Eva van Rossum

Kameleons

Op haar 48e kreeg Slappendel de diagnose autismespectrumstoornis. Wat voor haar begon als een shock en identiteitscrisis, vormde zij om tot twee prachtige series portretfotos: ‘Aan mij is niets te zien’ en ‘Kameleons’ 

Camoufleren en Maskeren
[concrete beschrijving van werk]
We zien een verzameling fotos van verschillende, autistische vrouwen. Kartonnen platen en [andere concrete dingen] ontwrichten de afbeeldingen.
De fragmentering van het fotografische beeld verstrengelt de vrouwen innig met hun omgeving en een nieuwe, harmonieuze constructie ontstaat. 

Het is een gelaagd werk, in vorm maar ook in inhoud. Beide series gaan over het aangeleerde gedrag dat veel vrouwen op het autismespectrum vertonen. Volgens Slappendel leren vrouwen door schade en schande hun eigen vaak afwijkende en sociaal onwenselijke gedrag verbergen. Dit heet ook wel camoufleren, of maskeren en gebruiken vrouwen op het spectrum vaak om normaal te doen of niet op te vallen. Het is vergelijkbaar met het continu opvoeren van een theaterstuk. Een soort levenskunst, waarbij de actor acteur in eigen leven is. 

Een andere blik
Vanwege haar autisme zegt Slappendel minder goed prikkels te kunnen filteren. Geluiden, geuren en licht komen met meer kracht binnen en maakt dat zij anders naar de wereld kijkt, haar continu bevraagd. Slappendel omschrijft dat zij door het maken van foto's de wereld beter begrijpt en dingen makkelijker loslaat. Dit uit zich volgens haar in haar beelden. Wat we zien is een persoonlijk, beeldend onderzoek naar de unieke ervaring van autistische vrouwen.

Mede dankzij haar eigen diagnose accepteert Slappendel zichzelf nu meer zoals ze is. Ze is vrij van haar angst om afwijkend gedrag te vertonen en weet haar grenzen aan te geven. Het is alsof ze het masker af heeft gezet en nu haar ware gezicht durft te tonen. Een creatieve geest, met een sterk oog voor detail.