelt pappie op de grond, in de rol van baby, kan mammie worden gekloond, broers en zussen willekeurig worden toegevoegd, en al het visuele materiaal van het familiealbum digitaal geherrangschikt. Als alle kinderen op de aliens uit BladeRunner// lijken, die zo zinloos virtuele herinneringen opsloegen, dan zal ieder kind vrij zijn om het spel van de geënsceneerde communicatie te spelen tot het punt waarop ze voorgoed is verdwenen: dat cinematische moment wanneer de camcorder uiteindelijk een manier wordt om filosofie te bedrijven, om visueel alle nostalgische herinneringen aan het oedipale gezin te hercoderen. En waarom niet? De generatie van de 'cam-kinderen' is beroofd van haar herinneringen doordat ze gewelddadig is opgesloten in het familiescript en in feite is opgezadeld met de verkeerde geteleviseerde herinneringen door de cinematische praktijk van haar ouders. Dit waren nooit hun herinneringen, maar de verkeerde beelden van hun ouders. Een soort televisiegevangenis voor de toekomst van het virtuele kind, waarin zelfs het vermogen om tijdens de volwassenheid na te denken over het verleden van het gezinsleven al vooraf in het script ervan is opgenomen. Daarom is voor de toekomstige camcordergeneratie de richting van haar politieke rebellie helder: ontdek je innerlijke camcorder, de camcorder die onderdrukt is door het verdwijnen van de subjectiviteit in het opgezwollen oog van het Oedipale Gezin. Bestrijd de bewakings-tv door vaag te worden: door de video-interceptor in het tijdperk van de digitale tv te gebruiken om een streep te halen door de stock footage van de oude camcorderfamilie en de herinneringen aan het gezinsleven digitaal te hersequenteren tot het digitale gezin van je wensen eindelijk op het beeldscherm verschijnt. <a href="http://www.mediamatic.net/153810/en/excremental-tv"> <img src="http://fast.mediamatic.nl/f/sjnh/image/756/153810-400-220.jpg" height="220" width="400" alt="" title="Excremental tv" playable="1"/> </a><a title="Click to get a larger image - Excremental tv - Mediamatic.net" href="/153810/en/excremental-tv">Excremental tv</a> <h3>Crash-tv</h3> De traagheidstendensen in het verdwijnende centrum van de excrementele tv worden overwonnen door het principe van het heractiveren door geweld. Op Amerikaanse universiteitscampussen is de populairste undergroundvideo op dit moment Dood Video (101 Faces of Death): werkelijke sterfscènes, uiteenlopend van strafrechtelijke executies tot lijken die uit autowrakken worden gepeuterd. Hetzelfde gebeurt op de televisie, waar de nieuwste topprogramma's draaien rond Amerika's zwaarste ongelukken (I Witness Video) of, wat dat betreft, op het netwerknieuws waar het beeldscherm keer op keer wordt geactiveerd door middel van alle langskomende scènes uit de splattercultuur: hongerslachtoffers, lichaamsdelen in neergestorte vliegtuigen, menselijk afval uit alle grote rampen. Met Crash-tv kan de metafoor van het scherm worden geactiveerd door de metonymie van de rampzalige gebeurtenis, omdat de heersende retorische figuur van de excrementele cultuur de cynische verleiding is: het oversteken van het syntagma tussen metafoor en metonymie, tussen retorica en ramp, als de snelle omkering waardoor de afzwakkende aandacht van de televisiesubjecten weer wordt opgeroepen. Als een exploderende ster uit de donkerste regionen van de Ruimte, bestraalt Crash-tv de donkere massa van de bevolking met het geweld van zijn ontploffing en fascineert haar in gelijke mate met de primitiviteit van het beeldenmateriaal. Met Crash-tv verlaten we opeens de modernistische cultuur en treden we binnen in het onbekende terrein van de postmoderne primitiviteit, het gebied waar alle postmoderne technologieën die betrokken zijn bij de virtualisering van het vlees, versmelten met de meest primitieve menselijke emoties: fascinatie voor de rokende resten van de crash, ijskoude paralyse bij het aanschouwen van de ramp, een laatste grap als het vliegtuig omlaag begint te vallen in zijn doodsspiraal door de lucht. In de wereld van de postmoderne primitiviteit wordt de fascinatie niet opgeroepen door de coherentie of accumulatieve logica van het gestabiliseerde beeld, maar door het scheurende geluid dat ontstaat als de muren van virtual reality naar binnen imploderen onder de fantastische druk van de omringende gebeurtenissen, en we plotseling worden weggevaagd in een catastrofale vrije val door alle omgevende ruimte. Splattercultuur is de uiteindelijke bestemming en fatale droom die de virale groei van Crash-tv inspireert. vertaling arjen mulder Arthur Kroker http://www.mediamatic.net/id/920 Marilouise Kroker http://www.mediamatic.net/id/921 d d ARTICLE publication 1 http://www.mediamatic.net/id/5760 2005-03-22T14:21:41+01:00 Günther Walraff in Transylvania

German journalist, activist and master of metamorphosis Günther Walraff revealed to Mediamatic the details of a project that foundered recently. Walraff was to live under cover in Ceausescu's Rumania, document the miserable living conditions in a Transylvanian village and leave the country via a role in a real Dracula film.

In 1988, West German undercover journalist Günther Walraff came into contact with Rumanians of German origin, descendents of Germans that had settled centuries before in Transylvania. They had arrived in the German Federal Republic in a desperate state, after fleeing Rumania. Only a short time before, a year before dictator Ceausescu fell, had information begun to reach the West about the impending destruction of thousands of villages, catastrophic living conditions and the paranoid features the personality cult surrounding Ceausescu had begun to display. The information gathered by Walraff about the destruction of villages and the deportations to mass housing silos was confirmed by the Rumanian-German writer Herta Müller. The horror stories were definitely not anti-communist propaganda, so Walraff got to work. Another reason for Walraff to tackle Rumania was the tv report by one of the journalists of the Bavarian broadcasting network, who had visited official Rumania and found that such alarming reports were exaggerated and needed to be put in perspective. As always, Walraff went in search of a new identity: I found a double, a Rumanian German who had emigrated thirty years before to the Federal Republic. As far as his attitude, one might call him a political dissident, but he was not active politically. With his papers, I was to officially return to his birthplace and move in with his family, who still lived in Transylvania. The Rumanian authorities could have used me for propaganda purposes. They would have found it splendid: a Western businessman declaring loyalty to Ceausescu in public. I would also have been able to have a negative report about his return appear in the Bildzeitung (a German sensationalist magazine). That would have made the case appear all the more feasible. Two family members would play along in these dangerous circumstances and I would document daily life in this dying village for a couple of months or half a year. The village school was already closed, the houses were in ruins and the street had become a mud path. The village was on the list of villages to be wiped off the face of the earth. I was to work with a small, hidden video camera; the same kind I'm using on the project I'm working on now. <h3>Dracula</h3> The problem for Walraff and his 'family' was to get back out of the country unharmed. In the eighties, the 'surreal' communist regime had already maneuvered the country into total isolation. It was impossible for Rumanians to leave the country. In this preparatory phase, a film idea was introduced that became part of the Rumania plan. Walraff: I was in touch with the American director Bobby Roth, a representative of the New American Cinema. He had made a film about my undercover job at the Bildzeitung. We had already wanted to work together for some time; besides, he was descended from Rumanians. He was to submit a plan for an innocent Dracula film project through official channels. Rumanian government institutions were eager to cooperate; they needed hard currency. We were to have the historic Dracula castle in Bran at our disposal as a location. Roth had already found financial backing and was busy obtaining the necessary permits and writing the scenario. The film was supposed to ultimately become a feature film and documentary in one, a political parable in which Ceausescu was compared to Dracula as he sucked the life energy from the people, made perhaps the same way as the first Kurdish feature film, Siyabend ü Xeceby Sahin Gök (shown at the Film Festival Rotterdam in 1993). The acting in that film was silent; sound was dubbed in later so that the guards on the set would not understand what the film was actually about. How was Walraff to get in touch with the crew of Dracula? The lead actor would become ill and have to be replaced; while looking for a replacement, they would chance upon me. The director would then 'discover' me, as so often happens in the film industry. Our idea was to mix the Dracula images with images taken from hard reality. The feature film material would be mixed with video images I had made under difficult circumstances. Work was in progress on the film script when news came of Ceausescu's fall. Luckily, I did not have to play that dangerous role. Two or three times in the past, reality had overtaken my plans. In these turbulent times, it had happened once again. In light of the catastrophic situation in post-1989, neo-communist and nationalist Rumania, there is actually every reason to continue to work on the Dracula project. Walraff: Certainly, at this very moment Rumanian refugees in Germany are being deported back to Rumania, while responsibility for the destruction of 500,000 Rumanians during the nazi regime is still denied; much less does the government seem to have learned anything from it. Walraff has already worked with video cameras during his metamorphoses. What does he think of the lightweight cam-corders? For Ganz Unten (the role of Turkish immigrant worker) I had to drag around seven kilos; that's now been reduced to two. The fear of being discovered is less. I used to have my big work-bag with me, camouflaged with a thermos with coffee in it. When I was working at Thyssen, I kept a porno cassette in it in case I was discovered. Smaller cam-corders don't necessarily allow you to get closer to events, but you can behave more naturally. You can take the bag with the camera in it from one spot to another without it being noticed. The big carrying bag had to stay in the same place most of the time, and the chance was small that something would happen in that room. Sometimes nothing happened for hours on end. You can move the little bag back and forth more easily; and also take things out of it. In light of the popularity of home video, also on tv, will it become easier to film openly in the future? No, the situations I move in are still pervaded by secrecy. Even a guileless tourist camera would be alarming. I do make use of a camera with a special mirror that allows me to take photos in the direction opposite the one the camera is aimed. But I am interested in the small video-lenses used by surgeons. They might mean a revolution in documentary work. translation jim boekbinder Günther Walraff in Transylvanië

De Duitse journalist, activist en meester van de metamorfose, Günther Walraff, onthulde aan Mediamatic een onlangs gestrand project. Walraff zou under cover in het Roemenië van Ceausescu leven, de miserabele leefomstandigheden in een Transsylvanisch dorp optekenen en via en rol in een echte Draculafilm het land weer verlaten.

In 1988 kwam de West-Duitse undercover journalist Günther Walraff in contact met Roemenen van Duitse afkomst, afstammelingen van Duitsers die zich eeuwen geleden in Transsylvanië hadden gevestigd. Ze waren Roemenië ontvlucht en in ontredderde staat terechtgekomen in de Bondsrepubliek. Pas heel laat, in het jaar voor de val van dictator Ceausescu, was in het Westen informatie op gang gekomen over de dreigende afbraak van duizenden dorpen, de catastrofale levensomstandigheden en de paranoïde vormen die de persoonlijkheidscult rond Ceausescu had aangenomen. De gegevens die Walraff verzamelde over de vernietiging van de dorpen en de deportaties naar nieuwbouwsilo's, werden bevestigd door de Roemeens-Duitse schrijfster Herta Müller. De gruwelverhalen waren beslist geen anticommunistische propaganda, dus ging Walraff aan de slag. Een extra aanleiding voor Walraff om zich op Roemenië te storten vormde een tv-reportage van een hofjournalist van de Beierse omroep die het officiële Roemenië bezocht en de alarmerende berichten zo nodig moest relativeren. Zoals gewoonlijk ging Walraff op zoek naar een nieuwe identiteit: Ik vond een dubbelganger, een Roemenen-Duitser die 30 jaar geleden naar de Bondsrepubliek was geëmigreerd. Qua instelling zou je hem wel een politiek dissident kunnen noemen, maar hij was niet actief. Met zijn identiteitspapieren zou ik officieel terugkeren naar zijn geboorteland en bij zijn familie, die nog in Transsylvanië woonde, intrekken. De Roemeense autoriteiten hadden met dit geval politieke propaganda kunnen maken. Ze zouden het prachtig vinden dat een westers zakenman in het openbaar trouw aflegt aan Ceausescu. Ik had ook nog kunnen regelen dat in de Bildzeitung (het Duitse boulevardblad) een negatief verhaal over zijn terugkeer zou verschijnen, wat de zaak alleen nog maar aannemelijker zou hebben gemaakt. Twee familieleden zouden onder gevaarlijke omstandigheden het spel meespelen en ik zou het dagelijks leven in dit stervende dorp een paar maanden of een half jaar lang vastleggen. In het dorp was de school al gesloten, de huizen vernield en de straat een modderpad geworden. Het dorp stond op de lijst om te worden weggevaagd. Ik zou gaan werken met een kleine, verborgen videocamera, die ik nu ook bij mijn huidige project gebruik. <h3>Dracula</h3> Het probleem was hoe Walraff en zijn 'familieleden' ongeschonden het land weer zouden kunnen verlaten. In de jaren tachtig had het 'surreële' communistische regime het land in een totaal isolement gemanoeuvreerd, het was voor Roemenen onmogelijk het land te verlaten. In deze voorbereidingstijd diende zich een filmidee aan dat in het Roemeniëplan werd opgenomen. Walraff: Indertijd had ik contact met de Amerikaanse regisseur Bobby Roth, een vertegenwoordiger van de New American Cinema. Hij had een film gemaakt over mijn undercover baan bij de Bildzeitung. We wilden altijd al een keer samenwerken, bovendien waren zijn voorouders van Roemeense afkomst. Hij zou via officiële weg een verzoek indienen om een onschuldige Draculafilm op te nemen. Om deviezen binnen te krijgen waren de instanties daar zeer happig op. Het historische Draculakasteel in Bran zou ons dan ter beschikking worden gesteld om de filmopnames te maken. Roth had al financiers en was bezig met de vergunningen en het scenario. Het moest uiteindelijk een onafhankelijke speelfilm annex documentaire worden, een politieke parabel waarin Ceausescu met Dracula vergeleken werd, die de levensenergie uit het volk zuigt. Misschien op dezelfde manier opgenomen als de eerste Koerdische speelfilm, Siyabend ü Xece van Sahin Gök die op het Rotterdamse Filmfestival 1993 te zien was. Daarin was het geluid van de stom spelende acteurs er naderhand op aangebracht, zodat de bewakers die op de set aanwezig waren niet door hadden waar de film eigenlijk over ging. Hoe zou Walraff in contact komen met de Dracula-filmcrew? De hoofdrolspeler zou door ziekte uitvallen en tijdens het zoeken naar een vervanger zou men dan bij toeval op mij stuiten. De regisseur zou mij vervolgens 'ontdekken', zoals dat in de filmbranche wel vaker gebeurt. Ons idee was de Dracula-fictie te vermengen met beelden uit de harde realiteit. Het speelfilmmateriaal zou afgewisseld worden met het videomateriaal dat ik onder moeilijke omstandigheden had gemaakt. Er werd gewerkt aan het filmscript toen het nieuws kwam van de val van Ceausescu. Gelukkig mag ik achteraf zeggen, heb ik deze gevaarlijke rol niet hoeven spelen. Het is me in het verleden al twee, drie keer overkomen dat de werkelijkheid mijn plannen inhaalde. In deze onstuimige tijden is het onlangs nog een keer gebeurd. Gezien de catastrofale situatie in het neocommunistische en nationalistische Roemenië van na 1989 zou er eigenlijk alle aanleiding zijn om het Dracula-project voort te zetten. Walraff: Zeker, op dit moment worden de gevluchte Roma's die in Duitsland verblijven weer op transport naar Roemenië gezet, terwijl de verantwoordelijkheid voor de vernietiging van 500.000 Roma's tijdens het nazi-regime nog steeds niet wordt toegegeven, laat staan dat de Duitse regering daaruit consequenties trekt. Gedurende zijn metamorfoses heeft Walraff al eerder met de videocamera gewerkt. Wat denkt hij van de lichtgewicht camcorders? Bij Ganz Unten (waarin ik de rol van de Turkse gastarbeider speelde) moest ik nog 7 kilo met me meeslepen, dat is nu gereduceerd tot 2. De angst te worden ontdekt is niet meer zo groot. Vroeger had ik een camera in mijn grote werktas, gecamoufleerd door een thermoskan met koffie. Toen ik bij Thyssen werkte zat daar ook een pornocassette in voor het geval ik ontdekt mocht worden. Je komt met de kleinere camcorders van tegenwoordig niet zozeer dichter bij de gebeurtenis, maar je gedraagt je onbevangener. Je kan de tas met de camera van de ene plek naar de andere meenemen zonder dat het opvalt. De grote reistas moest veelal op dezelfde plaats blijven staan en de kans was maar klein dat er iets in die kamer voorviel. Soms gebeurde er uren lang niets. De kleine tas kan je gemakkelijker heen en weer bewegen en er iets uitnemen. Zou het gezien de populariteit van de homevideo, ook op tv, in de toekomst makkelijker worden openlijk te filmen? Nee, de situaties waarin ik me begeef bevinden zich altijd in een sfeer van geheimhouding. Zelfs een onschuldige toeristencamera zou al alarmerend werken. Ik gebruik wel een fototoestel dat via een spiegel naar achteren opnames maakt. Maar ik ben wel geïnteresseerd in de kleine videolenzen die bij chirurgische operaties wordt gebruikt. Die zouden een revolutie in het documentaire werk kunnen betekenen. Geert Lovink http://www.mediamatic.net/id/927 ARTICLE publication 1