Schommelclub on Oostenburgereiland

Ik moet bekennen dat het heerlijk was om te schommelen, gisteren op de Kunstvlaai in hun tentoonstelling INexactly THIS. Ik heb het wel een kwartier volgehouden en ben zeker van plan om het schommelen weer op te pakken.
Vanaf de schommels liepen kabels met schrijfgerei aan het uiteinde. Deze tekenden lijnen op een plateau, afhankelijk van hoe hard je schommelde. Het toestel van RC de Ruimte is een typisch voorbeeld van een werk waarbij het spelen direct werd verbonden met kunst. Letterlijker en correcter kan niet. Schommelen wordt tekenen. Als kunstwerk vond ik het suf. Het lijkt heel wat, dat geschommel, maar het is alleen maar een half interactief kunstwerk waarbij de invloed van de bezoek totaal is gekaderd en gereguleerd. Als je al probeerde harder te gaan dan een ander, dan kwam je aan de achterkant met je hoofd tegen het plafond. God straft meteen. Bovendien was er kans dat je aan de voorkant met je neus verstrikt raakte in het systeem, wat pijn doet, of het dak omhoog schopte en dat mocht natuurlijk niet.
Het was leuk, maar een binnenspeeltuin had net zoveel, dan wel niet meer waardering opgeleverd. Door en voor kunstenaars, stond er op de site. Ja, schommelen is ineens heel artistiek als je je in een expositieruimte begeeft. En wat knap dat er dan ook nog een tekening ontstaat! In die zin is de Schommelclub van Mediamatic een stuk minder kinderachtig. Hier werd de speeltuin niet bedekt onder een laagje kunstige woordjes. Laat kunstenaars er nou eens voor uitkomen, het was schommelen, meer niet.

Volgens mij willen kunstinstellingen en kunstenaars ons aan het spelen krijgen. Al eerder werd een schommelclub georganiseerd door Mouna Andraos en Melissa Mongiat met 21 Balançoires: een installatie van geluid producerende schommels. In het Boijmans van Beuningen moet je flink klimmen en klauteren om "Laat je haar neer" van Pipilotti Rist te kunnen bekijken. Vorig jaar was het Anthony Schrag die in TETEM kunstruimte de boel op stelten zette met zijn installatie ‘Art as an uplifting experience’ vol trampolines. Ook Salto Architects maken gebruik van trampolines als ze de bezoekers van het festival Archstoyanie op en neer laten springen op een verend traject dat veel weg heeft van een treinrails.
"Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt" Dat klinkt als een corny quote die gebruikt wordt om vrouwen in hun midlifecrisis te werven voor creative therapie, maar kunstenaars beginnen zich steeds meer te gedragen alsof dit hun levensmotto is. Interactieve installaties verwijzen letterlijk naar speeltoestellen voor kinderen. Weten kunstenaars zelf gewoon even niet meer zo goed wat ze moeten doen, of willen ze ons oprecht wijzen op de kracht van het spel?